Nikon Df preview: retrostijl DSLR met fullframe sensor

Door -
Na wekenlange teasers en geruchten is het vandaag dan zover: De Nikon Df is officieel aangekondigd.Deze camera is volgens eigen zeggen bedoeld voor ‘pure fotografie’. In tegenstelling tot moderne camera’s bevat de Nikon Df allemaal mechanische instelschijven voor de sluitertijd, belichtingscompensatie en de ISO-waarde. Wat uiterlijk betreft doet hij dan ook sterk denken aan een analoge camera uit de jaren zeventig, ver voor het autofocustijdperk. De F2 en F3 hebben duidelijk al rolmodel gediend.
112731-13f9a8e0-0421-452d-ac08-dd72a0f61b30-df_sl_50_1-8_se_top-original-1383574124

Van binnen

De Df is van binnen uitgerust met dezelfde sensor als Nikon’s professionele topmodel, de D4. De sensor met 16,2 megapixels ondersteunt een lichtgevoeligheid tot en met 204.800 ISO. Als beeldprocessor wordt de Expeed 3 gebruikt, wat ietwat opzienbarend is aangezien de Expeed 4 al in de D5300 gebruikt wordt. De camera zou in 0,14 seconde opstarten en de ontspanvertraging is slechts 0,052 seconde. Snelle continu-opnamen tot 5,5 bps zijn beschikbaar in zowel FX- als DX-formaat. De body weegt 710 gram zonder EN-EL14a accu. De Df zou zeer energiezuinig zijn en in de stand ‘Enkel beeld’ maar liefst 1400 foto’s op één acculading kunnen maken. De sluiter gaat minimaal 150.000 cycli mee volgens Nikon en de maximale sluitertijd bedraagt 1/4.000 seconde (met een flitssynchronisatie van maximaal 1/200 seconde).

112700-6c34e5c5-e23a-4657-8762-d9856a816905-df_bk_back-original-1383573545

Prijs en beschikbaarheid

De Nikon Df wordt op 28 november in de winkels verwacht. De adviesprijs van de Df kit met AF-S 50mm f/1.8G Nikkor is € 3059,-.

112729-f6dc6b75-ccba-42c4-b1bd-c59448100e69-df_sl_50_1-8_se_frt34l-original-1383574123

 

 

 

Voorbeeldfoto’s

Nikon heeft een viertal foto’s vrijgegeven die gemaakt zijn met de Nikon Df. De foto’s zijn klikbaar en in hun originele resolutie te bekijken.

Nikon Df test photo
Nikon Df test photo
Nikon Df test photo

Nikon Df test photo

 

Extra beeldmateriaal
112685-570b73a3-478c-4168-9d91-aecad967a88a-df_bk_14_24-large-1383573449

112683-e2cc56ce-08b4-49cf-ba5b-7aba9d5d5f05-df_ambience_2-large-1383573445 112686-2240f6f8-e4cf-4544-b0b0-bb8c4093d458-df_ambience_4-large-1383573450 112688-ef13a0f7-3486-4ebf-8015-4887f49a9673-df_ambience_6-large-1383573465 112689-97421700-c8b6-4bd2-91b9-225e918ca990-df_ambience_8-large-1383573475


112732-e1c6dc66-6265-4d95-a6e2-5e748224414e-df_sl_58_1-4_frt34l-original-1383574125

PERSBERICHT

Vandaag kondigt Nikon de Df aan, een nieuw soort D-SLR die is ontworpen voor pure fotografie. Met een uiterlijk dat is geïnspireerd op Nikon’s iconische analoge kleinbeeldcamera’s en de technologie van de nieuwste professionele modellen, belichaamt de Df passie voor fotografie in zowel vorm als in functie. Deze camera in retrostijl is een klasse apart en vormt een uniek contrast met de uniformiteit van de hedendaagse D-SLRs. De camera is voorzien van dezelfde beeldsensor als Nikon’s topmodel, de D4, en biedt een uitmuntend dynamisch bereik en een fenomenale lichtgevoeligheid. De camera is de lichtste van de huidige FX-formaat modellen van Nikon, maar biedt toch de duurzame constructie en betrouwbare werking die wordt verwacht van een geavanceerde Nikon-camera. De Nikon Df is perfect voor camerapuristen én liefhebbers van design en zal beslist de harten veroveren van fotografen die net zo gepassioneerd zijn over hun foto’s als over hun camera.

Pure fotografie

Het hart van de Df wordt gevormd door dezelfde FX-formaat CMOS-sensor met 16,2 megapixels en EXPEED 3-beeldprocessor als die van Nikon’s topmodel, de D4. Dankzij de krachtige combinatie van professionele technologieën produceert de Df een sublieme beeldkwaliteit in uiteenlopende lichtomstandigheden. Foto’s hebben natuurgetrouwe, verzadigde kleuren en een natuurlijke diepte, zelfs bij opnamen die zijn gemaakt met hogere ISO-waarden, die gaan tot maar liefst ISO 204.800 (equivalent).

FX-formaat (full-frame) CMOS-sensor van 16,2 megapixels: Dankzij een optimale balans tussen de grootte van de FX-formaat sensor (36,0×23,9 mm) en een effectief aantal pixels van 16,2 miljoen, produceert de Df beelden met een verbluffende diepte en details, weinig ruis en een groot dynamisch bereik.

Uitmuntende lichtgevoeligheid: Met ISO 100–12.800, uitbreidbaar tot204.800 (equivalent), bewijst de Df Nikon’s toonaangevende status op het gebied van fotograferen bij weinig licht. Zeer gedetailleerde beelden met een minimale ruis zijn mogelijk, zelfs bij uiterst moeilijke lichtomstandigheden.

EXPEED 3: Van beeldverwerking tot beeldoverdracht, Nikon’s beeldverwerkingsengine handelt complexe taken moeiteloos af zonder dat dit ten koste gaat van snelheid of kwaliteit. De 16-bits beeldverwerking produceert optimale kleuren, een perfecte tonaliteit en een minimale ruis over het gehele beeld. Dit levert beelden op met vloeiende gradaties, veel details en rijke tonen over het gehele spectrum tot en met zuiver wit, zelfs in JPEG-opnamen. Daarnaast is de krachtige EXPEED 3 snel, accuraat en uitzonderlijk energiezuinig, waardoor de camera langer achter elkaar kan worden gebruikt.

Hoge snelheid: De opstarttijd bedraagt circa 0,14 seconde* en de ontspanvertraging is slechts 0,052 seconde*. Snelle continu-opnamen tot 5,5 bps zijn beschikbaar in zowel FX- als DX-formaat.

Iconisch Nikon-ontwerp
Hoewel de Nikon Df eruitziet als Nikon’s iconische analoge kleinbeeldspiegelreflexcamera’s, is de camera toegesneden op de eisen van moderne digitale fotografen. Volgens Nikon is het maken van een foto net zo bevredigend als genieten van het eindresultaat. De Df heeft de robuuste constructie en superieure ergonomie die ervoor hebben gezorgd dat de naam Nikon synoniem is aan duurzaamheid en betrouwbaarheid.

Elegante mechanische instelschijven: Comfort gaat hand in hand met trefzekerheid dankzij geribbelde mechanische instelschijven, die garant staan voor een eenvoudige en zekere bediening. Met de instelschijven is de ISO-gevoeligheid, belichtingscorrectie, belichtingsstand en ontspanstand onafhankelijk in te stellen. Daardoor hebt u toegang tot alle belangrijke foto-instellingen zonder dat u de cameramenu’s hoeft te gebruiken.

Full-frame draagbaarheid: Ervaar de creatieve sensatie van FX-formaat fotografie waar u ook naartoe gaat, dankzij een compacte body die circa 710 gram weegt zonder de batterij. De camera is bestand tegen zware omstandigheden aangezien de boven-, onder- en achterkant zijn gemaakt van een sterke maar toch lichte magnesiumlegering. De camera is net zo weerbestendig als de Nikon D800 D-SLR, dus zeer goed beschermd tegen vocht en stof.

Duurzame sluiter: De zeer accurate sluiter is gedurende 150.000 cycli getest en heeft een maximale sluitertijd van 1/4.000 seconde en een flitssynchronisatie van maximaal 1/200 seconde.

Zelfreinigende sensor: Beperkt de ophoping van stof voor de beeldsensor.

Energiezuinig ontwerp: Maakt circa 1.400 opnamen* (bij gebruik van de EN-EL14a batterij in de stand Enkel beeld).

Klassieke details: De body van de Df is verkrijgbaar in klassiek zwart of in zilver met zwarte accenten. De grip met reliëfstructuur, de mechanische instelschijven en de platte bovenkant doen denken aan Nikon’s iconische analoge SLR-camera’s, zoals de F2 en F3, terwijl de interface een originele monochrome kleur gebruikt.

Kwaliteitsglas: compatibel met objectieven zonder AI

In zijn toewijding aan pure fotografie gaat de Df een stap verder dan elke andere moderne D-SLR. De camera beschikt over een unieke inklapbare diafragmasimulator waardoor zelfs klassieke NIKKOR-objectieven zonder AI rechtstreeks op de camera kunnen worden bevestigd. Nikon’s objectieven staan over de hele wereld bekend om hun uitmuntende optiek en NIKKOR viert dit jaar zijn 80e verjaardag. Fotografen hebben grenzen verlegd met de originele NIKKOR-objectieven met F-vatting en diezelfde objectieven zijn tegenwoordig nog steeds zeer geliefd. Ze konden echter nooit gemakkelijk worden gebruikt met een moderne D-SLR. Tot nu.

Wanneer u fotografeert met een objectief zonder AI in de stand A (diafragmavoorkeuze) of M (handmatig), is meting met volledig diafragma mogelijk, net als bij AI-objectieven. Objectiefeigenschappen zoals brandpuntsafstand en de grootste diafragma-instelling kunnen gemakkelijk worden opgegeven via eenvoudige camera-instellingen, zodat de camera de diafragma-instelling herkent en de juiste belichting berekent.

Foto’s van professionele kwaliteit

De overvloed aan geavanceerde beeldtechnologieën van de Df staat garant voor foto’s van de hoogst mogelijke kwaliteit. Samen met de formidabele beeldsensor en verwerkingsengine zorgen het zeer gevoelige AF-systeem en de beeldsnelheid van 5,5 beelden per seconde ervoor dat zelfs de meest onverwachte fotosituaties met een voortreffelijke precisie worden vastgelegd. Daarbij kunt u dankzij een geavanceerde meting van de spot-witbalans en functies zoals een elektronische virtuele horizon met dubbele as, een krachtige optische zoeker en livebeeldopnamen in volledige vrijheid uw composities bepalen.

Zeer gevoelige autofocus met Multi-CAM 4800 39-punts AF-systeem: Met een gevoeligheid tot -1 LW, compatibiliteit met objectieven tot f/8 en vier AF-veldstanden (waaronder 3D-tracking) biedt het AF-systeem van de Df een snelle en nauwkeurige dekking over het gehele beeld, zelfs in moeilijke lichtomstandigheden.

Meting van de spot-witbalans: De Df biedt zeer accurate handmatige witbalansinstellingen doordat u snel een spot-witbalans kunt toewijzen aan een specifiek deel van het beeld dat u tijdens livebeeld selecteert.

Systeem voor onderwerpherkenning: De beeldsensor van de camera en de RGB-sensor met 2.016 pixels leveren nauwkeurige gegevens voor het systeem voor onderwerpherkenning, dat de belichting, autofocus en witbalans optimaliseert vlak voordat de sluiter wordt ontspannen. Dit staat garant voor zeer scherpe beelden.

Krachtige optische zoeker: De zoeker met glazen pentaprisma biedt een beelddekking van circa 100%, een vergroting van 0,7x en een DX-uitsnede met zoekermarkering.

Groot lcd-monitor van 8 cm (3,2 inch) met 921.000 beeldpunten, een grote kijkhoek en versterkt glas. Toont scherpe, heldere beelden en heeft een indrukwekkende kleurreproductie.

Elektronische virtuele horizon met dubbele as: U kunt de horizontale kanteling en de verticale kanteling (naar voren en naar achteren) controleren op de lcd-monitor, terwijl de horizontale stand ook kan worden gecontroleerd via de zoeker.

Livebeeld: Wanneer u fotografeert met livebeeld, helpen optionele rasterlijnen voor een beeldverhouding van 1:1 of 16:9 u bij de compositie. Het systeem met contrastdetectie-AF werkt beter, nauwkeuriger en sneller. U kunt de belichting ook eenvoudig controleren door op de voorbeeldknop te drukken wanneer u fotografeert in de stand M (handmatig).

Ingebouwde functies

Wat voor soort foto’s u ook wilt maken, de uitgebreide reeks creatieve en handige functies van de Df komt tegemoet aan zowel uw voorkeurstijl van fotograferen als uw creatieve visie.

Stille ontspanstand: Perfect als u onopvallend wilt fotograferen doordat het geluidsvolume van het spiegelmechanisme van de camera tijdens serieopnamen merkbaar wordt verminderd.

Uitsnedeformaten: DX-formaat en verhouding van 5:4. De DX-uitsnede kan automatisch worden ingeschakeld als een DX-objectief wordt bevestigd.

Stand HDR (hoog dynamisch bereik): Telkens wanneer de sluiter ontspant, wordt één overbelicht en één onderbelicht beeld opgenomen. Het bereik kan worden uitgebreid tot ±3 LW voor verschillende effecten, met verzadigde kleuren en veel toongradaties, waarbij de geleidelijke overgang tussen de twee belichtingen kan worden aangepast voor een natuurlijker resultaat.

Actieve D-Lighting: Met Nikon’s Actieve D-Lighting blijven de details in zowel donkere als lichte delen van het beeld automatisch behouden. Dit levert prachtige beelden met een natuurlijk contrast op wanneer u fotografeert in contrastrijke situaties.

Retoucheermenu’s: De menu’s bevatten opties om rode ogen en de kleurbalans te corrigeren, opties voor RAW-bewerking en opties om het formaat te wijzigen. Voorbeelden van filtereffecten zijn Skylight, Kleur versterken en Ster, aangevuld met zachte filtereffecten. Opties voor snel retoucheren zijn onder andere vertekeningscorrectie, perspectiefcorrectie, rechtzetten en fisheye.

Picture Controls: Pas het uiterlijk van foto’s aan door parameters zoals scherpte, verzadiging en tint voorafgaand aan de opname in te stellen.

Nikon-systeem

Als FX-formaat camera is de Df volledige compatibel met Nikon’s uitgebreide assortiment NIKKOR-objectieven en de camera wordt geleverd met een speciale versie van Nikon’s populaire AF-S 50mm f/1.8G NIKKOR-objectief. Dit objectief heeft nu een retrolook zodat dit perfect past bij de Df-camerabody. Dit is een van de populairste objectieven met vaste brandpuntsafstand in het Nikon-assortiment, dankzij de compacte, lichte behuizing en het grote maximale diafragma van f/1.8.

Optionele accessoires

Exclusieve leren riemen en tassen zijn verkrijgbaar in klassiek zwart en bruin.

 

VOETNOOT:

* Metingen zijn bij benadering, op basis van CIPA-richtlijnen.

 

 

 

Pin It
Jeroen

is mede-oprichter van FotoVideo.nu, schrijver van diverse (foto)boeken en auteur voor verschillende tijdschriften. Hij fotografeert sinds 1994 met een spiegelreflexcamera en geeft ook af en toe presentaties en workshops over fotografie. Volg Jeroen ook op Twitter.

37 reacties naar Nikon Df preview: retrostijl DSLR met fullframe sensor

  1. Ik was erg benieuwd naar deze camera, net als ik benieuwd was naar de sony a7.
    Zoals gezegd gebruik ik een Sony A mount Crop, maar wil ik op termijn een FF. Bij sony blijven betekend lenzen vervangen, maar overstappen ook. Ik ben de laatste tijd er steeds meer van overtuigd geraakt dat ik meer uit een camera haal als ik die ook daadwerkelijk bij me heb. Een ander punt is dat ik niet voor alles het menu in wil duiken, maar gewoon een knopje er voor wil hebben. In eerste instantie eens gekeken naar een nikon 600/610, maar die hangt er tussen in. Qua grootte een D800, maar minder knoppen, dus waarom dan niet doorsparen voor de d800? Ik denk dat die dan nog thuis blijft grotendeels van de tijd.

    Dat gat lijkt deze DF mooi op te vullen. Wat een knoppen 🙂 en inderdaad kleiner. Totdat je over lenzen na gaat denken… Die zijn gewoon net zo groot als voor de andere Nikons. Wat dat betreft heeft de Sony A7 wel een enorme voorsprong, al mist die wat knoppen.

    Leuk al die beweging in cameraland. Ik ben benieuwd of Nikon nog kleiner gaat zonder spiegel. Ik denk niet dat ze kunnen voortborduren op de Nikon 1 serie. Ik hoop dat Canon ook aan kan haken. Ik ben benieuwd wat Sony nog meer voor FE mounts op de planning heeft staan. Gelukkig hoef ik niet direct te beslissen en kan ik het vanaf de zijlijn bekijken.

    • Wat lensformaat betreft zal de Sony A7 ook geen groot voordeel bieden. De kortere afstand tussen sensor en vatting biedt een klein voordeel voor kortere brandpuntsafstanden, maar meer ook niet.
      Het bedieningsgemak van de Nikon is wel een groot pluspunt, maar dat is bij stilstaande onderwerpen ook weer niet zo belangrijk; dan kan je prima uit de voeten met wat minder knoppen. Als ik nu voor een nieuw FF-systeem moest kiezen, zou ik toch de Sony nemen; ik heb echt het gevoel dat de spiegel zijn langste tijd gehad heeft. EVF’s worden in rap tempo beter, waardoor de optische zoekers van steeds grotere formaten worden ingehaald.

      Maar als ik een heel andere suggestie mag doen: blijkbaar is 16 MP genoeg voor je (anders zou de Df geen optie zijn), je stelt geen extreme eisen aan ISO-bereik, en je wilt een compact systeem. Waarom dan geen Micro Four Thirds? Welk voordeel biedt FF dat je persé die kant op wilt?

      • Wellicht dat ik qua lensgrootte wat misleid ben door de Zeiss primes. Die zijn kleiner dan hun A-Mount broers. Maar je hebt gelijk dat wanneer je extra range of langere afstanden krijgt het voordeel wellicht weg valt. Ik wacht daarom ook in spanning af waar bijvoorbeeld Sigma mee komt. Ik heb het idee dat we van Zeiss/Sony vooral primes kunnen verwachten het eerste jaar.

        Wat betreft de sensorkeuze had ik nog niet het hele verhaal verteld, waardoor ik je suggestie helemaal snap, maar het toch niet is waar ik naar op zoek ben.

        Ik wil vooruit met de beeldkwaliteit en ik kan nog winst halen met betere lenzen, maar ik wil die wel gaan kopen voor een systeem dat ik mij de aankomende jaren zie gebruiken. Vandaar dat de camerakeuze ook open is.

        Aangezien ik mij ook met andere typen fotografie wil gaan bezighouden, vraag ik mij ook af of het systeem voldoende mee kan groeien. Laatst heb ik bijvoorbeeld een paar dagen met een kennis meegefotografeerd tijdens een concert. Daarin zie ik sterk de nadelen van een kleinere sensor (en uiteraard ook het ontbreken van goede lenzen). Daarom wil ik het nieuwe systeem graag FF ready. Dat lukt met MFT niet.

        Als ik dan ga kijken naar de prijzen van meerdere FF lenzen en die aan houdt tegen de prijzen van een camera, dan zie ik dat de lenzen het duurste zijn. Dus waarom dan 500 euro op een camera besparen door een crop te nemen in plaats van FF, terwijl je het vierdubbele uit geeft lenzen (fictieve bedragen). Dan maak ik die verbeterslag liever direct.

        Nu is het zo dat beide typen fotografie die ik nu genoemd heb andere eisen stelt aan de sensor. Dat is nu de moeilijkheid. Met de DF (of Sony a7) kun je ook prima landschappen fotograferen. Maar ik verwacht dat een D800 sensor met een goede lens zal me ook echt niet in de steek laten tijdens een concert. Of dit voor de A7r ook geldt zal wat meer afhangen van hoe de AF presteert en welke lenzen er nog komen.

        • Mark Lavrijsen

          Wat betreft ultieme beeldkwaliteit kan er niets tippen aan recente FF sensoren, maar mensen overdrijven het verschil altijd nogal.

          Zelf gebruik nu een Olympus OM-D E-M5(van concerten tot natuur, en dan vooral Macro), en ik moet soms toch wel even gniffelen als ik andere mensen soms zie zweten met hun FF camera. Ja de relatief kleine sensor heeft wat meer last van ruis bij hogere ISO waarden(al valt dat bij high-end M43 camera’s als de Panasonic GH3, Panasonic GX7 , Olympus E-M5 en Olympus E-M1 reuze mee. Het verschil tussen wat goedkopere body’s is wel groot), maar de 5-axis stabilisatie zorgt ervoor dat ik deze niet zo snel nodig heb(en ik fotografeer zelden racewagens in het donker – daarvoor is het niet het meest ideale systeem).

          Een ander voordeel is dat een kleine stille body niet zo opvalt. Shutter geluiden bij de E-M5 zijn zeer gedempt, en mensen merken niet zo snel dat ze “bekeken” worden.

          Daarnaast zijn voor alle doeleinden uitstekende lezen te vinden binnen het (M)43 systeem, en zijn er weer een aantal potentiële toppers(die helaas wel prijzig zijn) aangekondigd. De nieuwe 12-40mm constante F2.8(24-80mm op FF formaat) van Olympus kan zich prima meten met de beste zoom’s van Nikon/Canon, alleen dan vele malen compacter.

          Zoals je zelf al aangeeft: “Ik ben de laatste tijd er steeds meer van overtuigd geraakt dat ik meer uit een camera haal als ik die ook daadwerkelijk bij me heb.”

          • Het verschil tussen FF en een goede M43 of crop is inderdaad niet meer zo groot. Vaardigheden en de juiste lenzen zijn misschien wel een belangrijkere voorwaarde.

            Tot nu toe had ik nooit zo goed gekeken naar M43. Deze zijn inderdaad klein en heeft daarmee de voordelen die je noemt.

            De reden dat ik benieuwd was naar de DF is dat het de kleinste FF van Nikon is. Vergeleken bij M43 is hij alleen nog groot. Eerlijk gezegd zou de DF ook niet mijn eerste keuze zijn, maar wellicht dat de autofocus, bediening of de sensor dusdaning goed blijkt dat de camera toch weer op mijn shortlist komt.

            Momenteel neig ik wat meer naar de Sony A7(r). Die is iets groter dan de M43 en biedt wel een aantal voordelen van FF. Waar ik tot mijn verbazing net achter kwam is dat de E-M1 body even duur is als de A7 body. De A7 mist dan wel de in-body stabilisatie en is iets groter. Qua lichtsterke lenzen lijkt het prijsverschil ook niet vreselijk groot. Sony heeft een 24-70 F4 en 70-200 F4 aangekondigd. Deze komen bijna overeen met de F2.8 op M43, maar zijn ook wat groter. Ik zou ze vast moeten houden om te beoordelen of ze nog makkelijk genoeg mee te nemen zijn. Het blijft een trade off.

            Daarnaast ben ik wel benieuwd of M43 hier op gaat reageren met een prijsverlaging. Ik denk namelijk dat M43 en FE-mount op die manier gewoon naast elkaar kunnen bestaan. Ik schiet sowieso nog een half jaar door met mijn huidige camera, dus ik heb de tijd om het af te wachten.

          • Je zou ze inderdaad ook naast elkaar kunnen gebruiken, en dan zie je vanzelf wat het beste bevalt voor een bepaald onderwerp. Zelf heb ik kort geleden een E-PL5 gekocht als vervanging van een compactcamera (Powershot S80). De smartphone is geschikt voor kiekjes, dus met m’n “compact” wilde ik een stap omhoog doen om echt tussen de DSLR en de smartphone in te zitten. Maar naarmate ik daar langer over nadacht, en nu ik een paar weken met MFT heb kunnen werken, begin ik me steeds meer af te vragen of die SLR nog wel nut heeft.
            En zoals Mark terecht zegt, zijn er voor MFT fantastische objectieven te krijgen. Olympus heeft met Four Thirds laten zien dat ze echt wel weten hoe een goed objectief gebouwd moet worden, en nu er voor MFT hoogwaardige bodies te koop zijn zie je dat ze voor MFT dezelfde kwaliteit gaan leveren. De recent geïntroduceerde 12-40/2.8 is inderdaad een goed voorbeeld: http://slrgear.com/reviews/showproduct.php?product=1641

          • Je keuze voor MFT snap ik helemaal als je die vergelijkt meet een compact en een DSLR. Ik denk dat ik dezelfde keuze zou maken in die situatie. Dat meer fabrikanten klein gaan maakt de situatie alleen wat complexer.

            Ik bedoelde in mijn post niet dat ik zelf beide systemen wil gaan gebruiken. Ik denk dat de verschillen daarvoor te klein zijn.
            Wat ik bedoelde is het naast elkaar bestaan van M43 en FE op de markt. Ik denk wel dat M43 de prijs moet laten zakken om nieuwe gebruikers te werven. Aan de grootte en kwaliteit van de lenzen ligt het niet. Daar lees ik alleen maar goede verhalen over.

          • Een full frame camera heeft full frame glas nodig en dat is
            zelden klein of licht, tenzij je alleen primes wilt gebruiken tussen 24 en ruim
            50mm. Een 70-200 f/2.8 zit rond de anderhalve kilo, een 24-70 f/2.8 is maar net iets minder dan een kilo en iets als de Nikon AF-S 14-24mm f/2.8G ED (onmisbaar voor landschap en cityscape als je iets als een D800 overweegt) is ook een kilo. Ga je voorbij 200mm dan gaan de gewichten nog verder omhoog.

            Een Sony A7 is klein en licht (ruim 400 gram zonder batterij) maar vergelijkbare lenzen (als Sony daar al snel mee komt) zullen hetzelfde wegen als de Nikon en Canon varianten. Third party fabrikanten als Sigma en Tamron maken vaak nog zwaardere lenzen. Je kunt je dus afvragen wat het voordeel van een lichte body is.

            Het verschil tussen een D800 en een DF is 200 gram, wat in verhouding tot kwaliteitsglas niet veel is. Technisch gezien scoort de D800 op nagenoeg alle punten beter en hij is goedkoper wat voor mij de keuze makkelijk zou maken omdat styling onderaan mijn lijstje van belangrijke dingen voor een camera staat.

            Een A7 lijkt ook een goede keus, maar het gebrek aan lenzen is een punt van zorg. Een ander punt van zorg is dat je bij Sony nooit weet of ze over een paar jaar weer overschakelen naar iets anders en dit systeem dan weer droppen.

          • Mijn kennis over objectieven schiet te kort om in te kunnen schatten wat voor voordeel er te halen is op het punt van gewicht. Het klinkt aannemelijk dat er weinig te winst te halen is. Voor mij is het echter minder een issue. Ik dacht voor het gemakkelijk meenemen een prime of een kleine zoom aan te schaffen. Daarnaast kan er dan voor het grote werk kwaliteitsglas komen.

            Wat betreft de Sony FE-mount deel ik je zorgen over de beschikbaarheid van lenzen. Ik denk echter wel dat als de camera populair blijkt dat we snel meer lenzen kunnen verwachten. Als ik kijk naar de beschikbare lensen voor de (niet FF) E mount heb ik daar wel vertrouwen in.

            Wat betreft de ondersteuning van de mount is het een beetje dubbel. Als A mount gebruiker heb ik wel een tijdje gebaald van deze stap van Sony, maar ik denk er nu wat genuanceerder over. De A-mount stamt nog uit het Minolta tijdperk en is al die tijd ondersteund door Sony. Ook nu komen er nog A mount lenzen uit (70-200 2.7 MKII) en worden er nieuwe FF cameras verwacht.

            Ik denk dat een nieuwe mount niet verkeerd hoeft te zijn. Nikon heeft dat bijvoorbeeld ook gedaan met de 1 serie. Het zure in het geval van Sony is is dat de mounts elkaar in het vaarwater zitten wat betreft sensor. Ik denk alleen wel dat een nieuwe mount nodig was om het voordeel van het wegvallen van de spiegel te benutten.

            Ik denk dat de switch naar een vaste spiegel en EVF, Sony ook parten speelt in het imago van geen vaste richting hebben. Dat is wat mij betreft een onnodige stap geweest. Ik had dan A mount dan zo gelaten en de nieuwe functies in E mount gestopt.

            Wat ik zie is dat Sony langzaam naar de E mount beweegt en de A mount op termijn wellicht zal laten vallen. Maar is dat direct de schuld van Sony, of kiest de consument voor E mount? Had Sony niet moeten innoveren met e mount? Wat als… Waren er andere oplossingen? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat A mount niet eeuwig zal leven, maar als er wat beters voor terug komt dat weer minimaal 30 jaar ondersteund wordt, dan wil ik de stap wel maken. Nu is dat voor mij ook nog wel makkelijk roepen met 3 lenzen met een totale waarde van <1500. Ik snap dat niet iedereen er over denkt.

          • Het verschil tussen M4/3 en FF is qua sensoroppervlak een factor 4. Een full frame sensor
            vangt dus 4 maal zoveel licht. Bij voldoende licht merk je daar niet zo veel van, maar bij weinig licht maakt dat een wereld van verschil, vooral bij bewegende onderwerpen. Het verschil tussen een sluitertijd van 1/125 seconde en 1/30 seconde is cruciaal bij iets als concertfotografie. Een ander belangrijk punt is autofocus en ook daar winnen DSLR’s het nog steeds.

          • Mark Lavrijsen

            100, je verhaal klopt helemaal niet. Het is namelijk precies andersom.

            Het is namelijk zo dat een Full Frame sensor 4x zoveel oppervlakte heeft, en dus 4x zoveel licht nodig heeft. Het goede nieuws is: de grote FF lenzen kunnen dit ook verzorgen.
            Om het even kort uit te leggen(niet wetenschappelijk, maar misschien makkelijker te begrijpen): Als je een 16MP Nikon D4 hebt, dan is 1 pixel veel groter maar NIET gevoeliger dan 1 pixel op b.v. een M43 16MP sensor. Wel is het zo dat aangezien de pixeldichtheid op M43 in dit voorbeeld veel hoger is, er meer interferentie is = ruis. Maar dit is niet 4x zoveel, maar laten we zeggen 1,5x(gokje).
            Wel is de scherpte diepte precies factor 2 in vergelijking met m43.

            Maar het resultaat wat betreft belichting van een Full Frame Sensor en een M43 Sensor waarbij beiden gebruik maken van b.v. een F1.4 lens is precies hetzelfde(zelfde ISO en sluitertijden). Je kan dus zeker NIET met snellere sluitertijden fotograferen op een Full Frame. Nou ja, misschien een beetje bij gelijke ruis.

            Als je me niet geloofd, het internet staat vol met discussies over dit onderwerp.

          • Beste Mark,
            Wel eens van full well capacity gehoord? Waarschijnlijk niet anders zou je begrijpen dat een grotere pixel (photosite, of photodiode eigenlijk, maar goed) een hoger verzadigingspunt heeft dan een kleine c.q. dat de lichtgevoeligheid van een photosite weldegelijk afhankelijk is van de grootte.

            Wat de sluitertijd betreft, om bij een sensor met een gelijk aantal pixels en een zelfde quantum efficiency dezelfde beeldkwaliteit te krijgen bij weinig licht heb je bij M4/3 een twee stops langere sluitertijd nodig (= 4x zoveel tijd).

            Hier een artikeltje waarin één en ander wordt uitgelegd. http://www.clarkvision.com/articles/does.pixel.size.matter/

            PS, als je naar internet verwijst, doe dat dan met artikelen die je punt onderbouwen. Alleen zeggen dat internet vol staat met discussies over dit onderwerp zegt mij niets.

          • Mark Lavrijsen

            Beste 100, heb je dat artikel zelf wel gelezen? D’r staat helemaal niets in over sluitertijden. Ze hebben het daar over “grote” pixels en waarom ze beter zijn. In de conclusie staat het haarfijn uitgelegd: grotere pixels zorgen voor minder ruis(noise). Dit is dus precies wat ik ook zeg. Ruis is te meten, en alhoewel ruis op M43 formaat b.v. ISO 3200 een stuk hoger is dan op een recente full frame camera, is dat echt geen verschil in orde van grote die jij noemt.
            Als dat een vaste formule zou zijn, dan zou de Canon 1DI(uit het artikel) precies even goed presteren wat betreft ruis dan een huidige generatie Full Frame, en we weten allemaal dat dat niet het geval is.

          • Het gaat om licht en een pixel met een 4 maal zo groot oppervlak vangt 4 maal zoveel licht. Dat kun je vervolgens vertalen naar instellingen voor diafragma, sluitertijd of iso. Voor gelijke beeldkwaliteit en (laat ik het er duidelijk bij zeggen) alle andere zaken gelijk (aantal pixels, quantum efficency, AD omvormer, etc.) heeft een M4/3 sensor 4 maal zoveel licht nodig nodig voor dezelfde beeldkwaliteit.

            Dat de ruisprestaties van oude(re) sensor minder zijn dan die van de huidige heeft met de verwerking te maken, daarin heeft men grote stappen vooruit gezet de laatste jaren. Als je de 16mp sensor van de D4/DF vergelijkt met dezelfde generatie M4/3 sensor van 16mp is het kwaliteitsverschil ongeveer 2 stops.

          • Mark Lavrijsen

            NEE. 100, je begrijpt het gewoon helemaal niet! Jij denkt dat een camera sensor een apparaat is dat licht “vangt”. Een temeratuursensor vang ook geen warmte/temperatuur! Een lens vangt licht, een sensor niet!! Een camera sensor is een stukje elektronica, en de LENS concentreert de lichtbundel. De hoeveelheid licht op de sensor en uiteindelijk per “pixel”(eigenlijk de diode) wordt bepaald door de lens, en door de lens alleen.
            De grote sensor is accurater met het bepalen welke fotonen op welke “pixel” zijn gevallen in verband met elektrische interferentie enzovoort. Op een kleine sensor krijg je dus eerder (kleur) ruis.

            Maar nogmaals, je kan het zelf proberen:
            – Zet wat camera’s op statief of op een tafel
            – Zet op alle camera’s een lens 🙂
            – Zet ze op manueel
            – Zet Shutter speed vast op 60,
            – Zet ISO vast op 400,
            – Zet diafragma vast op b.v. F5.0
            – Maak een foto

            Je zal zien dat de foto’s van de verschillende camera’s hetzelfde belicht zijn. De sensor is niet van belang hiervoor(nogmaals: vangt geen licht!!!). Natuurlijk is de het zo dat de ene camera(met lens!) betere foto’s produceert dan de andere. Grotere sensors van dezelfde generatie hebben doorgaans minder last van ruis, en hebben hebben een wat beter dynamisch bereik. Dus zijn ze beter voor de fotokwaliteit: JA! Maar helemaal niet om de reden die jij aangeeft.

            Feiten/Conslusie:
            1) Er is dus GEEN directe relatie tussen sluitertijden en de grote van de sensor.
            2) Sensors “vangen” geen licht.
            3) Grotere sensors produceren doorgaans plaatjes met minder ruis
            4) Grote sensors vereisen grote lenzen

            Jij mag vinden dat het anders is, en met ingewikkelde termen gaan gooien, maar er zit gewoon een fout in je denkwijze.

          • Zucht…

            Dezelfde “belichting” is niet dezelfde beeldkwaliteit.
            We hebben inderdaad over feiten, over zaken die je kunt meten. Kijk bijvoorbeeld even bij DxO, dan kun meetgegevens van sensoren met elkaar vergelijken. Ik zal je een beetje op weg helpen; hier een vergelijk tussen de 16mp D4 sensor en de 16mp OM-D E-M5

            http://www.dxomark.com/Cameras/Compare-Camera-Sensors/Compare-cameras-side-by-side/%28appareil1%29/793|0/%28brand%29/Olympus/%28appareil2%29/767|0/%28brand2%29/Nikon
            (hum, link wordt niet goed weergegeven helaas)

            Kijk even naar de Low Light ISO waarden
            OM-D E-M5 => 826 ISO
            D4 => 2965 ISO

            Even rekenen 2965/826 = 3,6.
            Een D4 in low scoort een factor 3,6 hoger wat gelijk staat aan 1,8 stops en dat komt heel aardig overeen met het theoretische verschil van 2 stops op basis van de oppervlakteverhouding. Olympus weet relatief net iets meer uit de sensor te persen dan Nikon, maar daarmee kan het grote verschil door het oppervlak van de sensor/photosites niet worden goedgemaakt.

            En als je mij niet gelooft, en DxO niet gelooft, of welke ander onderzoekslab dan ook, vraag je dan eens af waarom professionele fotografen dure en zware FF DSLR’s kopen. Niet alleen sportfotografen, maar ook event/concert/bruids/etc.

          • Mark Lavrijsen

            Zucht x2. Vanaf het begin aan heb ik gezegd dat een grotere sensor betere beeldkwaliteit oplevert.
            Waar ik me aan stoor aan jou verhaal is dat het niet klopt dat je zegt dat een grote sensor meer licht vangt. Dat heeft namelijk alleen te maken met de lens. f2.8 is f2.8 ongeacht de sensor. Eén pixel word dus gelijk belicht op een Full-Frame sensor ten opzichte van een M43 sensor(aangenomen evenveel pixels). Dat een(overigens duizenden euro’s meer kostende D4) een stuk beter presteert komt door de grotere sensor, MAAR…. Jij zegt dat dat komt doordat de kleine sensor minder licht “vangt”, wat niet het geval is. Ik zeg dat dat komt doordat de kleinere dicht op elkaar zittende pixels meer ruis zullen produceren op gelijke ISO waarden.

          • Wat jij zegt klopt nog steeds niet. De uitspraak “f2.8 is f2.8” is onjuist; bij gelijke beeldhoek en gelijk diafragma is de lensopening bij een FF-camera 4x zo groot als bij een MFT-camera. Als de FF-camera en MFT-camera dezelfde resolutie hebben, en allebei een F/2.8 objectief gebruiken, dan krijgt iedere FF-pixel dus 4x zoveel licht als een MFT-pixel.

          • barney klingenberg

            Jullie zijn het allemaal over eens dat fullframe een betere beeld kwaliteit heeft.
            Waarom dan deze verhitte discussie. 1 pixel op fullframe heeft een grotere oppervlakte op de sensor. Daarom is een full frame ook gevoeliger. Om die reden moet je echter ook hele zware en dure lenzen mee sjouwen.

            Zoals Cruyf zegt “ieder nadeel heb zijn voordeel”.

          • Verhit? Welnee. En waarom? Omdat ik graag onjuistheden de wereld uit help. Zo ook bij jou: dat lenzen voor full-frame duurder en zwaarder zijn, is niet omdat de pixels gevoeliger zijn. Met gevoeliger pixels zou je juist aan een kleiner, lichter objectief genoeg hebben.

          • barney klingenberg

            Je leest half,
            iets daarboven staat iets over sensor oppervlakte,
            Dat is de reden waarom full frame lenzen groter duurder en zwaarder zijn

          • barney klingenberg

            Je leest half,
            iets daarboven staat iets over sensor oppervlakte,
            Dat is de reden waarom full frame lenzen groter duurder en zwaarder zijn

          • Ik lees alles. Maar ik lees wat je schrijft. Als je niet schrijft wat je bedoelt, kan ik daar niks aan doen.

          • De discussie ging primaire om de vraag hoe groot (of klein) het verschil precies is.

            Als 3,6 maal vind ik een behoorlijk verschil. Daar betaal je inderdaad wel een prijs voor, zowel qua geld, als gewicht als afmeting.

          • Mark Lavrijsen

            Beetje lastig om te zien wie er nu op wie reageert… Maar doe het maar even op dit bericht. maar ik denk ik het zelf niet helemaal goed heb begrepen(wat je bedoelde te zeggen). Sorry voor deze discussie, maar gelukkig zijn er weer mensen slimmer geworden(ik in ieder geval 😉 ).

          • barney klingenberg

            De diafragma waarde = F/D
            F= focal length
            D=Aperture diameter

            Omdat full frame dubbel de focal length heeft voor dezelfde beeldhoek is ook de diafragma opening 2 keer zo groot. Dit zorgt niet dat er 2 keer zoveel licht gebundeld word. Het licht is theoretisch even fel. Echter zijn de pixels van full frame significant groter waardoor elke pixel een significant sterker signaal krijgt.

            Een grote sensor heeft ook nadelen. Grote sensoren maken is moeilijk, daardoor worden grote sensoren vaak op oudere procedés gebakken die stabieler zijn.
            Dit zorgt voor meer obstructie van de pixel. Om die reden zal een fullframe niet 4 keer zo goed presteren als een M4/3 sensor. Echter blijft het verschil wel significant.

            Daarnaast zien we bij bijvoorbeeld computer hardware dat grotere chips een lagere yield hebben. Meer chips functioneren dus niet goed na productie. Deze worden niet gebruikt in de camera’s dus je zal niet een sensor krijgen met tig dooie pixels. echter schroeft dit wel de prijs van deze camera’s flink omhoog.

            Verder moeten de lenzen een 4x zo groot oppervlak belichten.
            De mindere fullframe lenzen zijn daardoor vaak minder scherp in hoeken en de goede zijn heel erg duur. Daarnaast zijn ze ook heel zwaar.

            Er is een goede reden om voor fullframe te gaan. Zeker als je geen concessies wil doen wat betreft beeld kwaliteit. Echter crop sensoren hebben ook zeker hun voordelen

          • Eerste alinea: klopt, er wordt niet twee keer zoveel (=diameter) licht gebundeld, maar vier keer zoveel (=oppervlakte). Het licht is alleen even fel als het over een vier keer zo grote oppervlakte wordt uitgesmeerd; er wordt dus wel degelijk meer licht gevangen en gebruikt.

            Tweede alinea: je vergeet dat de electronische circuits rond de pixels niet mee hoeven te schalen. Die blijven bij FF even groot als bij MFT, waardoor er relatief meer ruimte voor de lichtgevoelige pixel overblijft. Wat het oudere procedé betreft zou ik graag een bronvermelding zien, want bij de computerhardware die je zelf aanhaalt worden high-end CPU’s en GPU’s ook niet op een ouder procedé gebakken. Integendeel: het zijn juist de kleine, goedkope CPU’s die op oude machines worden geproduceerd. Waarom zou dit bij sensors dan andersom zijn?

          • barney klingenberg

            Lezen is niet je vaak want ik heb duidelijk vermeld dat een full frame sensor significant meer licht per pixel krijgt.

            Je punt 2 is niet waar de high end Intel cpu s lopen achter. Kijk maar naar hun socket 2011 chips
            Ook heeft ati nu AMD in het verleden vaak eerst kleine gpu’s op een nieuw procedé gebakken.
            Nvidia deed dat toen ook.
            Zie bijvoorbeeld de hd4770 de eerst gpu op 40nm.

            In deze link zie je dat de enige FF sensor die op 0.18 word gebakken de d800 is. Dat proces gebruikte Sony eerst voor hun apsc sensoren.

            http://www.chipworks.com/en/technical-competitive-analysis/resources/blog/full-frame-dslr-cameras-canon-stays-the-course/

          • barney klingenberg

            Met nog wat meer research blijkt dat toshiba cmos sensoren bakt op 0.13.

            Deze fab wordt waarschijnlijk ook gebruikt door Sony aanzien zij een groot deel ervan bezitten.

            We weten door de vorige bron dat de fullframes er geen gebruik van maken. Of de 24mp apsc daarop gebakken worden is niet te vinden. Maar dat het gebruikt wordt voor kleinere sensoren dan fullframe is wel zeker.
            http://www.toshiba-components.com/ASIC/ProductionServices.html

          • Ik heb in een eerdere reactie al verwezen naar DxO die zowel de sensor van de D4 als die van de OM-D E-M5 heeft gemeten (beiden 16mp) en het lowlight ISO verschil tussen die twee is een factor 3,6

            Bij middenformaat sensoren ligt bijvoorbeeld de QE nog relatief laag, maar FF sensoren zitten ongeveer op hetzelfde niveau als M4/3 sensoren. In geval van D4 en OM-D E-M5 is dat voor beiden 53% en ook qua read noise zijn ze vergelijkbaar.
            Bron: http://www.sensorgen.info/

          • Mark Lavrijsen

            DxO is leuk, je kan zo heel goed zien welke sensor het beste is. Schroef je er daarna een lens op je camera, dan doen ze daar ook leuke tests en wordt het al een ander verhaal. Haal je zaken als stabilisatie erbij dan wordt het afhankelijk van de situatie weer een ander verhaal.

            Interessant vergelijk tussen de Sony A7r en de Olympus E-M1: http://www.pekkapotka.com/journal/2013/11/11/tempted-by-the-sony-a7r.html

            Alhoewel Pekka wel een beetje Olympus fanboy te noemen is, denk ik dat niet te ontkennen valt dat de 5-assige stabilisatie van Olympus tot de beste stabilisatie van dit moment behoord. Ga je met primes fotograferen zijn deze op een Olympus body gewoon gestabiliseerd, waardoor het mogelijk is om met lage sluitertijden toch scherpe foto’s te maken(niet bij bewegende onderwerken natuurlijk).

          • Ah, ik zie nu pas jouw reactie en had geen moeite hoeven doen om uit te leggen waarom f/2.8 op FF en M4/3 tot een verschil in hoeveelheid licht leidt. Jij had er alleen wat minder woorden nodig dan ik 😉

          • Je zei dat het verschil klein was en dat is het niet, tenzij je 3,6 maal beter een klein verschil vindt natuurlijk.

            Je begrijpt nog steeds niet dat een grotere pixel meer fotonen “vangt” dan een kleinere en dat daardoor het verschil in beeldkwaliteit wordt verklaard tussen een 16mp M4/3 sensor en een 16Mp FF sensor. Volgens jouw theorie zou een 16mp smartphone met een minisensor en minilensje op f/2.8 ook net zoveel licht vangen als de andere twee en net zoveel als een midden formaat sensor op f/2.8. Tja…

            Dat f/2.8 f/2.8 is, is helemaal juist en als je exact dezelfde lens gebruikt krijg je ook dezelfde hoeveelheid licht, maar je gebruikt niet dezelfde lens. Om het beeld op een M4/3 sensor gelijk te krijgen aan dat van een 50mm lens op FF kun je geen 50mm lens gebruiken, maar neem je een 25mm lens en dat heeft invloed op de hoeveelheid licht. Het f-nummer is namelijk geen vaste diameter, maar een berekend getal op basis van de intreepupil en brandpuntsafstand.

            Ik citeer Wikipedia maar even:
            De lichtsterkte van het systeem wordt uitgedrukt als de verhouding tussen de diameter van de intreepupil en de brandpuntsafstand van het gehele stelsel. Dit is in overeenstemming met de kwadratenwet. Immers de lichtsterkte is recht evenredig met de oppervlakte van de intreepupil (dus met het kwadraat van de diamater), en omgekeerd evenredig met het kwadraat van de beeldafstand (waarvoor in veel gevallen de brandpuntafstand een voor deze context redelijke benadering is).
            Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Intree-_en_uittreepupil

            Dat kun je uitzetten in de volgende formule: f-nummer = brandpuntsafstand/intreepupil.
            Voor FF geldt: 2.8=50/intreepupil => intreepupil = 50/2.8 = 18
            Voor M4/3 geldt: 2.8=25/intreepupil => intreepupil = 25/2.8 = 9

            Het oppervlak van de intreepupil is π/4d^2 waardoor een 2 maal zo grote diameter leidt tot een 4 maal zo grote opening, dus wordt er ook 4 maal zoveel licht doorgelaten.

            Bij gelijk f-nummer (f/2.8) en een gelijke FOV (Field of view) krijgt een FF sensor dus weldegelijk 4 maal zoveel licht en omdat een FF sensor 4 maal grotere pixels heeft, is het verzadigingspunt van die pixels ook 4 maal groter. In mijn tweede reactie heb ik het al gehad over die “full well capacity”.

            Die veel grotere hoeveelheid licht heeft een gunstig effect op de SNR (signaal-ruisverhouding) waardoor de beeldkwaliteit in theorie dus een factor 4 beter is en in de praktijk volgens DxO 3,6 maal in het geval van een D4 en OM-D E-M5.

            Je kunt wel blijven beweren dat ik het niet begrijp, maar je levert geen enkele onderbouwing voor wat je zegt. Ik heb nu een aantal keer geprobeerd om je iets uit te leggen, ik heb je de verwijzingen gegeven en de onderbouwing. Iedereen kan fouten maken, ook ik. Als je van mening blijft dat wat ik zeg niet klopt, kom dan met cijfers, berekeningen en aantoonbare feiten. Als je alleen maar “nietes” blijft zeggen zonder verdere onderbouwing, heeft deze discussie verder geen zin mee en laat ik het hierbij.

          • 100 begrijpt het beter dan je denkt. Een sensor vangt wel degelijk licht. En een full-frame sensor met een 50mm F/1.4 ervoor vangt vier keer zoveel licht als een MFT-camera met een 25mm F/1.4. Dat testje van jou zegt helemaal niks, want jij gaat er onterecht vanuit alle camera’s het signaal van de sensor op dezelfde manier verwerken.

  2. Leejon, nu is het alleen zo dat de prijs van de Df voor zover als ik gezien heb net zo hoog zo niet hoger wordt dan die van de D800. Het is natuurlijk ook een heel andere camera…. Ik denk niet te vergelijken met een D800…
    Df heeft veel minder pixels, maar wel weer super ISO bereik (zelfde sensor als in de D4, volgens de geruchten) terwijl de D800 natuulijk een ongelofelijke hoeveelheid pixels heeft.

    • De dekking van de autofocus punten is inderdaad niet wat je verwacht van een dergelijke camera. Net als bij de D600 zijn de hoeken van het te fotograferen beeld niet bereikbaar met een autofocus punt. Dat is zeker bij het fotograferen van portretten een groot minpunt. Fullframe zoals de D700 en D800 heeft al geen grote dekking en deze autofocus sensor in de Df (voor cropfactor ontworpen) al helemaal niet.

    • Qua prijs kan ik er inderdaad inkomen dat beide even duur zijn. Ik wil de d800 en DF ook niet direct vergelijken op basis van de prijs of de gebruikte sensor. Het gaat mij in deze vergelijking vooral om het bedieningsgemak aan de ene kant en de grootte van de camera aan de andere kant.

      De sensor is uiteraard ook belangrijke factor, maar daarin heb ik minder een voorkeur, omdat ik er van overtuigd ben dat je met beide prima fotos kan maken. Ik fotografeer vooral landschappen en cityscapes. Een hoge iso zoals de DF is daarbij minder van belang. Wat betreft sensor zou de d800 misschien wel logischer zijn, hoewel 32 MP geen harde eis is voor mij. Maar dan zit ik toch met de grootte van de camera.

      Een aps-c mirrorless camera zou praktisch gezien ook een optie zijn, maar mist de knoppen en is qua sensor sowieso geen upgrade boven wat ik nu heb. Wat dat betreft is de Sony a7 een uitkomst, maar daarbij twijfel ik nog over het huidige lenzen aanbod en de geavanceerde personalisatiemogelijkheden (zeg maar het custom settings menu van Nikon).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *