Panasonic Lumix G3 review

Door -

Algemeen
 
Merk Panasonic
Productnaam Lumix DMC-G3 Black
Productcode DMC-G3EG-K
Details Productinfo
Specificaties
Type camera Systeemcamera
Beelden per seconde 4 fps
Digitale zoom 4 x
Aantal autofocuspunten 23
Ingebouwde flitser
Automatisch scherpstellen
Handmatig scherpstellen
Automatische belichting
Gezichtsherkenning
Sluitertijd (min.) 1/4000 sec
Sluitertijd (max.) 60 sec.
Smile shutter
Verwisselbare lens
Geïntegreerde GPS
Zelfontspanner
Microfoon Stereo
Sensor
Resolutie 15,8 MPixel
Beeldverwerking Venus FHD
Beeldsensor formaat Four Thirds
Beeldsensor type CMOS
Beeldsensor afmeting (horizontaal) 17.3 mm
Beeldsensor afmeting (verticaal) 13 mm
Beeldsensor oppervlak 224,9 mm²
Max. fotoresolutie (horizontaal) 4592 pixels
Max. fotoresolutie (verticaal) 3448 pixels
Beeld
Foto’s – JPEG
Foto’s – RAW
Rode ogen-reductie
Beeldstabilisatie Digitaal en optisch
Automatische witbalans
Handmatige witbalans
ISO gevoeligheid minimaal 200
ISO gevoeligheid maximaal 6400
Beeldscherm / zoeker
Type beeldscherm TFT
Beeldschermdiagonaal 3 inch
LCD aantal beeldpunten (dots) 460800 dots
LCD aantal beeldpunten (pixels) 153600 pixels
LCD resolutie (horizontaal) 480 pixels
LCD resolutie (verticaal) 320 pixels
Live view
Kantelbaar scherm
Aansluitingen
Audio/video uitgang
PictBridge compatible
USB 2.0 aansluiting
Bluetooth
HDMI-aansluiting
Type HDMI-aansluiting mini-HDMI (Type C)
WiFi verbinding
Externe flitser aansluiting
Fysieke eigenschappen
Afmetingen – Hoogte 11,5 cm
Afmetingen – Breedte 8,4 cm
Afmetingen – Diepte 4,7 cm
Gewicht 336 gram
Batterijduur (CIPA) 270 foto’s
Waterdicht
Stofbestendig
Schokbestendig
Minimale werkingstemperatuur 0 °C
Maximale werkingstemperatuur 40 °C
Opslag
MicroSD
Secure Digital
Secure Digital High Capacity (SDHC)
Secure Digital Extended Capacity (SDXC)
CompactFlash
Memory Stick Pro Duo
xD-Picture Card
MultiMediaCard
Video eigenschappen
Video opnemen
Max. videoresolutie (horizontaal) 1920 pixels
Max. videoresolutie (verticaal) 1080 pixels

De Panasonic DMC-G3 systeemcamera (CSC) is de opvolger van de G2, die op zijn beurt weer de G1 opvolgde – de allereerste systeemcamera (oftewel: camera met de grote sensor en verwisselbare lenzen van een spiegelreflex, maar zonder spiegel). De belangrijkste vernieuwingen van de G3 zijn de beeldkwaliteit, ‘advanced contrast AF’ en het vernieuwde design van de body. De camera is nog amper beschikbaar via de winkels, maar FotoVideo.nu heeft de G3 inmiddels uitgebreid getest en doet verslag.

Verbeterpunten

De G3 ziet eruit als een fraaie opvolger van de G2, met verbeteringen op belangrijke punten. De reductie in gewicht en omvang zorgen ervoor dat het voordeel van de spiegelloze systeemcamera ten opzichte van spiegelreflexcamera’s wordt aangezet, terwijl de camera verder feitelijk het beste van de recent geïntroduceerde kleinere GF2 en de iets oudere GH2 combineert. Zeker wie overwoog een GF2 of GF3 met aparte EVF aan te schaffen, kan de G3 nu ook in overweging te nemen. Te meer daar de nieuwe sensor een flinke verbetering wat betreft beeldkwaliteit brengt.

Varianten

De G3 is beschikbaar in de kleuren zwart, wit en rood. Er zijn twee kits, één met de 14-42mm lens en een met de 14-42mm en 45-200mm lenzen. De Panasonic Lumix DMC-G3 kost los € 599 en € 699 in combinatie met een 14-42mm kitlens (28-82mm 35mm equivalent). Een set met twee lenzen, inclusief de 45-200mm naast de kitlens, heeft een adviesprijs van € 999.

Maar dan de hamvraag… hoe presteert de G3 in de praktijk?

Ten opzichte van zijn voorganger, de G2, is de body van de G3 behoorlijk veranderd. De G3 is 25% kleiner dan de G2. Hij doet zelfs wat aan de compacte GF2 denken, maar dan met een uitstulping voor de ingebouwde EVF. De G3 is veel compacter vergeleken met de SLR-achtige G2. Door de aan de achterkant uitstekende zoeker (EVF) en de 14-42mm lens aan de voorzijde ogen de verhoudingen zijn wat vreemd, maar toch ligt het toestel niet slecht in de hand. Er is redelijke steun voor de rechterhand, al kan het niet tippen aan de grip van een mid-range SLR. De G3 weegt 336g in plaats van 371g (G2) en is ook een stuk dunner (4,6 cm ipv 6 cm). Ook in de breedte is de body – gemaakt van aluminium –  wat afgeslankt.  De G3 kenmerkt zich – net als de GF3 – met de metalen ring rondom de vatting.

Voorkant: de G2 in vergelijking met de G3
(ga met de muiswijzer op de afbeelding staan om het verschil te zien) 

Sensor

Eén van de grootste verschillen tussen de G2 en de G3 is de splinternieuwe 16,3 megapixel-sensor, die effectief 15,8 megapixel-foto’s produceert. In pixels is dit een relatief grote stap ten opzichte van de 12,1 megapixel sensor van de G2, waarmee de G3 zich vrijwel op hetzelfde niveau zet als het topmodel, de GH2 (16,1 megapixels). Maar de toename van het aantal pixels is de niet de belangrijkste verbetering. De elektronica van de sensor is significant verbeterd en de anti-ruis algoritmes worden direct op pixelniveau in de sensor toegepast. Daarmee wil Panasonic het gat tussen andere systeemcamera’s en spiegelreflexen dichten. Immers, de MicroFourThirds-standaard (MFT) van Olympus en Panasonic is gebaseerd op een 4:3 sensor die niet alleen minder breed is dan een 3:2 sensor, maar ook nog eens een stuk kleiner. Dat betekent dat er meer pixels op een kleiner oppervlak worden gepropt, wat tot een slechtere signaal-ruisverhouding leidt dan een grotere sensor (zoals APS-C). In theorie zal een MFT-sensor het wat betreft ruis, detail en dynamisch bereik daardoor altijd verliezen van een APS-C sensor. Maar met de sensor in de G3 heeft Panasonic laten zien dat het in staat is om dit verschil een stuk kleiner te maken. Zie ook het onderdeel beeldkwaliteit.

Vorm

Wie de G2 lekker in de hand vond liggen, of een spiegelreflex gewend is, zal even moeten wennen aan de slankere body van de G3. Zoals gezegd is het eigenlijk een soort GF2 of GF3, omdat de body – op de EVF na – echt bijzonder plat is. Dat is vooral goed te zien aan de onderstaande afbeelding. Wanneer je met de muiswijzer er op gaan staan zie je de G3. Het verschil met de G2 is best groot te noemen. Enerzijds is dat een voordeel omdat de camera compacter (en lichter) is, anderzijds ligt hij vanwege zijn plattere vorm iets minder prettig in de hand. 

Bovenaf: de G2 in vergelijking met de G3
(ga met de muiswijzer op de afbeelding staan om het verschil te zien) 



De G3 houdt het kantelbare en uitklapbare scherm van zijn voorganger. Ook is het weer voorzien van aanraakbediening – die is zelfs verbeterd, want in tegenstelling tot bij de G2 is het hele scherm aanraakgevoelig, er kan dus ook in een uiterste hoek worden scherpgesteld. Ook tijdens het videofilmen. De bediening van het touchscreen werkt goed, maar niet zo vlot als de capacitieve schermen van moderne telefoons (zoals de iPhone of de vele Androids). Ook zijn sommige virtuele knoppen, net zoals de echte, priegelig klein – wat minder handig is voor mensen met grote handen.

Macro

De G3 leent zich, zelfs in combinatie met de kitlens, ook goed voor macrofotografie. De 14-42 kan in de groothoekstand vanaf circa 10 cm afstand (vanaf de lens) scherpstellen op een onderwerp. Op 42mm is dat circa 15 cm. Dat is voldoende om een fraaie macrofoto’s te maken van bloemen. De relatief kleine MFT-sensor heeft hier weer een voordeel, omdat het scherptegebied groter is. Desondanks is het goed mogelijk om gebruik te maken van beperkte scherptediepte, met een scherp onderwerp en onscherpe achtergrond. Als je serieus macrofotografie wilt beoefenen kun je ook uitkijken naar de Panasonic 45mm f2.8 macrolens, maar die kost meer dan de G3 zelf.

Panasonic G3

Los van de sterk verbeterde sensor kan de G3 nu ook Full HD opnames te maken. Die functie is letterlijk overgenomen uit de GH2, inclusief de stereo-microfoon. Het lcd-scherm is wat teleurstellend qua resolutie: “460K dots” ofwel 460.800 subpixels, een stuk minder dan de 921.000 of meer die ondertussen zelfs gangbaar zijn op instap-SLR’s, maar die we ook aantreffen bij een rechtstreekse concurrent als de Sony NEX5. De EVF van de G3 is nog steeds 1,44 miljoen ‘dots’, ofwel een resolutie van 800×600 beeldpunten, wat volgens Panasonic zelf het beste is dat op dit vlak verkrijgbaar is. Maar ten opzichte van de G2 is dit dus niet verbeterd.

Snelheid

De engine van de GH2 is gebruikt, ofwel Venus Engine FHD. De G3 kan maximaal 4 foto’s per seconde maken bij volledige resolutie. Dankzij de elektronische sluiter haalt hij zelfs 20 foto’s per seconde met een resolutie van 4 megapixels. De G3 heeft hetzelfde “Light Speed AF”-systeem als de GH2, dat scherpstelt in 0,1s. Dat snelle scherpstellen is in de praktijk ook echt te merken. De G3 stelt ‘instant’ scherp, zonder merkbare vertraging. En ook met schemerlicht blijft hij het goed doen, mede dankzij het rode autofocushulplicht. Dat is een serieus verschil met een concurrent als de NX11 die het bij slecht licht echt moeilijk krijgt. Overigens is dit ook een hele verbetering ten opzichte van de Panasonic GF2, die tijdens een eerdere praktijktest in het donker niet kon scherpstellen omdat het te donker was. Zeker ten opzichte van spiegelreflexcamera die sloom scherpstellen tijdens Live View is de G3 veruit superieur. Het is de snelste spiegelloze camera die we in handen hebben gehad.

In het donker duurt het scherpstellen wel wat langer, maar gaat het nog steeds vlot, in een fractie van een seconde. Wanneer de camera geen contrast ziet, krijgt de scherpstelling het wel echt moeilijk. Denk bijvoorbeeld aan een egale muur in het donker of een donkere sterrenhemel. Ook wanneer het onderwerp te ver weg is voor het bereik van het autofocushulplicht, loopt het scherpstellen vast. Hoewel dit een algemeen probleem is van camera’s met contrastautofocus, hebben ook (spiegelreflex)camera’s met fasedetectie het dan moeilijk.

Focus Tracking

Ook focus tracking werkt heel aardig. In combinatie met de continue focusstand (AF-C) blijft de camera dan een van te voren vastgelegd onderwerp volgen. Bij zeer snelle bewegingen kan de camera het niet bijbenen, maar hij blijft het wel continu proberen, waardoor je vroeg of laat het onderwerp weer goed in je vizier krijgt. Ook wanneer het onderwerp even uit beeld verdwijnt, pakt de camera het scherpstellen weer op zodra het weer in zicht is.

Nieuw is ‘Pinpoint AF’, waarmee je een preview in een klein venster hebt van het punt waar je scherpstelt. Zo kun je dus je focus instellen en controleren, zonder de compositie uit het oog te hoeven verliezen. De iA+ modus (intelligent Auto+) is uitgebreid en biedt nu naast ‘defocus’ ook ‘brightness’ (belichtingscompensatie) en ‘color’ (witbalans), die je dus met een slider kunt aanpassen. Dat is vergelijkbaar met wat Sony doet in de NEX-serie en leuk voor de beginnende fotograaf.

Scherpstellen tijdens het filmen is met de G3 dus geen probleem is, net zoals voor de oudere GH1 en GH2 die mede om die reden populair zijn onder liefhebbers van ‘SLR-filmen’. De G3 biedt vrijwel alle functionaliteit van de GH2 op dit vlak, inclusief Full HD-opname en een stereo microfoon. Wat hij echter niet meer biedt is een microfoonaansluiting (in tegenstelling tot de G2). Dat is erg jammer, want daardoor is de G3 niet erg interessant voor serieuze filmers die goed geluid vereisen. De stereomicrofoon van de G3 doet weliswaar goed werk, maar haalt het niet bij een externe microfoon die beter omgaat met omgevingsgeluid en wind. Waarschijnlijk heeft Panasonic deze optie bewust weggelaten om een kunstmatig verschil te houden met de duurdere GH2. 

Kantelbaar scherm

Het kantelbare scherm is erg handig. Niet alleen voor het fotografen vanuit lastige hoeken, maar ook voor het filmen. Filmde de G2 nog met een 720p resolutie (1280×720 pixels) in AVCHD Lite, de G3 kan overweg met AVCHD 1080i (60fps), inclusief ‘Dolby stereo creation’ en ‘wind cut’ (ofwel ruisonderdrukking in de microfoon). 

Vertraging

De videokwaliteit ziet er prima uit, maar er zijn wel een paar kleine minpunten. Zo start en eindigt een video-opname met een kleine vertraging. In het begin zul je je misschien afvragen of je wel goed op de knop gedrukt hebt. Dat is wat jammer, vooral omdat de camera voor de rest zo supervlot reageert. Tijdens het filmen kan de camera blijven scherpstellen en heb je ook zelf controle op de manier waarop hij dat doet. Bijvoorbeeld door een punt op het scherm aan te klikken of door een andere methode te kiezen (zoals tracking). 

Geen handmatige instellingen

Tijdens het filmen kun je geen handmatige instellingen gebruiken, met uitzondering van belichtingscompensatie. De sluitertijd, het diafragma, de ISO-waarde en de witbalans worden allemaal automatisch door de camera bepaald. Dat maakt de G3 eveneens minder interessant voor gevorderde filmers. Ook is het aantal beelden per seconde vastgesteld op 30 bps, terwijl je bij de GH2 de keus hebt tussen 24 en 40 bps.

We hebben ook wel een aantal kanttekeningen bij de G3. Het ontbreken van een microfoon, zoals eerder genoemd, is erg jammer. Ook kunnen we ons voorstellen dat niet iedereen de slankere body zal kunnen waarderen. Ook missen we bepaalde zaken die bij de concurrentie al lange tijd standaard zijn, zoals een echte HDR-functie en een eenvoudige manier om panorama’s te maken. 

Panasonic G3

Een originele foto met donkere schaduwen. Ga met de muiswijzer op de foto staan om de kunstmatige HDR te zien.

Geen HDR

De G3 beschikt niet over een ingebouwde HDR-functie. Via de ‘Creatieve opties’-stand (tussen de P- en de SCN-stand in) is wel een functie voor ‘hoge dynamiek’. Wat dit doet is echter simpelweg het softwarematig oplichten van details in donkere delen van contrastrijke foto’s. Een soort ‘schaduw- en hooglichten’-functie uit Photoshop in de camera, mar dan vrij extreem. Echt HDR is het zeker niet. Foto’s zien er al snel erg nep uit. Een echte HDR-opname wordt geproduceerd op basis van minimaal twee of drie foto’s die samengevoegd worden: één standaard belicht, één onderbelicht en één overbelicht. Door de foto’s samen te voegen ontstaat een hoger dynamisch bereik en worden details beter vastgelegd. Als je HDR foto’s wilt maken, zul je dit handmatig moeten doen.

Geen panorama-functie

Panasonic heeft nog niet voorzien in een eenvoudige methode om via de camera een panorama te produceren. Dit in tegenstelling tot concurrenten als Sony en Samsung die dit via de eenvoudige ‘swipe’ methode mogelijk maken. De G3 wordt wel geleverd met het softwarepakket PHOTOfunSTUDIO HD, waarmee je 360 graden panorama’s kunt maken, maar via de camera zelf kan het niet. En dat is jammer, want juist voor een grote groep amateurfotografen zou het handig zijn om eenvoudig panorama’s via de camera te kunnen maken, in plaats van via software achteraf. Mede omdat er nog wel eens wat fout gaat bij het maken van losse foto’s die samen tot een panorama samengevoegd moeten worden. Bijvoorbeeld omdat het scherpstelpunt, de witbalans of de ISO-waarde op de individuele foto’s varieert, waardoor ze samen geen mooi geheel vormen. 

De G3 heeft aansluitingen voor een afstandsbediening, AV-uit en HDMI, maar niet voor een microfoon…

Geen microfoon

Het is al eerder genoemd, de G3 heeft geen aansluiting voor een microfoon zoals zijn grote broer, de GH2. Dat is opvallend, aangezien hij wel de videofunctie van de GH2 overgenomen heeft, zoals 1080p hd en de stereomicrofoon. En het is nog opvallender omdat de G2 wel over een microfoonaansluiting beschikte. Blijkbaar heeft Panasonic dit gedaan om de GH2 niet teveel te schaden.

Panasonic heeft knap werk verricht door de camera kleiner en lichter te maken, maar toch de meeste functionaliteit te behouden. Echter, we kunnen ons voorstellen dat de G3 voor sommige mensen nu te klein is. De grip is iets minder comfortabel dan die van zijn voorganger. Ook is het zo dat als je je hand met de G3 daarin recht houdt, de camera een beetje naar links omlaag helt. Iets om rekening mee te houden als je uit de hand fotografeert via het lcd-scherm. 

Kleine knoppen

Het knoppenspel van de G3 is aan de kleine kant. Daardoor komt het wel eens voor dat je per ongeluk de verkeerde functie selecteert, omdat je zonder het te weten een knop hebt ingedrukt. Vooral voor mensen met grote handen is dat een nadeel. Dankzij de afslanking van de body zit de duim nu een beetje op een vreemde plek. Of de knoppen, het is maar hoe je het bekijkt. Als je bijvoorbeeld wilt gaan filmen en met je duim op de (dedicated) videoknop aan de achterzijde drukt, zit je duim voor de rechterkant van het lcd-scherm. Daar zie je dus niets meer, tenzij je je duim naar rechts manouvreert, maar dat leidt mogelijk tot beweging die je terug gaat zien in de filmopname. Je hebt hier natuurlijk geen last van als het lcd-scherm naar links uitgeklapt is. 

SD-slot

Een klein minpunt is dat de G3 geen apart SD-slot heeft. Deze zit samen met de accu aan de onderkant van de body. Iedere keer als je je foto’s wilt overzetten naar een pc via een kaartlezer, zul je dus het klepje aan de onderkant moeten openen. Een klepje aan de zijkant was een stuk prettiger geweest. Met name als je vanaf statief werkt is deze constructie erg onhandig. In het ergste geval moet je de camera van het statief halen om de SD-kaart er uit te halen.

De beeldkwaliteit van de G3 bij daglicht is zeer goed. Het beeld is scherp en kleurrijk, maar niet oververzadigd. Hieronder zie je een foto die gemaakt van een standpunt laag bij de grond, met behulp van het lcd-scherm. Daaronder zie je een close-up met de weergave op 100%.

De volledige 15,8 megapixel foto

Een uitsnede op 100%

Witbalans

De automatische witbalans van de Panasonic G3 heeft een miniemee afwijking, wat erg netjes is. De waarden zijn gebaseerd op de middelste grijsvlakken van de afbeelding hieronder. De G3 loopt redelijk gelijk met de Canon 600D en Nikon D5100 op dit vlak.

Panasonic heeft bij de G3 behoorlijk wat aandacht besteed aan het sensorontwerp, de elektronica en de ruisreductie. De Panasonic sensor staan niet echt bekend om hun ruisvriendelijkheid, wat mede te danken is aan de kleinere sensor. In vergelijking met APS-C sensoren liep de beeldkwaliteit op de hoge ISO’s altijd ver achter op de concurrentie. Maar met de G3 heeft Panasonic daar wat aan veranderd, of in ieder geval het verschil kleiner gemaakt. Het is wel te merken dat de fabrikant hiervoor niet alleen een betere sensor heeft ingezet, maar ook vrij aggressieve softwarematige ruisreducatie. Dat is op detailniveau goed te zien door een verlies van details en door artefacten vanwege de sterke ruisreductie. Op de afbeelding hieronder zie ISO 3200 op de Nikon D5100, Canon 600D, Samsung NX11 en de Panasonic G3 (rechts onderin). Zoals je kunt zien, heeft Panasonic weinig last van kleurruis, maar is het grijze vlak alles behalve egaal (wat het zou moeten zijn).

Van links naar rechts: Nikon D5100, Canon 600D, Samsung NX11 en de Panasonic G3.

Benchmark

Met het blote oog is de exacte beeldkwaliteit en het ruisniveau lastig uit te drukken. Gelukkig hebben we daar professionele testsoftware voor, die de ruiswaarden in verschillende vlakken en op basis van pixelkleur rangschikt en daar een score aan toekent. De bovenstaande afbeelding toont slechts één van de 24 gekleurde vlakken en is dus niet representatief voor het totaalbeeld. Als we alle scores, gebaseerd op de ruis in de grijze vlakken, middelen leidt dat tot de onderstaande grafiek:

Testmethodiek

FotoVideo.nu gebruikt voor camera- en lenzentests verschillende testkaarten en -opstellingen. De resultaten bekijken we met behulp van verschillende softwarepakketten. Op die manier is het bijvoorbeeld mogelijk om beelden naast elkaar te leggen en eenvoudig verschil in kwaliteit te kunnen zien. Voor complexere zaken, zoals kleurafwijkingen, die nauwelijks objectief met het blote oog zijn waar te nemen, gebruiken we professionele testsoftware die ook in de camera-industrie gangbaar is: Imatest. De uitkomsten zijn redelijk wetenschappelijk en daardoor niet voor iedereen begrijpelijk en interessant, maar voor de volledigheid publiceren we ze erbij.

De afbeelding hierboven geeft de kleurafwijking aan, gebaseerd op een door de Panasonic G3 geproduceerde foto (ISO 200) van een professionele testkaart. In het centrum van een kleurenvlak zie je de kleur zoals die officieel zou moeten zijn. Deze kleur is afgestemd op de gebruikte kleurtemperatuur van de camera, die beïnvloed wordt door omgevingslicht. In het kleine vlakje rechts in het centrum zie je de oorspronkelijke kleur zonder correctie. Onderin zie je de witbalansfouten op basis van zes grijsvakken (wit, 20, 40, 60 en 80%.grijs en zwart). De kleurverzadiging hiervan is opzettelijk aangedikt zodat je het verschil goed kunt zien. Op basis hiervan kun je zien hoe goed de handmatige witbalans werkt. Aan het deel tussen de rode haakjes is de witbalansafwijking goed af te lezen (0 = perfecte grijstint, 1 = volledige kleur). Uit de test bleek dat de Panasonic G3 een zeer goede kleurweergave heeft, met een oververzadiging van slechts 6,1%.

Kleurruimte

Als je bovenstaande grafiek inclusief de gekleurde vlakken vertaalt naar de afwijking in de (CIELAB) kleurruimte, dan krijg je het onderstaande resultaat. Bij de combinatie van vierkantjes en cirkeltjes staat telkens een getal, dat overeenkomt met de 18 kleurvakken in het testpatroon. Het vierkantje geeft aan wat de kleur moet zijn in het geval van perfectie. Het cirkeltje is de kleur zoals die door de camera is geproduceerd. Oftewel: je ziet een visuele weergave van de kleurafwijking. Wat verder interessant is, is de verzadiging. Zoals gezegd passen fabrikanten vaak kleurverzadiging toe zodat kleuren er meer uitspringen. Tot op zekere hoogte is dat prima, maar op een gegeven moment wordt het onwerkelijk.

Als we kijken hoe het ruisniveau verloop vanaf de laagste ISO waarde tot de hoogste, dan valt op dat de G3 tot en met ISO 800 uitermate schone beelden produceert. Op dat punt ligt het ruisniveau zelfs een fractie onder dat van de Nikon D5100 (waarbij wel moet worden opgemerkt dat dit mede door de interne ruisreductie komt, want de D5100 toont meer details). ISO 800 is dan ook uitstekend bruikbaar, ook voor grote afdrukken. Pas vanaf ISO 1600 wordt de ruis zichtbaar, maar ook die stand kan er nog prima mee door en ligt min of meer op het niveau van de Nikon D5100. Op ISO 3200 en 6400 wordt het verschil groter. Er is dat sprake van kleurverlies en minder details, mede veroorzaakt door de ruisreductie. ISO 3200 is nog wel bruikbaar, zeker wanneer je de beschikking hebt over goede ruisreductie-software zoals Noise Ninja, Lightroom 3 of Photoshop CS5. Het gebruik van ISO 6400 zouden we niet aanbevelen, noodgevallen uitgezonderd. 

Op het plaatje hieronder kun je kwaliteit op ISO 800, 1600, 3200 en 6400 zelf beoordelen. Klik er op voor een grotere versie.

Ruiswaarden

Als we de ruiswaarden vanaf de laagste ISO stand (in dit geval 160, weergegeven als 100) per stand in een lijngrafiek plaatsen, is het onderstaande het resultaat. Je kunt zien dat het ruisniveau tot ISO 1600 beter of gelijkwaardig is aan de Nikon D5100. Daarna moet de G3 het afleggen tegen de grotere en iets betere sensor van Nikon. Ook is zichtbaar dat Panasonic op de ISO 6400-stand nog wat extra ruisreducatie heeft toegepast. De lijn buigt daardoor af, in tegenstelling tot wat je zou verwachten. De foto’s hebben op dat niveau echter wel details en kleur verloren.

Achtergrondinformatie testmethodiek

We berekenen de ruis in de grijswaarden op twee verschillende manieren. Allereerst wordt bepaald wat, gerekend in bits, het verschil in helderheid tussen het donkerste (zwarte) en het lichtste (witte) vlak is. Dit is het maximale helderheidsverschil in de foto en stellen we op 100%. Daarna wordt op zes grijsvakken (zwart tot wit) bepaald wat de gemiddelde helderheidsverschillen binnen de vakken, ofwel de ruis is. De grootte van dit verschil wordt afgezet ten opzichte van het eerder bepaalde maximale helderheidsverschil en op die manier rollen en ruiswaardes in procentenuit de test. 1% ruis betekent dus dat het fluctueren van de helderheid binnen een vlak met egale kleur 100 keer zo klein is als het maximale helderheidsverschil. Idealiter zijn egale kleurvlakken helemaael egaal zijn: 0% ruis dus.

De waarden die getoond worden zijn het gemiddelde van de meting van de vier middelste grijsvlakken, variërend van donkergrijs tot lichtgrijs. Pixels bestaan uit vier elementen: Rood (R), Groen (G), Blauw (B) en de helderheid (Y) en voor elk van de elementen wordt de ruiswaarde afzonderlijkt berekend. Wij berekenen uiteindelijk ook een gemiddelde van deze vier waardes, wat uiteindelijk opgezet kan worden als een goede maat voor de gemiddelde ruis van de sensor. Uiteraard geldt nog steeds: hoe dichter bij 0% hoe beter. De testsoftware maakt hierbij onderscheidt tussen middelgrijs (50% grijs) en gemiddeld grijs (20-80%, oftewel alle grijsvlakken behalve wit en zwart). 

De Panasonic G3 mag er zijn. Aan de ene kant is hij hoger gepositioneerd doordat de videomogelijkheden (1080p, stereomicrofoon) en snelle autofocus van de GH2 zijn overgenomen. Maar aan de andere kant is juist lager door de microfooningang weg te bezuinigen en vanwege de kleinere body, die bijna iets weg heeft van de zeer compacte GF2. Die compacte body is positief in de zin hij minder ruimte in beslag neemt in een tas en lichter is. Je hebt in feite een iets grotere GF2 maar dan met meer mogelijkheden èn een ingebouwde elektronische zoeker (EVF). Toch kan het zijn dat huidige G-serie bezitters en mensen die een spiegelreflex gewend zijn, de body te klein vinden. 

De G2 scoort vooral met zijn specificaties, snelheid èn beeldkwaliteit. Want dat laatste is wellicht wel het meest bijzondere aan deze MFT-camera. Nog niet eerder kwamen we een MicroFourThirds camera tegen die zulke goede ruisprestaties biedt. De G3 is probleemloos te gebruiken op ISO 800 en 1600 en zelfs ISO 3200 kan er prima mee door. Dat wordt bereikt door een nieuw ontworpen sensor, betere algoritmes en kachtige interne ruisreductie (waardoor hij ten opzichte van APS-C camera’s soms wel net iets minder details biedt). 

Als je kunt leven met de minpunten, zoals de kleine body en dito knopjes en het gebrek aan een externe microfoon en extra’s als een HDR- en panoramafunctie, dan is de G3 een interessante camera. 

Pluspunten

  • Full HD 1080p video
  • Elektronische zoeker (EVF)
  • Stereo microfoon
  • Snelle autofocus
  • Vier beelden per seconde
  • Kantel- en uitklapbaar lcd-scherm
  • Focus tracking
  • Autofocus tijdens het filmen
  • SDXC-compatibel

Minpunten

  • Wat klein voor grote handen
  • Geen microfoon
  • Geen apart SD-slot
  • Kleine knopjes
  • Weinig extra’s (zoals HDR, Panorama)
  • Geen handmatige instellingen tijdens het filmen

EINDOORDEEL:

Panasonic G3 1080p test footage 1 (www.FotoVideo.nu) from FotoVideo.nu on Vimeo.

Panasonic Lumix G3 test footage 2 (FotoVideo.nu) from FotoVideo.nu on Vimeo.

TESTFOTO’S:

Panasonic G3

Panasonic G3

Panasonic G3

Panasonic G3

Panasonic G3

Pin It
Jeroen

is mede-oprichter van FotoVideo.nu, schrijver van diverse (foto)boeken en auteur voor verschillende tijdschriften. Hij fotografeert sinds 1994 met een spiegelreflexcamera en geeft ook af en toe presentaties en workshops over fotografie. Volg Jeroen ook op Twitter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *