Canon EOS M systeemcamera review

Door -

Het heeft ‘even’ geduurd, maar Canon heeft eind 2012 alsnog de markt van de systeemcamera’s betreden! De eerste camera in dit segment is de EOS M die volgens Canon bedoeld is voor wie ‘DSLR-kwaliteit, creatieve functies en Full HD-movies’ in een compacte body wil. Maar voor wie is deze camera eigenlijk bedoeld? Gevorderde fotografen en prosumers zullen enigszins teleurgesteld zijn. De EOS M is een simpele camera zonder al te veel extra’s, bedoeld voor mensen die op een eenvoudige manier willen fotograferen. Een programmawieltje ontbreekt, maar bovenop zit een knop met drie standen; een automatische stand, een semi-automatische (zeg maar de P-stand) en een videomodus. De P. Av, Tv en M-standen zijn er wel, maar zitten verstopt in het menu. Om beginners en minder ervaren amateurfotografen niet af te schrikken bevat de camera erg weinig knoppen. Een groot probleem is dat niet, want het scherm is aanraakgevoelig, zodat je de camera op een eenvoudige manier kunt bedienen. Canon mikt met de camera op bezitters van compactcamera’s die een spiegelreflex overwegen omdat deze betere beeldkwaliteit biedt (vanwege de grotere sensor). De EOS M beschikt over dezelfde sensor als de 650D en biedt dus navenante beeldkwaliteit. Maar dan in een compact jasje.

De vraag is nu of Canon als laatbloeier – vier jaar na de eerste systeemcamera – met de EOS M voldoende in huis heeft om (Canon) consumenten weg te houden bij de concurrentie. Die bieden immers al jaren systeemcamera’s aan, waardoor een een groot camera-aanbod is voor verschillende doelgroepen (en met beduidend meet keuze in objectieven en accessoires). Hoe presteert de EOS M in de praktijk?

Belangrijkste specificaties

  • 18 megapixel APS-C sensor (zelfde als 650D)
  • Contrastdetectie en fasedetectie (via af-diodes op de sensor)
  • 7,6 cm aanraakgevoelig scherm (capacitief)
  • 180p30 Full HD video (stereo)
  • Microfoon-aansluiting
  • HDR-stand (3 frames)
  • 4,3 foto’s per seconde
  • Geen interne flitser, externe flitser EX90 Speedlite standaard meegeleverd
  • Geleverd met bijpassende EF-M 18-55mm f3.5-5.6 IS STM kitlens (of 22mm f2.0 pancake)

Canon EOS EF-M 18-55mm f/3.5-5.6 IS STM

18-55 f3.5-5.6 STM IS kitlens

De kitlens is compact, maar niet zo compact als die van Olympus, Panasonic (Vario X) en Nikon. De genoemde concurrenten gebruiken een zogenaamd ‘intreksysteem’ waarbij de lenselementen in de uit-stand op elkaar gedrukt zitten. Een zoomlens kan daardoor zeer compact blijven, maar moet worden uitgeschoven vòòr gebruik. Bij Canon kun je meteen aan de slag, maar de keerzijde is dus dat de kitlens relatief groot is in vergelijking met de camera. De EOS M met kitlens doet erg denken aan de Sony NEX camera’s. Maar ook Sony heeft inmiddels de NEX-6 uitgebracht met een nieuwe ‘intrekbare’ lens,  dus het is wat jammer dan Canon als laatkomer hier niet direct gebruik van maakt. Nu ziet de 18-55 er uit als een teletoeter, omdat de camera zelf zo compact is.

Touchscreen

De EOS M heeft ook het aanraakgevoelige scherm van de 650D overgenomen. Dit scherm biedt een hoge resolutie (1 miljoen sub-pixels) en is vrij helder. Dankzij een capacitieve laag werkt uitermate vlot, net zoals een iPhone of Android telefoon of tablet. Dit compenseert het beperkte aantal knoppen een beetje en maakt de EOS M makkelijk te bedienen. Niet alleen kun je instellingen (zoals belichtingscompensatie) makkelijk wijzigen, ook kun je met je vingers door het menu of je foto’s bladeren. Het scherm is multi-touch.

Lenzen wisselen?

We schreven het al op de eerste pagina; de EOS M is een uiterst simpele camera die gevorderde fotografen niet zal aanspreken. Jammer, want er zijn best aardig wat Canon fotografen die een compacte camera zoeken naast hun spiegelreflex die toch dezelfde beeldkwaliteit biedt. Je kunt je echter afvragen of de beoogde doelgroep die een simpele camera zoekt wel lenzen wil verwisselen en interesse heeft in de 22mm f2.0 prime. Immers, uit diverse onderzoeken blijkt dat de meeste beginners alleen een 18-55 kitlens op hun spiegelreflex gebruiken. Deze doelgroep kan dan net zo goed de PowerShot G1 X kopen.

EF-EOS M adapter

Met de EF-EOS M adapter kunnen EF-S en EF objeciteven gebruikt worden op de camera. Dankzij elektronische contactpunten blijven stabilisatie (IS), autofocus en instellingsmogelijkheden blijven functioneel. In feite is de adapter niets meer dan een tussenring, die voor de gebruikelijke 44mm afstand tussen sensor en lens zorgt en mechanische aansluiting van grotere lenzen op de kleine vatting mogelijk maakt. Voor bezitters van een EOS camera is zo’n adapter wel een must, omdat je dan bijvoorbeeld lichtsterke prime kunt gebruiken. De adapter is met een prijs van 129 euro best hoog voor een ‘tussenring’ met lucht, maar lijkt wel marktconform (er zijn concurrenten die er beduidend meer voor vragen). Toch is het jammer, want het kunnen gebruiken van je bestaande lenzen is een groot voordeel ten opzichte van andere systeemcamera’s. Nu moet je de prijs van de adapter er nog extra bijrekenen, waardoor het totale prijskaartje flink oploopt.

De EOS M met EF-EOS M adapter en een 16-35mm f2.8 L

De EOS M, hier met optionele GPS

Algemeen
Merk Canon
Productnaam Eos M Black Body
Productcode
Details Productinfo
Specificaties
Type camera Systeemcamera
Beelden per seconde 4.3 fps
Digitale zoom 0 x
Optische zoom 0 x
Aantal autofocuspunten 31
Ingebouwde flitser
Sluitertijd (min.) 1/4000 sec
Sluitertijd (max.) 60 sec.
Verwisselbare lens
Geïntegreerde GPS
Sensor
Resolutie 18 MPixel
Beeldverwerking Digic V (5)
Beeldsensor formaat APS-C (1.6x)
Beeldsensor type CMOS
Max. fotoresolutie (horizontaal) 5184 pixels
Max. fotoresolutie (verticaal) 3456 pixels
Beeld
ISO gevoeligheid minimaal 100
ISO gevoeligheid maximaal 25600
Beeldscherm / zoeker
Type beeldscherm TFT
Beeldschermdiagonaal 3.0 inch
LCD aantal beeldpunten (dots) 1040000 dots
Live view
Aansluitingen
USB 2.0 aansluiting
USB 3.0 aansluiting
HDMI-aansluiting
Fysieke eigenschappen
Afmetingen – Hoogte 6.6 cm
Afmetingen – Breedte 10.9 cm
Afmetingen – Diepte 3.2 cm
Gewicht 298 gram
Batterijduur (CIPA) 230 foto’s
Opslag
MicroSD
Secure Digital
Secure Digital High Capacity (SDHC)
Secure Digital Extended Capacity (SDXC)
CompactFlash
Memory Stick Pro Duo
xD-Picture Card
MultiMediaCard
XQD
Video eigenschappen
Video opnemen
Max. videoresolutie (horizontaal) 1920 pixels
Max. videoresolutie (verticaal) 1080 pixels
Video framerate 30 fps
Meegeleverde kitlens
Inclusief kitlens?
Tweede kitlens
Inclusief tweede kitlens?

De EOS M is absoluut compact en lijkt in dat opzicht erg op de Panasonic GF5 en de Olympus E-PL3 (hij is iets dikker dan de E-PM1). Voor wie niet met een lompe spiegelreflex wil rondsjouwen, maar toch goede beeldkwaliteit wil, kan dat interessant zijn. De beeldprocessor, sensor (met af-diodes) en het aanraakgevoelige scherm zijn rechtstreeks van de EOS 650D overgenomen. De snelheid ligt met 4,3 bps iets lager, maar dat is alsnog ruim voldoende voor de meeste consumenten. Het is op zich knap dat Canon zoveel kenmerken van de 650D in zo’n compacte behuizing heeft weten te proppen.

EOS M vatting

Bij een compacte systeemcamera hoort ook een nieuwe vatting. De afstand tussen de lens en de sensor is geslonken van 44mm naar 18mm, zodat de lens door het ontbreken van de spiegel dichterbij de sensor komt te zitten. Een standaard EF vatting zou de camera erg groot maken, waardoor voor de kleinere EF-M vatting is gekozen (net zoals concurrenten – op Pentax na – een kleiner formaat hebben gekozen dan hun DSLR-reeks). De lensmount is dus niet compatibel met bestaande EF(-S) lenzen, tenzij je een adapter gebruikt. Die EF-EOS M adapter kost 129 euro en is geschikt voor zowel EF-S als EF. Hij heeft elektronische contacten, dus alles werkt (stabilisatie, scherpstelling). Op dit moment zijn er slechts twee objectieven beschikbaar, de EF-M 22mm f/2 STM en de EF-M 18-55mm f/3.5-5.6 IS STM kitlens. De term ‘STM’ in de objectiefnaam slaat op een voor Canon nieuwe ‘stepper motor’ ofwel stappenmotor-techniek, die het scherpstellen (via contrastdetectie) op een zeer nauwkeurige wijze moet kunnen realiseren.

Speedlite 90EX

De bestaande Speedlite flitsers zijn nogal groot om op de EOS M te zetten, maar het kan wel. De Speedlite 90EX is speciaal ontworpen voor deze camera en wordt standaard meegeleverd. Dat mag ook wel, want de camera zelf heeft geen flitser aan boord. Sony en Olympus doen hetzelfde, maar er is één verschil: de flitser van die merken is aanmerkelijk compacter. Dat komt omdat de concurrentie gebruikt maakt van een accessoirepoort, waarbij de flitser stroom krijgt van de camera. De 90EX gebruikt twee AAA penlites en is daardoor relatief fors. Te fors naar onze mening, voor een dergelijk compacte camera (zie ook de foto op de volgende pagina). Wat wel weer leuk is, is dat de 90EX ook al master kan worden gebruikt, zodat hij andere Speedlites kan aansturen. Een mechanisme om de kop te kantelen (om indirect te flitsen) ontbreekt echter.

De belangrijkste troef van de EOS M is de beeldkwalteit. De EOS M gebruikt exact dezelfde als de EOS 650D, dus de beeldkwaliteit is navenant. Dat betekent dat de 18 megapixel-sensor scherpe en kleurrijke plaatjes oplevert en zowel overdag als in slechte lichtomstandigheden goed presteert. Daarmee heeft Canon een streepje voor op concurrerende systeemcamera’s die een kleinere beeldsensor gebruiken, zoals de Nikon 1-serie en camera’s van Panasonic en Olympus.

Ook op de lage ISO’s (100-400) doet de EOS M het goed, al lijkt de sensor van de Sony NEX-5R een fractie beter.

Canon EOS M test

De kitlens vertekent wel in de groothoekstand

Canon EOS M test

De Auto-ISO stand schiet bij slecht licht snel omhoog en op ISO 6400 is dan toch wel wat ruis zichtbaar

Canon EOS M testVoor statische objecten is de autofocus snel genoeg

ISO 200

{GRAPH|8837|158157-red,168238-blue,158436-blue,129272-blue,160997-blue}

ISO 400

{GRAPH|9193|158157-red,168238-blue,158436-blue,129272-blue,160997-blue}

De EOS M is volgens Canon bewust simpel gehouden. Zo simpel, dat de uitbreidingsmogelijkheden erg beperkt zijn. Er is naast de kitlens slechts één objectief (de 22mm f2.0), wat een vrij karige start van een nieuwe lijn is (ter vergelijking: Nikon had als laatkomer meteen een viertal objectieven geintroduceerd). Een bijpassende telelens, supergroothoek of macrolens voor de EOS M bestaat momenteel niet. De concurrentie heeft dus beduidend meer aanbod voor wie graag meerdere lenzen gebruikt.

Te grote flitser

De camera heeft zoals gezegd geen ingebouwde flitser. De body kon daardoor compact gehouden worden, maar juist voor beginners is een flitser best handig. Nu moet de meegeleverde flitser apart gemonteerd worden en moet er dus een keuze gemaakt worden voordat je op stap gaat; flitser mee of niet. Dat is onhandig, zeker omdat de flitser zelf niet erg compact is vergeleken met de body. Sterker nog, het is eigenlijk een gedrocht ten opzichte van de flitsers van concurrerende systeemcamera’s. Ook ten opzichte van de compacte body en de 22mm lens, zoals je hieronder kunt zien. Dat komt doordat Canon de flitser voorzien heeft van een eigen stroombron (twee AA-batterijen), terwijl een merk als Sony of Olympus hiervoor de interne accu gebruikt via de accessoirepoort. De flitser wordt overigens wel standaard meegeleverd bij de EOS M. Maar of je hem vaak mee zult nemen?

De flitser is niet bepaald compact

Geen EVF

En dan missen we nog een (optionele) EVF. De concurrentie biedt veel keus; zowel modellen met ingebouwde EVF als modellen met een optionele EVF. Er gaat waarschijnlijk ook nooit een EVF komen voor de EOS M, simpelweg omdat er geen aansluiting voor is (in theorie zou het met een kabel via de HDMI-poort kunnen, maar dat is onlogisch). De EOS M heeft geen accessoirepoort, dus kan niet uitgebreid worden. Dat biedt niet veel keus voor de consument. Op dat vlak is het dus echt een compactcamera, waarbij je altijd het scherm moet gebruiken (met de bijbehorende nadelen, zoals slechte weergave bij fel zonlicht).

Geen kantelbaar scherm

De concurrentie biedt ook modellen met een kantelbaar scherm, waardoor je laag bij de grond of boven je hoofd kunt fotograferen. Ook dat heeft de EOS M niet. De systeemcamera’s van Sony en Olympus bewijzen dat een dergelijk scherm niet echt ten koste van de compactheid van de body hoeft te gaan èn betaalbaar is.

Matige autofocus

De autofocus is gebaseerd op het ‘hybride AF-systeem’ van de 650D sensor. Fase- en contrastdetectie kunnen dankzij geïntegreerde AF-diodes beide gebruikt worden. De EOS M heeft echter geen aparte autofocussensor, wat de 650D wel heeft, en moet het dus alleen met de beeldsensor doen. Zoals we al in onze EOS 650D review constateerden werkt dit systeem niet bepaald vlot. Dat geldt helaas ook voor de EOS M. De EOS M is vrij traag met scherpstellen in vergelijking met de directe concurrentie. Touch AF werkte ook niet altijd vlekkeloos, waardoor je het beeld van onscherp naar scherp ziet gaan en soms ook weer terug naar onscherp (wat enige tijd duurt). Het is jammer dat Canon contrastdetectie niet zo goed onder de knie heeft als de concurrentie. Het is wel slim van Canon dat men – net als Nikon met de Nikon 1-serie systeemcamera’s – gebruik maakt van deze nieuwe technologie. Maar de implementatie laat te wensen over.

Voor statische objecteven zoals een landschap of architectuur is de slome autofocus geen groot probleem, maar wie sport of spelende kinderen wil fotograferen heeft aan de EOS M een flinke utidaging. Eigenlijk zijn gaan we weer een paar jaar terug in de tijd, naar het begrip ‘sluitervertraging’; de tijd tussen het indrukken van de knop en het maken van de foto duurt simpelweg te lang (veroorzaakt door de af). Concurrenten als de Panasonic Lumix G5, Olympus Pen of Sony NEX zijn echt merkbaar sneller zijn met scherpstellen.

Prijs

De adviesprijs van de EOS M met 18-55mm kitlens is 849 euro. De EOS M is daarmee net zo duur als een 650D body (zonder lens). Het is natuurlijk een adviesprijs en de marktprijs ligt momenteel circa € 150-200 lager, maar we kunnen wel stellen dat de prijs behoorlijk pittig is. De EOS M is immers een instapper en dat zien we niet terug aan de prijs. Voor wie wil overstappen vanaf een compact is dat een behoorlijke drempel. Tel daarbij op dat Canon als nieuwkomer een markt betreedt die al vijf jaar bestaat – dan moet je je onderscheiden met innovaties, features of de prijs. In dit geval is dat eigenlijk op geen enkele manier het geval. Het is een ‘me too’ product waarvan er al heel wat bestaan. Het enige onderscheid is dat het een Canon camera is en dat er via een adapter compatibiliteit geboden wordt met andere Canon objectieven. Desondanks is het in dit prijssegment behoorlijk druk en kun je voor beduidend minder geld een camera met betere specificaties vinden.

Toen Nikon eind 2011 de systeemcameramarkt betrad met de Nikon 1-serie, hebben we het topmodel – de Nikon 1 V1 – kritisch besproken. Nikon was natuurlijk niet het eerste de beste cameramerk en kwam vrij laat met haar systeemcamera’s op de proppen. Met name de keuze voor een relatief kleine 1 inch sensor vonden we discutabel, omdat je daardoor wat betreft resolutie, ruis, dynamisch bereik èn scherptediepte altijd op de concurrentie zult achterlopen. Maar we kunnen Nikon niet verwijten dat ze niet innovatief waren. Met name de integratie van autofocus-diodes op sensor was een zeer interessante stap. Fujifilm had hier in haar compactcamera’s al eens eerder geëxperimenteerd, maar Nikon was de eerste die het op grote schaal toepastte. En dat had effect, want de camera’s waren inderdaad bliksemsnel met scherpstellen.

Autofocus

Er is een ongeschreven regel als het om fotocamera’s (en eigenlijk over producten in het algemeen) gaat. Een nieuwe camera moet beter zijn dan de vorige generatie. En markttechnisch is het ook handig als een nieuw product beter of minstens gelijkwaardig aan de concurrentie. Op het gebied van autofocus is dat absoluut niet het geval bij de EOS M. De camera heeft veel moeite met het vastleggen van bewegende onderwerpen, zowel in de foto- als videomodus. Gevoelsmatig gaan we op dat vlak jaren terug in de tijd, toen ‘sluitervertraging’ nog heel normaal was.

Innovatie?

Maar los van de autofocus heeft Canon wat ons betreft nog meer steken laten vallen. Er zit vrij weinig innovatie in de EOS M. Sterker nog, het lijkt wel alsof Canon helemaal niet naar de concurrentie heeft gekeken. Misschien was dat uit angst voor kannabilisatie van de EOS spiegelreflexlijn. Of omdat men zich puur wil richten op bezitters van compactcamera’s die betere beeldkwaliteit willen, zonder al te veel poespas. In dat laatste geval is men daarin geslaagd, al blijft de prijs aan de hoge kant.

Wat missen we aan de EOS M?

Panasonic en Olympus zijn al vier jaar actief met systeemcamera’s en hebben een flinke ontwikkeling doorgemaakt. Kritiekpunten van de eerste modellen zijn in latere versies aangepakt. Zo verscheen er een accessoirepoort, waarop een optionele EVF gemonteerd kon worden of een compacte flitser. Ook bieden beide fabrikanten ondertussen objectieven met ‘intrekbare’ lenselementen, waardoor ze een stuk compacter zijn. En men is teruggekomen van het weglaten van de flitser, waardoor de veel modellen nu een eigen flitser aan boord hebben. Concurrent Sony stapte de markt stevig in door al haar NEX-modellen zeer compact te maken en standaard te voorzien van kantelbare schermen. En Nikon onderscheidde zich zoals gezegd met de (kleine) sensor met af-diodes waardoor snelle scherpstelling mogelijk was. Het lijkt wel alsof de ontwerpafdeling van Canon in de tijd is blijven steken en al deze ontwikkelingen niet heeft gezien. Het lijkt ons onvermijdelijk dat Canon vroeg of laat ook komt met een accessoirepoort, EVF, kantelbaar scherm, meer af diodes en compactere lenzen. Als men de markt voor systeemcamera’s serieus neemt tenminste. Door hier met het eerste model niet meteen goed op in te springen, heeft men meteen een achterstand ten opzichte van de concurrentie. Als de EOS M drie jaar geleden was uitgekomen, was dit nog wel begrijpelijk, maar dat is niet het geval. Wellicht zal een tweede EOS M-model hier alsnog op inspelen.

Wat de EOS M niet heeft, maar concurrenten wel:

  • Accessoirepoort
  • EVF (al dan niet optioneel)
  • Interne flitser (of meer compact extern model)
  • Snelle autofocus / meer af diodes (zoals in de Nikon 1-serie)
  • Objectief met intrekbare lenselementen
  • Groter lenzenaanbod, direct vanaf de lancering (telelens, macrolens)
  • PASM wieltje
  • Kantelbaar scherm
  • Meer modellen

Beeldkwaliteit

Op de hogere lichtgevoeligheden, van ISO 1600 tot en met 12.800, doet de EOS M het redelijk goed. De 18 megapixel CMOS-sensor van Canon gaat al een tijdje mee, maar is nog steeds ruisarm tot en met ISO 1600. Ook ISO 3200 kan er nog goed mee door, maar vanaf dat punt wordt het wel zichtbaar, met name in donkere egale delen van een foto. Maar zeker als er nog wat softwarematige ruisreductie aan te pas komt, zijn de beelden goed bruikbaar. Vanaf ISO 6400 is dat anders, want dan wordt de kleurruis storend. ISO 6400 en 12.800 kun je dus het beste vermijden. In vergelijking met de concurrentie, zoals de Sony NEX-5R, doet de EOS M het minder goed op extreem hoge ISO’s.

{LINEGRAPH|8837,9193,9194,8838,8839,8840,8841|155242-pink,168238-yellow,129272-green,160997-blue,158157-red}

In het grijsvlak hieronder (dat in werkelijkheid dus egaal grijs is) kun je de ruispatronen goed zien. Kleurruis is op ISO 1600 al wel aanwezig, maar nog niet storend. Vanaf ISO 3200 verandert dat en op ISO 6400 en 12.800 kunnen we de ruis zelfs aggressief noemen.

Ruis op ISO 1600, 3200, 6400 en 12.8000

Uiteraard meten we niet altijd ruis op testkaarten, maar willen we ook zien hoe dat in foto’s tot uiting komt. Dat kun je goed zien op de foto’s hieronder, van een uitsnede van een gezicht. ISO 1600 is redelijk schoon, op ISO 3200 wordt ruis zichtbaarmaar kan het er nog mee door en op de hogere ISO’s gaat de kleurruis overheersen.

Ruis op ISO 1600, 3200, 6400 en 12.8000

chart (32)

chart (33)

Update: firmware zorgt voor snellere autofocus

Recentelijk bracht Canon een nieuwe firmware uit voor de EOS M. Los van de ondersteuning voor de EF-M 11-22mm f4-5.6 IS STM en enkele taaltechnische fouten, was de grootste verbetering de scherpstelsnelheid. We spraken Canon hier recentelijk over en volgens hen vormde de nieuwe firmware een wezenlijk verschil met de oorspronkelijke versie. De vraag is natuurlijk of die stelling klopt en zo ja wat dit in de praktijk betekent. Kan de EOS M zich eindelijk meten met zijn concullega’s?

De nieuwe firmware werd vrijgegeven op 27 juni 2013. Deze nieuwe firmware kwam mede tot stand na kritiek van reviewers en gebruikers. Niet alleen zou de scherpstelsnelheid traag zijn, ook zou hij soms het focuspunt niet goed kunnen vinden. Los van enkele andere optimalisaties, was de verbetering van de scherpstelsnelheid de primaire reden voor de nieuwe firmware.

We hebben EOS M met nieuwe firmware enige tijd kunnen testen. We kunnen bevestigen dat de autofocussnelheid inderdaad is verbeterd. De verbetering is best significant, maar dat komt mede doordat de autofocus van de EOS M echt onder de maat was. De snelheid van de autofocus kunnen we nu ‘bruikbaar’ noemen. Er is nog steeds een kleine vertraging merkbaar, maar die is wel minder dan voorheen. In veel situaties, vooral bij goed licht, doet de camera nu prima zijn werk. Er is nog steeds wat sluitervertraging merkbaar, maar in de meeste gevallen leidt dit niet tot problemen en kun je er prima foto’s mee maken.

Ook de autofocus via het aanraakgevoelige scherm reageert nu vlotter en accurater, waardoor de camera prettiger te bedienen is. De keerzijde is dat we een paar keer een situatie hadden waarbij de camera dienst weigerde. Het betrof een situatie met lastig licht; een zonsondergang met veel donkere delen. Toen hebben we een paar keer een moment gemist, omdat de camera niet kon focussen.

EOS M in vergelijking met andere CSC’s

De hamvraag is natuurlijk: hoe presteert de EOS M nu in vergelijking met andere systeemcamera’s (CSC)? Een korte vergelijking met de Olympus PEN E-P5, Panasonic Lumix G6 en Samsung NX300 wees uit dat de concurrentie nog steeds merkbaar sneller is. Dergelijke camera’s reageren nagenoeg ‘instant’, zonder sluitervertraging. De EOS M kan nu wel redelijk meekomen, maar blijft de traagste van het stel.

Conclusie

De EOS M is geen hoogvlieger wat ons betreft. Maar ongetwijfeld zal hij consumenten aanspreken die momenteel met een compactcamera fotograferen en op zoek zijn naar een compact alternatief met goede beeldkwaliteit en niet al te veel poespas. De EOS M is een mooi ontworpen compacte camera, met bijpassende 18-55mm kitlens met stabilisatie en een aanraakgevoelig scherm. De beeldkwaliteit zit wel snor, aangezien dezelfde APS-C CMOS sensor is gebruikt als die van EOS 650D. Tot en met ISO 1600 kun je ruisarm fotograferen en ook ISO 3200 is nog goed te doen (al wordt kleurruis dan wel zichtbaar).

Waar de EOS M de mist ingaat is de autofocussnelheid. Het is in feite een camera met spiegelreflex-kwaliteit, gecombineerd met de autofocus van een compactcamera. Voor fotografen die vooral statische beelden schieten, zoals landschappen en architectuur, is dat geen groot probleem. Maar als je spelende kinderen wilt fotograferen of foto’s of video’s wilt maken van een bewegend onderwerp, dan is dat een flinke uitdaging. Er zit dan simpelweg teveel tijd tussen het indrukken van de ontspanknop en het maken van de foto, wat geheel te wijten is aan de matige autofocus.

Maar dat is niet het enige kritiekpunt. Canon betreedt als laatste speler de groeiende markt van systeemcamera’s, maar lijkt totaal niet te hebben gekeken naar innovaties van de concurrentie. Zo missen we een accessoirepoort, waarmee de camera (in de toekomst) zou kunnen worden uitgebreid. Die is er niet, dus het is daardoor ook onmogelijk is om een elektronische zoeker (EVF) aan te sluiten. De camera heeft geen interne flitser, al wordt er wel standaard een externe flitser meegeleverd (net zoals Olympus en Sony dat doen). Die flitser is echter bijzonder groot, omdat deze eigen batterijen gebruikt (in plaats van stroom uit de body) zodat dit nogal misstaat ten opzichte van de compacte body. Ook de kitlens is niet erg compact, iets waar Sony 2,5 jaar geleden erg veel kritiek op heeft gekregen tijdens de lancering van de NEX-lijn. Daarom maken Panasonic, Olympus, Nikon en Sony tegenwoordig gebruik van objectieven met intrekbare lenselementen, waardoor ze (in de uit-stand) een flink stuk compacter zijn. Canon heeft hier (samen met Samsung) niet voor gekozen. De EOS M is een weinig innovatieve camera vergeleken met de concurrentie. Daar komt nog bij dat de prijs ook vrij pittig is voor een eenvoudig instapmodel. De concurrentie heeft al een veel groter aanbod met verschillende camera’s en objectieven, waardoor je voor minder geld een meer uitgebreide camera krijgt.

Desondanks kan de EOS M bestaande Canon fotografen wel aanspreken. Los van alle andere merken met systeemcamera’s hebben, is er nu ook keus ‘in eigen huis’. En via de (optionele) adapter is het mogelijk om Canon objectieven te gebruiken op de EOS M (zij het met eveneens trage autofocus).

Update conclusie na firmware-update

De conclusie is dat Canon de EOS M absoluut verbeterd heeft met de nieuwe firmware. Van matig bruikbaar is de camera nu ‘bruikbaar’ geworden. In veel situaties is de sluitervertraging geen groot probleem meer, maar in vergelijking met andere camera’s blijft hij aan de slome kant. Onze andere kritiek blijft overigens nog staan. De autofocus is zeker verbeterd, maar nog niet ‘on par’ met de concurrentie. Maar de EOS M is nog steeds een karig bedeelde systeemcamera zonder (optionele) EVF, accessoirepoort, kantelbaar scherm en PASM-wieltje. Bovendien is het nog steeds het enige model van Canon en zijn er slechts drie lenzen beschikbaar. Dat gezegd hebbende: de EOS M is sinds de aankondigd wel enorm in prijs gedaald, waardoor de prijs-prestatieverhouding verbeterd is. Daardoor is het mogelijk een interessante camera voor ‘erbij’ of voor consumenten die geen al te complexe foto’s maken.

Pluspunten

  • Compacte camera
  • Strak ontwerp
  • Goede beeldkwaliteit (dankzij APS-C CMOS sensor)
  • EOS objectieven te gebruiken via optionele EF adapter
  • Externe flitser standaard meegeleverd
  • Aanraakgevoelig scherm (capacitief)
  • Flitsvoet (compatibel met EOS Speedlite’s)
  • Stereo microfoon

Minpunten

  • Trage autofocus
  • Geen EVF (ook niet optioneel)
  • Externe flitser is vrij groot
  • Geen accessoirepoort
  • Zeer beperkt objectieven-aanbod (alleen 18-55 en 22mm)
  • Weinig innovaties (kantelbaar scherm, gps, wifi)
  • Microfoons erg dichtbij elkaar geplaatst
  • Geen PASM-draaiwieltje
  • Relatief hoge prijs

Op deze pagina vind je wat extra beeldmateriaal van de EOS M en enkele foto’s:

De SD-kaart zit naast de batterij en is dus niet toegankelijk vanaf statief

De EOS M met de 22mm f2.0 pancake

   Canon EOS M test Canon EOS M test Canon EOS M test

Pin It
SCORE
  • Beeldkwaliteit80%
  • Prestaties70%
  • Specs en mogelijkheden70%
  • Bediening75%
  • Prijs-prestatie75%
EINDCONCLUSIE74%

Ook met nieuwe firmware blijft de autofocus wat aan de trage kant in vergelijking met andere systeemcamera's. Maar de EOS M is nog steeds een karig bedeelde systeemcamera zonder (optionele) EVF, accessoirepoort, kantelbaar scherm en PASM-wieltje. Bovendien is het nog steeds het enige model van Canon en zijn er slechts drie lenzen beschikbaar. Dat gezegd hebbende: de EOS M is sinds de aankondigd wel enorm in prijs gedaald, waardoor de prijs-prestatieverhouding verbeterd is. Daardoor is het mogelijk een interessante camera voor 'erbij' of voor consumenten die geen al te complexe foto's maken.

Jeroen

is mede-oprichter van FotoVideo.nu, schrijver van diverse (foto)boeken en auteur voor verschillende tijdschriften. Hij fotografeert sinds 1994 met een spiegelreflexcamera en geeft ook af en toe presentaties en workshops over fotografie. Volg Jeroen ook op Twitter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *