Canon EOS 650D review

Meer...

Door -

De Canon EOS 650 lijkt op het eerste gezicht erg op de 600D. Dat klopt ook, maar er zijn wel een aantal interessante snufjes toegevoegd. Het lcd-scherm is nog steeds uitklapbaar maar het is nu ook aanraakgevoelig – een unicum voor een EOS spiegelreflex. Je kunt het menu dus met je vingers aansturen, inclusief in- en uitzoomen. En je kunt op die manier ook door je foto’s en video’s bladeren. Verder heeft de 650D een flinke stap gemaakt wat betreft video. Niet alleen is hij voorzien van een stereomicrofoon (eveneens voor het eerst in de EOS-serie), ook is de beeldsensor voorzien van autofocusdiodes. Los van een aparte autofocus-sensor, zitten er dus autofocusdiodes verwerkt in de sensor zelf. Dit heeft als voordeel dat je ook tijdens live view en tijdens een video-opname kunt blijven scherpstellen via fase-detectie (eventueel afgewisseld met contrastdetectie). Dit zagen we ook bij de Nikon 1-serie, al heeft Canon het op een andere manier uitgevoerd.


Los van de AF-punten is de sensor volgens Canon ook opnieuw ontwikkeld. Hij telt nog steeds 18 megapixels, maar het is dus niet dezelfde sensor die al jarenlang in de EOS-serie gebruikt wordt (550D, 600D, 60D, 7D).

Belangrijkste specificaties:

  • Nieuwe 18 megapixel ‘Hybride’ CMOS sensor
  • Fasedetectie tijdens live view en video
  • Continue autofocus met objecttracking in video
  • 14-bit Digic 5 processor
  • ISO 100-12.800 (uitbreidbaar tot 25.600)
  • 5 bps
  • 9 kruislingsgevoelige autofocuspunten (middelste f2.8)
  • 63 zone iFCL lichtmeting
  • 1080p30 video met stereomicrofoon en optionele externe microfoon
  • Aanraakgevoelig en kantelbaar scherm (multi-touch)

Als we de EOS 650D met de 600D vergelijken, dan zijn de verschillen niet revolutionair groot. De resolutie is gelijk aan z’n voorganger, ook al beschikt de 650D over een nieuwe sensor. Meer had wat ons betreft ook niet echt gehoeven, want voor een gemiddelde consument is dat meer dan voldoende, maar toch ontstaat er hierdoor wel een gat met de Nikon D3200 en de Sony A65/A77 die (min of meer in hetzelfde prijssegment) over 24 megapixels beschikken.

De 650D bevat de volgende wijzigingen ten opzichte van de 600D:

  • Digic V beeldprocessor
  • Aanraakgevoelig scherm
  • Lichtgevoeligheid één stop hoger (12.800, uitbreidbaar tot 25.600)
  • Buffer lager (22 ipv 34)
  • Stereo microfoon
  • Extra aansluitingen (gps)
  • Verbeterde AF-sensor (van de 60D)
  • Fasedetectie af-punten op de sensor (snellere af tijdens live view en video)

De lagere bufferwaarde is opvallend. De 600D stopt pas met foto’s maken nadat 34 foto’s achter elkaar zijn gemaakt, terwijl de 650D al na 22 foto’s stopt. Snelle geheugenkaartjes kunnen uitkomst bieden, maar de achteruitgang is wel opvallend. Mogelijk heeft dit te maken met de hogere framerate. Los van de sensor en de beeldprocessor onderscheidt de 650D zich vooral van de 600D met zijn aanraakgevoelige scherm, stereo microfoon en betere autofocus tijdens live view en video (inclusief continue autofocus), waarop we verderop in deze review concreter in zullen gaan.

Aan de achterzijde is er niet heel veel veranderd. De MENU- en INFO-knop zijn weer rond geworden in plaats van breed en het programmawieltje bovenop is een beetje anders van vorm. De videomodus is nu geïntegreerd in de aan-uitknop. De knoppen voor het in- en uitzoomen zitten nog steeds op de vertrouwde plek. Canon heeft dus niet gekozen voor hetzelfde systeem als de 5D Mark III, waar er een zoom-knop is toegevoegd. Mogelijk was er niet voldoende ruimte vanwege het kantelbare scherm (en het aanraakgevoelige scherm is natuurlijk ook te gebruiken om in te zoomen). Bovenop, vlak voor de flitsvoet, zit een stereomicrofoon. De 650D is de eerste Canon spiegelreflex die daarover beschikt. Ook is er een aansluiting voor een externe microfoon.

Programmawiel

Het programmawiel is aangevuld met een tweetal nieuwe standen. De eerste is een nachtmodus, waarbij uit de hand gefotografeerd wordt. De camera maakt dan meerdere foto’s op hoge gevoeligheden en voegt deze samen zodat er uiteindelijk een scherpe en relatief ruisarme nachtfoto ontstaat, aldus Canon. Dit kan handig zijn voor consumenten die weinig ervaring hebben met nachtfotografie (en bijvoorbeeld zelden met handmatig ingestelde hoge ISO-standen werken). Bewegingsonscherpte wordt hiermee grotendeels voorkomen (natuurlijk afhankelijk van de exacte omstandigheden). En de nieuw ontwikkelde sensor zou ook goed genoeg presteren op hoge ISO-standen. Ook het combineren van meerdere afbeeldingen kan gunstig zijn en tot minder ruis leiden.

De andere nieuwe functie is fotograferen met tegenlicht en/of hoge contrasten. In feite is dit een soort HDR-stand waarbij drie foto’s met verschillende belichtingen worden gemaakt (normaal, overbelicht, onderbelicht) en die vervolgens worden samengevoegd waarbij het dynamisch bereik kunstmatig bij elkaar wordt opgeteld. Hierdoor zouden er meer details zichtbaar zijn in schaduwen en hooglichten.

Andere verbeteringen

Los van de autofocus, is de snelheid van de camera verder opgevoerd. In plaats van de 3,7 foto’s per seconde van de 600D, kan de 650D nu met 5 bps schieten. Dat maakt hem beter geschikt voor actiefotografie. Verder valt een speciale ‘Multi Shot Noise Reduction’-modus op in het menu. Deze combineert vier foto’s – gemaakt op hoge ISO’s – en combineert deze zodat de ruis beter gefilterd kan worden. Dit werkt alleen in combinatie in de jpeg-modus (en met statische objecten, die niet bewegen). Ook lensfouten, zoals chromatische aberratie, worden automatisch gecorrigeerd.

Canon noemt de nieuwe sensor een ‘hybride’ sensor, omdat de beeldsensor met de autofocussensor is geïntegreerd. Overigens is dit puur een extra, want de 650D beschikt ook gewoon nog over een aparte autofocus-sensor – en wel de iets betere versie van de 60D. Blijkbaar durfde Canon het dus niet aan om de autofocussensor geheel in de beeldsensor te integreren, zoals NIkon eerder deed (mogelijk omdat dit gevolgen kan hebben voor de beeldkwaliteit, onder andere omdat een APS-C veel groter is en dus ook veel meer AF-diodes zou moeten bevatten).

Hyrbide scherpstellen

Tijdens live view en video kan er nu op twee manieren worden scherpgesteld (fasedetectie en contrastdetectie), waarbij de camera automatisch de beste methode kiest of halverwege overgaat op een andere. Dit zou het beste van twee werelden moeten opleveren. In de praktijk betekent dit overigens dat de 650D fasedetectie (en eventueel ook contrastdetectie) gebruikt voor het middelste deel van het beeld en voor de rest aangewezen blijft op contrastdetectie. Zodra een onderwerp dus uit het midden ‘loopt’ wordt er overgeschakeld op de tragere contrastdetectie.

32 AF diodes

Op de bovenstaande afbeelding kun je zien waar de autofocusdiodes op de sensor te vinden zijn. Navraag bij Canon leerde ons dat er 32 autofocusdiodes op de sensor verwerkt zijn (waarvan 25 actief worden gebruikt tijdens video). Dit aantal is overigens niet te verwarren met autofocuspunten. Het betreft een relatief klein deel in het centrum, dat binnen de het gebied van de negen reguliere autofocuspunten valt. Bevindt het onderwerp zich buiten dit centrum, dan wordt er dus gebruik gemaakt van contrastdetectie.

In die zin is deze methode simpeler uitgevoerd dan bij de Nikon 1-serie, waar de diodes in lijnen over het hele beeld verspreid zijn. Bij de sensor van Nikon konden we ze ook echt zien zitten, bij de sensor van Canon is dat met het blote oog niet te zien. De diodes zitten verspreid over de andere diodes in het centrum van de sensor. Ter vergelijking: de af-diodes van de Nikon 1 zitten in lijnen verspreid over de hele sensor. Het voordeel daarvan is dat er dan echt sprake is van een hybride situatie. Waarom Canon minder diodes gebruikt en deze alleen in het centrum geplaatst heeft is een raadsel. Blijkbaar werd die methode voor een APS-C sensor minder geschikt geacht, mede omdat het complexer zou zijn (de Nikon 1 gebruikt een 1 inch sensor, die vergeleken met APS-C relatief klein is).

De AF diodes op de Canon sensor (foto: Chipworks)

Nieuwe sensor?

Volgens Canon is de sensor van de 650D volledig opnieuw ontworpen. Dat schiep hoge verwachtingen, mede omdat de lichtgevoeligheid één stop omhoog was gegaan. Bij de 5D Mark III zagen we een flinke verbetering op hoge ISO’s ten opzichte van zijn voorganger (circa 1,5 tot 2 stops). Bij de 650D is dat echter niet het geval. De camera presteert nagenoeg identiek aan zijn voorganger (zie verderop in deze review, beeldkwaliteit). Dat is niet slecht, maar het is ook niet de vooruitgang waarop we gehoopt hadden.

Naast de geïntegreerde autofocusdiodes in de sensor, is de EOS 650D ook uitgerust met een reguliere autofocussensor. Dit is dezelfde versie als die van de 60D, dus de 650D is er op dat vlak zeker op vooruitgegaan ten opzichte van de 600D. De methode die Canon gebruikt maakt het duidelijk dat de geintegreerde autofocus puur als extra bedoeld is en niet als vervanger van de reguliere af-sensor. Misschien gaat het daar nog eens naartoe, maar op dit moment niet in ieder geval.

Autofocus in de praktijk

In algemene zin is de aufotocus van de 650D zeker verbeterd ten opzichte van zijn voorganger. Maar dat ligt niet zozeer aan de extra af-diodes in de sensor, maar aan de betere autofocussensor zelf. Het is dezelfde als die van de 60D. De negen autofocuspunten zijn allemaal kruislingsgevoelig (zowel horizontaal als verticaal). Ter vergelijking de 600D had slechts één kruislingsgevoelig af-punt (het middelste). In de praktijk is dat ook merkbaar, vooral bij snel bewegende objecten (waarvan het middelste focuspunt alleen niet meer voldoet).

Als eerste EOS camera is de 650D uitgerust met een aanraakgevoelig scherm. Canon heeft een ‘capacitief’ type gekozen, dat ook gebruikt wordt in iOS en Android telefoons en tablets. Het werkt daardoor zeer vlot en accuraat. Canon is niet de enige fabrikant die die touchscreens gebruikt, maar veel concurrenten gebruiken een ‘resistief’ touchscreen, waarop je wat harder moet drukken. Zowel het scrollen door de menu’s als foto’s gaat zeer soepel. Ook kun je het aanraakgevoelige scherm gebruiken om foto’s mee te maken; je drukt simpelweg op het onderwerp en de camera stelt er automatisch op scherp.

In de onderstaande video bekijken we hoe de Canon EOS 650D nieuw uit de doos komt, inclusief bijbehorende onderdelen. Aan het eind van het filmpje doorlopen we het menu via het aanraakgevoelige scherm, zodat je daar een concrete indruk van krijgt.

Een belangrijke plus van de 650D is dat de camera in de live modus en tijdens het opnemen van video’s continu kan blijven scherpstellen. Voorheen moest je steeds opnieuw op de scherpstelknop drukken en dat is niet erg praktisch. Hoewel de autofocus wel sneller verloopt dan bij andere Canon spiegelreflexcamera’s, komt de 650D niet in de buurt van systeemcamera’s als de Olympus OM-D en de Panasonic G5. Deze gebruiken alleen contrastdetectie, maar hebben die techniek blijkbaar beter onder de knie dan Canon. De camera blijkt nog steeds enige tijd nodig te hebben om scherp te stellen. Dat duurt weliswaar ‘slechts’ een kwart tot halve seconde, maar toch is dat merkbare vertraging. Erger nog, is dat die vertraging ook terug te zien is in het beeld. De camera heeft wat tijd nodig om opnieuw scherp te stellen. Bij het gebruik van contrastdetectie kan het beeld dan even tijdelijk wat onscherp worden voordat het juiste scherpstelpunt is gevonden.

Touchscreen en video

Wat overigens heel prettig werkt is het scherpstellen via het aanraakgevoelige scherm. Je wijst gewoon een persoon of object op het scherm aan en de camera stelt daarop scherp en drukt af (instelbaar). Dat kan in bepaalde situaties ideaal zijn. Het werkt ook tijdens video en is dan erg praktisch omdat je geen knoppen hoeft in te drukken (wat hoorbaar kan zijn). Het scherpstellen via het lcd-scherm is overigens een feature die we al heel vaak tegengekomen zijn op systeemcamera’s.

Hinderlijk geluid

De scherpstelling is overigens wel goed hoorbaar tijdens een video-opname. Zowel de standaard kitlens als gangbare USM objectieven maken een hinderlijk ‘tak tak tak’-geluid wanneer er scherpgesteld wordt. Luid is het niet, maar hoorbaar zeker. De verplaatsing van de microfoon naar de bovenkant van de body heeft op dat vlak dus niet veel uitgemaakt. Canon heeft overigens speciaal voor videodoeleinden twee STM-lenzen uitgebracht die minder lawaai produceren dankzij een ander type motor (de 40mm pancake en de 18-135mm STM, zie hieronder). Voor het gebruik met andere lenzen is een externe microfoon aan te bevelen. 

De 18-135mm met STM (stappenmotor)

STM

De term STM staat voor Stepper Motor. Oftewel, het gaat om een stappenmotor. Dit is een technologie die ook door veel andere fabrikanten gebruikt wordt. Nikon gebruikt het bijvoorbeeld in haar Nikon 1 objectieven en Tamron in haar 18-200mm voor de NEX. Een stappenmotor gebruikt stapsgewijze rotatie om scherp te stellen, waarbij de motor het scherpstelmechanisme aandrijft zonder tussenliggende vertragingseenheid. Daardoor werkt een lens met een stappenmotor geruisloos. Een stappenmotor sluit ook beter aan bij camera’s die contrastdetectie gebruiken, dus het is geen toeval dat hij tegelijkertijd met de EOS 650D gelanceerd is. Een lens met ultrasone motor (USM) stelt snel scherp, maar moet de scherpstelling nog een beetje corrigeren als hij (bijna) op het juiste punt is aangekomen (wat soms hoorbaar is als een lichte tik). Een stappenmotor hoeft dat niet, want deze stopt op het juiste punt. Net als een USM-lens biedt een STM objectief van Canon overigens ‘fulltime manual autofocus’. Oftewel, je kunt na de autofocus de scherpstelling nog handmatig aanpassen zonder dat je daarvoor knoppen hoeft om te zetten.

In de praktijk is de 650D prettig in gebruik. Het kantelbare schermpje komt in veel situaties goed van pas en ook het feit dat deze aanraakgevoelig is, maakt hem prettig bruikbaar. Maar los van het laatste is het verschil met de 600D niet erg groot. Het is een prima camera die redelijk goed in de hand ligt en makkelijk te bedienen is. De autofocus is wat sneller en accurater, wat vooral merkbaar is bij bewegende objecten.

Canon EOS 650D

Canon EOS 650D

Canon EOS 650D

Canon EOS 650D

Ook op hoge ISO’s, onder slechte lichtomstandigheden, doet de EOS 650D het goed. Op ISO 1600 valt ruis amper op. Op ISO 3200 is het wel aanwezig, maar niet echt storend. Op ISO 6400 en 12.800 takelt de beeldkwaliteit wel zichtbaar af. Wanneer via beeldbewerking softwarematige ruisreductie wordt toegepast is ISO 6400 (mits goed belicht) ook nog wel bruikbaar, maar ISO 12.800 is een brug te ver. Op die laatste stand neemt de kleurverzadiging zichtbaar af en worden de details grof. Overgens zien we amper kwaliteitsverschil tussen de 600D en de 650D. De laatstgenoemde doet het in de Imatest benchmark een fractie beter, maar het scheelt niet veel.

Canon EOS 650D

Canon EOS 650D

Canon EOS 650D - ISO 12800

ISO 12.800. Op de volgende pagina zie je een vergelijking van deze foto

Hieronder zie je een voorbeeld van een avondopname, met veel details in de schaduwpartijen (in dit geval een rij boompjes). De foto’s zijn klikbaar, zodat je ze met elkaar kunt vergelijken. Voor het gemak hebben we dat hieronder ook al voor je gedaan.

ISO 1600, 3200, 6400, 12.800 (JPEG)

ISO 1600, 3200, 6400, 12.800 (RAW)

Canon EOS 650D - ISO 1600

ISO 1600

Canon EOS 650D - ISO 3200

ISO 3200

Canon EOS 650D - ISO 6400

ISO 6400

Canon EOS 650D - ISO 12800

ISO 12.800

Op de onderstaande afbeelding zie je een deel van een testkaart oplopend van ISO 1600 tot en met 6400. Zoals je ziet is het resultaat op ISO 1600 erg schoon en kan ISO 3200 er ook nog wel mee door, hoewel ruis daar meer zichtbaar wordt. Bij de andere twee standen neemt de ruis snel toe.

ISO 1600, 3200, 6400 en 12.800

In vergelijking met andere spiegelreflexcamera’s en systeemcamera’s doet de EOS 650D het een fractie beter dan de 600D, maar het verschil is klein. Op zeer hoge ISO’s, zoals ISO 12.800, verliest de 650D het overigens van concurrenten als de Olympus OM-D en de Nikon D3200.

Conclusie

Met een adviesprijs van € 849 (voor alleen de body) is de EOS 650D wat duurder dan de 600D die oorspronkelijk € 799 kostte (de marktprijzen liggen uiteraard lager). De verbeteringen die Canon heeft doorgevoerd zijn interessant, maar niet schokkend. Desondanks is de toevoeging van een aanraakgevoelig scherm (dat erg vlot werkt) en fasedetectie autofocus geïntegreerd op de sensor mooie verbeteringen. Ook de verbeterde autofocus, dankzij de af-sensor van de 60D, is een welkome aanvulling. Ook de hogere snelheid (5 bps in plaats van 3,7 bps) maakt de camera veelzijdiger inzetbaar (alleen jammer dat de buffer niet meegegroeid is). Andere verbeteringen zijn een nieuw menu, stereogeluid tijdens video en de mogelijkheid voor een optionele gps.

Op het eerste gezicht lijkt de EOS 650D met name interessant voor wie de video- en/of live view-stand veel gebruikt. Daar zit immers de grootste toegevoegde waarde ten opzichte van de 600D; autofocus tijdens video. Andere EOS camera’s zijn uitermate traag met scherpstellen tijden live view- en video en konden niet continu blijven scherpstellen en een onderwerp volgen. De 650D kan dit wel, maar hierbij moeten we wel opmerken dat de camera nog steeds trager is dan de meeste systeemcamera’s, wat toch een teleurstelling is. Een tweede teleurstelling is het feit dat de sensor niet noemenswaardig beter presteert dan zijn voorgangers, wat we eerlijk gezegd wel hadden verwacht aangezien het een nieuw ontwerp is. De sensor is allesbehalve slecht, maar de concurrentie zit niet stil en doet het ondertussen beter op de hoge ISO’s.

Pluspunten

  • Goede beeldkwaliteit
  • Kantelbaar scherm
  • Aanraakgevoelig scherm
  • Verbeterde autofocus (60D)
  • Stereo microfoon
  • Continue autofocus tijdens video en live view
  • Optioneel uitbreidbaar met o.a. gps
  • 5 bps (i.p.v. 3,7)
  • HDR

Minpunten

  • Beeldkwaliteit nauwelijks verbeterd ondanks nieuwe sensor
  • Lagere buffer dan 600D
  • Hinderlijk geluid tijdens video-opname
  • Autofocus nog steeds relatief traag tijdens video/live view

De 650D met grip en gps

Canon EOS 650D

Canon EOS 650D

Canon EOS 650D

Pin It
SCORE
  • Beeldkwaliteit80%
  • Prestaties80%
  • Specs en mogelijkheden75%
  • Bediening80%
  • Prijs-prestatie85%
EINDCONCLUSIE80%

De Canon EOS 650D is een prima camera, met nette specificaties en voldoende mogelijkheden. Maar wie de vernieuwingen niet nodig heeft kan ook uitkijken naar de 600D die een stuk voordeliger is (en qua positie verschuift naar instapmodel, na de 1100D). De nieuwere 700D is trouwens nagenoeg identiek aan de EOS 650D.

Score van bezoekers: 0 (0 x gestemd)
Jeroen Horlings

is mede-oprichter van FotoVideo.nu, schrijver van diverse (foto)boeken en auteur voor verschillende tijdschriften. Hij fotografeert sinds 1996 met een spiegelreflexcamera en geeft ook af en toe presentaties en workshops over fotografie. Volg Jeroen ook op Twitter.