Nikon 1 V2 review: betere body en PASM-wiel

Door -

Eind 2012 werd de Nikon 1 V2 aangekondigd. Voor het eerst sinds de lancering van de 1-serie van Nikon (in 2011) heeft men het ontwerp van de camera flink op de schop gegooid. De camera is iets minder compact geworden, maar tegelijkertijd wel beter afgestemd op de doelgroep van gevorderde gebruikers. Door de grotere grip ligt de camera wat beter in de hand en dankzij het aanwezige PASM-wieltje hoef je nu niet meer continu het menu in te duiken (een belangrijk kritiekpunt uit onze eerdere test van de Nikon 1 V1). Ook heeft de camera nu een ingebouwde filtser en ben je daardoor niet meer verplicht om altijd een externe flitser mee te nemen. Ook was een belangrijk minpunt van de V1-serie, mede omdat zijn goedkopere broertje(s) wel met een flitser uitgerust waren. Maar blinkt de V2 ook nog op andere punten uit? We hebben de hem een tijd getest en doen verslag.


De belangrijkste specificaties:

  • 14,2 megapixel CMOS-sensor (ontwikkeld door Aptina)
  • CX sensoromvang (1 inch) met 2,7x vergrotingsfactor
  • Ondersteuning voor 12-bits RAW (NEF)
  • SDXC geheugenkaart
  • Elektronische sluiter tot 1/16.000e seconde
  • PASM-standen bereikbaar via het menu
  • 5, 15, 30 en 60 bps (met af t/m 15 bps)
  • Fasedetectie en constrastdetectie autofocus
  • Gezichtsherkenning
  • ISO 100-6400

Verbeteringen

De camera bouwt voort op de basis die is ingezet voor de Nikon 1-serie, maar doet er nog een schepje bovenop. Dankzij de nieuwe Expeed 3A beeldprocessor kan de camera nu 850 megapixels per seconde vewerken. Daardoor kan de camera maar liefst 15 beelden per seconde verwerken met behoud van continue autofocus. Zijn voorganger, de V1, haalde maximaal 10 bps met autofocus. Zonder vaste autofocus (dus met eenmalige scherpstelling) kan de camera zelfs 60 foto’s per seconde vastleggen. Het hybride autofocussysteem bestaat uit 73 fasedetectiescherpstelvelden en 135 contrastdetectiescherpstelvelden, wat volgens Nikon voor zeer snelle scherpstelling zorgt onder alle omstandigheden. Dankzij een nieuwe sensor is de resolutie opgeschroeft van 10 naar 14,2 megapixels. De lichtgevoeligheid begint bij 160 ISO en gaat tot en met 6400. Dat is nagenoeg identiek aan de V1, behalve dan dat deze al op ISO 100 begon. Ook de videostand is er op vooruitgegaan; de V2 kan nu filmen in Full HD met 30 of 60 bps, waarbij de sluitertijd en het diafragma vrij kunnen worden ingesteld. Ook is er een indrukwekkende slowmotion-optie waarbij tot 1200 bps worden opgenomen (bij een filmformaat van 320×120 en maximaal 5 seconden).

Body

Waar Nikon aanvankelijk met haar eigenzinnige systeemcamera’s vooral uitging van zeer compacte camera’s, heeft men dat met de Nikon 1 V2 losgelaten. Was de V1 nog een zeer platte camera die meer aan een compactcamera deed denken dan aan een spiegelreflex (of gevorderde compact). De V2 heeft meer een spiegelreflexvorm en lijkt op een gevorderde ‘bridgecamera’ (compactcamera met grote zoomlens). Hij heeft een flinke grip, waardoor hij goed in de hand ligt – véél beter dan de V1. Ook bovenop is Nikon afgestapt van het compacte; de V2 heeft een duidelijke ‘bobbel’, waar ruimte is voor de EVF, een flitsvoet en een ingebouwde flitser die omhoog klapt.

Ter vergelijking: de Nikon 1 V1 (de voorganger van de V2)

 

Nu ook met ingebouwde flitser

Aan- en uitzetten

Een andere verandering bij de V2 ten opzichte van zijn voorganger is de manier van aan- en uitzetten. De camera gaat automatisch aan als je het objectief uitschuift, en weer automatisch uit als je het objectief terug in de Lock-stand zet. Dit werkt met alle bestaande zoomlenzen. Deze functie is erg handig, want het scheelt weer een handeling. Er is wel een aan-uit schakelaar aanwezig op de body, maar die heb je dus in veel gevallen niet nodig. Dit is een postief punt waarop de Nikon 1-serie zich onderscheidt van concurrerende systeemcamera’s (zoals die van Olympus, eveneens met ‘retractable’ lenselementen). De J2, J3 en S1 ondersteunen dit ook.

De achterkant

Doordat het programmawieltje omhoog verplaatst is, is de achterkant een stuk rustiger geworden. Doordat het draaiwieltje weg is, konden de afspeel- en menu-knop naar boven verhuizen. De achterkant doet daardoor wat strakker en eenvoudiger aan. De flitsknop is naar de linker zijkant van de body verhuisd. Deze is nog steeds in staat op indirect (via het plafond) te flitsen als je hem met je vinger tegenhoudt. De EVF (elektronische zoeker) is verder niet echt verbeterd ten opzichte van de V1.

De bovenkant en de PASM-knop

We hebben er uitvoerig over geklaagd in de review van de Nikon 1 V1, maar dat heeft geholpen! 😉

Hoewel we dezelfde kritiek geuit hebben bij de J3 vonden we het vooral onverteerbaar dat een gevorderde systeemcamera met een adviesprijs van € 869 (met kitlens) niet over een fatsoenlijke knop met PASM-standen beschikt. Vooral omdat iedere gevorderde compact vanaf circa € 250 dat wel heeft. Met name voor consumenten met wat meer foto-ervaring is dat echt een gemis, omdat dit funest is voor de creativiteit (doordat de drempel te hoog is om ‘even snel’ van stand te wisselen). Maar goed, op de V2 zit hij er dan eindelijk op. De andere standen zijn ook nog steeds present, waardoor je nu razendsnel kunt kiezen.

 

Autofocus

Het is prettig werken met de Nikon 1 camera’s, zoals de V2, wat vooral komt doordat ze zo razendsnel reageren. Een druk op de ontspanknop leidt vrijwel direct tot een foto. Dit is vooral te danken aan de 73 geïntegreerde autofocusdiodes op de sensor. Deze zitten in rechte lijnen over de 1 inch sensor verspreid, zodat ze een groot deel van het beeld kunnen dekken. Nikon heeft deze methode duidelijk beter onder de knie dan de concurrentie. Ook Canon gebruikt sinds de 650D en EOS M geïntegreerde af-diodes (zij het een lager aantal), maar de autofocussnelheid daarvan is opvallend traag. De Nikon 1 V2 focust vrijwel direct en doet op dat vlak eigenlijk niet onder voor een spiegelreflex. Aangezien ‘sluitervertraging’ één van de meest storende klachten van consumenten is, scoort Nikon punten op dit vlak.

Wie goed kijkt ziet duidelijk lijntjes lopen – dit zijn de rijen met af-diodes

Contrast- en fasedetectie

De autofocus van de 1-serie van Nikon schakelt automatisch tussen contrastdetectie en fasedetectie, afhankelijk van de omstandigheden. Door deze hybride benadering kan de camera in alle situaties snel scherpstellen. Bij goed licht wordt dit afgehandeld door de fasedetectie-diodes en bij weinig licht neemt contrastdetectie het over. In de praktijk is de autofocus is inderdaad vrij rap en hij blijft ook onder lastige omstandigheden, zoals een donkere setting met weinig contrast, nog goed werken. Ook is de camera vrij effectief met het volgen van objecten (focus tracking).

Kleine sensor

Het feit blijft wel dat de 1 inch-sensor (CX) van de V2 aan de kleine kant is. Om de CX-sensor in het juiste perspectief te plaatsen, zie je hieronder de afmetingen van een compactcamera en die van MFT en APS-C. Je ziet dan dat de CX-sensor bijna vier keer in een APS-C sensor past. De cropfactor van de CX-sensor is 2,7x. Ter vergelijking, die van APS-C is 1,5x en die van MFT is 2x (ten opzichte van fullframe sensoren).

Het nadeel van de kleine sensor is dat de Nikon 1-serie daardoor altijd achterop zal lopen ten opzichte van concurrerende systeemcamera’s met een APS-C of MFT-sensor. Zowel op het gebied van ruis, scherpte, dynamisch bereik en resolutie.

Scherptediepte

Maar een belangrijk ander verschil is scherptediepte: door de kleine sensor is het erg moeilijk om een onscherpe achtergrond te creëren. Bijvoorbeeld een portret waarbij het gezicht scherp is en de achtergrond onscherp. Om dat te realiseren moet je al snel kunstgrepen uithalen zoals een zeer lichtsterke lens (zoals de 18mm f1.8 prime) of het gebruik van een telelens.

 

Het is erg prettig werken met de Nikon 1 V2. Door de grotere body en betere grip ligt hij veel beter in de hand dan z’n voorganger en de camera reageert direct op het indrukken van knoppen. Hij stelt vooral razendsnel scherp, waarbij foto’s direct worden gemaakt zonder vertraging. Eveneens opzienbarend is het feit dat de V2 in staat is om maar liefst 15 foto’s in een seconde te maken met behoudt van autofocus en zelfs 60(!) met eenmalige autofocus. Er zijn maar weinig camera die dat ook kunnen (op volle resolutie). Ook het inschakelen van de videomodus gaat bijna direct, wat we van heel veel concurrenten niet kunnen zeggen. Ten slotte is het een hele verbetering dat de programmaknop nu naar boven is verhuisd en nu ook PASM-standen bevat. Daardoor kun je direct schakelen van de ene naar de andere stand, wat heel veel tijd (en ergernis) is het menu voorkomt. Een tweede draaiwieltje aan de bovenkant maakt het mogelijk om snel instellingen te wijzingen.

Menu

Hoewel je dankzij de PASM-standen op het draaiwieltje minder tijd in het menu zult doorbrengen moet je voor bepaalde instellingen nog steeds achter de schermen duiken. Bijvoorbeeld wanneer je de ISO- of witbalans-instellingen wilt wijzigen. Het tweede draaiwieltje, rechts van het programmawiel, biedt daarvoor wel uitkomst. Daarmee kun je snel een bepaalde instelling te wijzigen en hoef je minder vaak een speurtocht te doen door het menu.

Desondanks zou de bediening van het menu nog een stukje makkelijker zijn geweest als het scherm aanraakgevoelig zou zijn (zoals bij de meeste concurrenten). Wat we ook missen is een aanraakgevoelig scherm. Bijna alle concurrenten hebben dat inmiddels en dat kan helpen om het menu wat sneller te doorlopen. Een kantelbaar scherm wat ook prettig geweest, om vanuit lastige hoeken makkelijker te fotograferen. Ook dat is inmiddels vrijwel standaard bij de concurrentie.

Kleinere lenzen

Maar het afwijkende 1 inch sensorformaat heeft niet alleen nadelen (zoals besproken op de vorige pagina), maar ook voordelen. Dan zien we vooral terug bij de lenzen. Door het kleine sensorformaat kunnen die veel kleiner zijn. En dat is vooral te zien aan de telelenzen, zoals de 30-110mm. Of nog beter: de nieuwe 10-100mm superzoom. Die is voor een superzoom (gelijk aan 27-270mm) echt bijzonder compact, mede omdat hij enorm uitschuift. Dat is het grote voordeel van een camera met een 1 inch-sensor; je kunt op stap met een fatsoenlijke lens die samen met de camera gewoon in je jaszak past.

De nieuwe 10-100mm superzoom naast de 10-30mm kitlens

Beeldkwaliteit

De beeldkwaliteit van de Nikon 1 V2 is prima. De foto’s zijn scherp en goed van kleur. De kleurafwijking is minimaal en de witbalans wordt in de automatische stand ook doorgaans goed ingeschat (al is er wel een kleine afwijking). Wat we wel zien is dat de V2 het op de hoge ISO’s moet afleggen tegen de concurrende systeemcamera’s. Dat is niet gek, want die gebruiken allemaal grotere sensoren. De nieuwe 14 megapixel-sensor is redelijk gelijk aan de vorige 10 megapixel-sensor; op sommige vlakken doet hij het wat beter en op andere wat slechter.

ISO 800, 1600, 3200 en 6400.

Tot en met ISO 1600 is er beperkt sprake van ruis, wat een goede prestatie is. Op ISO 3200 verandert dat en begint ruis de eerste destructieve vormen aan te nemen. Toch is deze stand nog redelijk goed bruikbaar. Dat geldt niet echt voor ISO 6400, want dan lijdt de beeldkwaliteit er behoorlijk onder, zowel in egale gebieden als contrastrijke delen. Kleurruis is duidelijk zichtbaar en laat zich ook niet zo makkelijk wegpoetsen. Ook neemt de kleursaturatie op ISO 3200 en 6400 duidelijk af.

chart (21)
chart (22)

chart (23)

Testfoto’s

Op deze pagina zie je een aantal testfoto’s die we met de Nikon 1 V2 gemaakt hebben. De foto’s zijn klikbaar voor een uitvergroting.

Nikon 1 V2 test

Nikon 1 V2 testNikon 1 V2 testNikon 1 V2 testNikon 1 V2 testNikon 1 V2 testDSCNikon 1 V2 test_0119Nikon 1 V2 testNikon 1 V2 test

Conclusie

De nieuwe Nikon 1 V2 heeft een adviesprijs van € 899 inclusief kitlens en hij is beschikbaar in de kleuren zwart en wit. De adviesprijs is een tikkeltje omhoog gegaan in vergelijking met de Nikon 1 V1 (€ 869). Enerzijds is dit verklaarbaar omdat de V2 duidelijk een uitgebreidere camera is, anderzijds moet Nikon oppassen zich hierdoor niet uit de markt te prijzen want er is zeer veel concurrentie in dit segment. De marktprijs ligt overigens wel een stukje lager, zoals je kunt zien in onze prijsvergelijker.

Nikon heeft geluisterd naar de kritiek op de oorspronkelijke V1 en de J1, waardoor de Nikon 1 V2 met name wat betreft bediening een veel prettigere camera is. Het draaiwieltje zit nu aan de bovenkant, in (eindelijk!) uitgerust met PASM-standen en laat zich makkelijk door je duim bedienen. Daarnaast zit nog een extra instelwiel waardoor je bepaalde opties snel kunt aanpassen, zoals de witbalans of lichtmeting. Aan een ander kritiekpunt, het ontbreken van een interne flitser, is ook gehoord gegeven. Deze zit nu boven de lens gemonteerd, maar er is ook nog steeds een mogelijkheid voor een externe flitser. Verder profiteert de V2 van andere aanpassingen die Nikon ondertussen heeft doorgevoerd, zoals de ontgrendelknop van de lens waarmee je nu ook de camera aan- en uit kunt zetten.

De Nikon 1 V2 is nu met recht een gevorderde systeemcamera. Het relatief kleine sensorformaat blijft een nadeeltje ten opzichte van de concurrentie, want daarmee mis je (beperkte) scherptediepte en is er sprake van meer ruis op hoge lichtgevoeligheden. Aan de andere kant is veel scherptediepte voor veel consumenten juist ook een voordeel (minder kans op onscherpte) en zijn de objectieven echt behoorlijk compact. Verder missen we nog wat andere zaken, die we wel bij de concurrentie tegenkomen, zoals een kantelbaar scherm, gps en wifi (voor het laatstgenoemde is wel een adapter beschikbaar).

 

Pluspunten

  • Sterk verbeterde body (ten opzichte van de V1)
  • PASM-knop
  • Programmawiel aan de bovenzijde plus extra keuzewieltje
  • Zeer compacte objectieven
  • Camera gaat snel aan en uit
  • Goede beeldkwaliteit (tot en met ISO 3200)
  • Zeer snelle aufofocus (contrast- èn fasedetectie)
  • 15 bps met autofocus, 60 bps zonder
  • Full HD 1080p video (30 bps)
  • Stereo microfoon
  • Autofocus tijdens het filmen

Minpunten

  • Kleine sensor
  • Beperkte mogelijkheden met scherptediepte
  • Geen aanraakgevoelig scherm
  • Weinig extra’s (geen kantelbaar scherm, touchscreen, gps, wifi)

 

Pin It
SCORE
  • Beeldkwaliteit75%
  • Prestaties85%
  • Specs en mogelijkheden75%
  • Bediening85%
  • Prijs-prestatie80%
EINDCONCLUSIE80%

De Nikon 1 V2 is nu met recht een gevorderde systeemcamera. De prestaties zijn uitstekend, mede dankzij de supersnelle scherpsteltijd. Het relatief kleine sensorformaat blijft een nadeeltje ten opzichte van de concurrentie, want daarmee mis je (beperkte) scherptediepte en is er sprake van meer ruis op hoge lichtgevoeligheden. Aan de andere kant is veel scherptediepte voor veel consumenten juist ook een voordeel (minder kans op onscherpte) en zijn de objectieven echt behoorlijk compact.

Jeroen

is mede-oprichter van FotoVideo.nu, schrijver van diverse (foto)boeken en auteur voor verschillende tijdschriften. Hij fotografeert sinds 1994 met een spiegelreflexcamera en geeft ook af en toe presentaties en workshops over fotografie. Volg Jeroen ook op Twitter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *