Panasonic Lumix GF3 review

Door -

De Panasonic Lumix GF3 is de kleinste systeemcamera van dit moment. Het is het absolute instapmodel ten opzichte van de andere G-serie systeemcamera’s van Panasonic. Ten opzichte van zijn voorgangers, de GF1 en GF2 is hij wat betreft mogelijkheden meer voor de onderkant van de markt gepositioneerd. Zo heeft de GF3 bijvoorbeeld geen PASM-knop, maar moeten deze standen via het touchscreen worden ingesteld. Ook is het aantal uitbreidingsmogelijkheden beperkt en de camera heeft geen elektronische zoeker (EVF) of een kantelbaar scherm. Het scherm is wel aanraakgevoelig. Doordat de GF3 als instapmodel werd gepositioneerd ontstond er ruimte tussen de GF- en de G-serie dat de nieuwe GX1 recentelijk heeft opgevuld. De GF3 wordt standaard geleverd met de 14-42 kitlens, maar kort na de introductie werd daarvoor een alternatief voorgesteld: de Vario X 14-42mm. Met deze uiterst platte lens is de GF3 extreem compact voor een camera met verwisselbare lens. Zo compact zelfs dat hij alle andere systeemcamera’s op dit vlak achter zit laat en zelfs de strijd aan kan met menige compactcamera. Maar is de Lumix GF3 de ideale upgrade vanaf een compactcamera of een handzaam alternatief voor iemand die een spiegelreflex gewend is?

De GF3 met standaard 14-42 MEGA OIS kitlens

En met de Vario X 14-42mm

De Panasonic GF3 is een compacte camera die er niet alleen mooi uitziet, maar ook degelijk en stevig aanvoelt. Hij is weer een stukje kleiner geworden en mooier vormgegeven dan voorganger GF2. Om de gebruiker meer grip op de toch wel erg kleine camera te geven, zit er een handgreep aan zowel de voorzijde als de achterzijde. De camera glipt daardoor niet zo snel onverwachts uit je vingers. Het grote aanraakgevoelige scherm neemt aan de achterzijde flink wat ruimte in. Alleen rechts ervan is nog een plekje overgelaten voor een paar knopjes en die zitten best dicht op elkaar gepakt.

De Panasonic Lumix GF3 is een kleine en lichte camera

Spontaan verspringen

De bovenste knoppen zitten gevaarlijk dicht bij het handgreepje voor de duim. Daar stoot of druk je, zeker als je wat grotere handen hebt, regelmatig tegenaan. Vooral als je het toestel, zoals veel mensen doen, met één hand vasthoudt. Wat de bovenste knop betreft is er weinig aan de hand. Dat is de vrij onschuldige afspeelknop en die is goed genoeg verzonken in de behuizing zodat er zelden iets gebeurt. Het draaiwiel eronder zorgde er helaas wel regelmatig voor dat er bij ons zomaar iets versprong.

De knoppen zitten erg dicht op de handgreep voor de rechterduim

Bovenzijde camera

Onder de verzonken afspeelknop zit een grote knop met een drievoudige functie. Je kunt aan de buitenring draaien om een instelling zoals het diafragma of de sluitertijd in te stellen. Kantel je de knop omhoog, dan is daarna in diverse camerastanden met de buitenring de belichtingscompensatie te regelen. Omlaag kantelen geeft toegang tot burstmode en de zelftimer. Kantel naar links en kies een AF-modus, naar rechts om de witbalans in te stellen. Helemaal in het midden van de driewegknop zit dan nog een klein knopje waarmee je het hoofdmenu oproept of een keuze bevestigt. Het derde en laatste knopje van de achterzijde zit helemaal onderaan en herbergt een aantal situatieafhankelijke functies. Je doet er een stap mee terug in een menu, gooit een foto in de prullenbak, of activeert het snelmenu. Zoals je hieronder kunt lezen, vonden wij deze combinaties van functies niet bepaald prettig werken.

Aan de achterzijde valt vooral het grote aanraakscherm op.

Hoofdmenu en Quickmenu

De menu’s zijn op deze camera via meerdere wegen bereikbaar en dat vraagt om enige gewenning. Via het middelste knopje van de zojuist genoemde driewegknop verschijnt het uitgebreide hoofdmenu. Op dit hoofdmenu komen wij straks nog uitgebreid terug. Het onderste knopje aan de achterzijde toont alleen een snelmenu, het zogenoemde Quickmenu, waarmee je de meest cruciale instellingen altijd onder handbereik hebt. Welke dat precies zijn, is via het hoofdmenu instelbaar. Bijvoorbeeld de filmopnamestand, beeldverhouding, fotokwaliteit, autofocus stand, of de witbalans. Minpunt vinden wij de combinatie van functies onder dit knopje. Omdat je er zowel het hoofdmenu mee verlaat als het quickmenu mee oproept, duik je bij iets te ijverig indrukken vanuit het ene menu zomaar pardoes het volgende in. Verder raak je zo gewend dat je met deze knop een stapje terugdoet of een menu verlaat, dat je er ook op drukt als je klaar bent met het terugkijken van je foto’s. Prompt verschijnt dan de keuze om je foto’s te verwijderen. Niet slim. Ons advies: ‘verwijderen’ nooit combineren op een knop die veelvuldig voor andere functies gebruikt wordt.

Bovenzijde camera

Aan de bovenkant van de camera zit een microfoontje (helaas mono), een speaker (idem dito), de iA knop die zo felblauw oplicht dat je het ’s avonds prima kunt gebruiken om een sleutelgat bij te lichten en uiteraard nog de ontspanknop. Pardon, twee ontspanknoppen. In- en uitschakelen gebeurt met een schuifschakelaar. Pal naast de ontspanknop zit dus nog een tweede, kleiner exemplaar waarmee je kunt filmen. Het werkt heel prettig dat je met afzonderlijke knoppen eenvoudig kiest tussen een foto en een filmpje, vooral omdat ze zo dicht bij elkaar zitten en je niet zoals vaak hoeft te zoeken aan de achterzijde. Het is ons overigens (nog) niet overkomen dat we per ongeluk de verkeerde ontspanknop kozen.

Twee ontspanknoppen naast elkaar voor foto’s en filmpjes.

Voorzijde en zijkant

Met de voorkant zijn we snel klaar. Er zit een ledlamp ter ondersteuning van het scherpstelmechanisme, die bij weinig contrast vanzelf in actie komt. Mensen die je portretteert maak je daar niet blij mee, want het licht is behoorlijk fel en doet pijn aan de ogen. Behalve een sleutelgatzoeker, haal je met deze camera dus ook een zoeklicht in huis waarmee je allerlei in donkere hoekjes verloren gewaande voorwerpen eenvoudig weer terugvindt. Tot slot is er nog de ontgrendelknop naast het objectief, waarmee een nogal groot rond gat tevoorschijn getoverd kan worden. Hierin zie je duidelijk de sensor zitten. We hebben immers met een systeemcamera te maken. Onder een plastic afdekkapje aan de zijkant vinden we een HDMI-aansluiting en een audio/video-uitgang. De onderzijde zouden we bijna vergeten. Daar zit een stevige metalen statiefaansluiting en een compartement waarin we een SD-kaartje en de accu kwijt kunnen. De camera kan overweg met SD, SDHC en SDXC.

Met deze supernova maak je een geportretteerde niet blij.

Licht in de duisternis

Midden op het toestel bevindt zich een kleine flitser, die zich op ingenieuze wijze ontvouwt. Lanceren doe je met een drukknopje aan de achterzijde boven het scherm. Dat uitklappen gebeurt mechanisch en kan dus ook bij uitgeschakelde camera plaatsvinden. Let daarom op voor onbedoeld activeren, want het uitklapmechanisme van de  flitser ziet er best fragiel uit. Ook het terug in de behuizing drukken dient met enig beleid gedaan te worden. De flitser komt naar verhouding hoog boven het objectief te staan, wat gunstig is voor het voorkomen of reduceren van rode ogen. Wel heeft het flitsertje een nogal beperkt vermogen en is het wat ons betreft vooral bedoeld voor noodgevallen. Het flitslicht reikt niet ver, waardoor je al snel te maken hebt met een fel verlicht onderwerp tegen een pikzwarte achtergrond. Het is verstandig om in die gevallen de flitser op slow sync (langzame sync) in te stellen. Hierbij wordt de achtergrond via een langere belichting alsnog (deels) vastgelegd. Erg jammer is dat je de flitssterkte niet kunt regelen. Bij een extreem witte omgeving op korte afstand kan zelfs een kleine diafragmaopening en lage iso-waarde niet voorkomen dat de boel in een hemelstafereel verandert.

Slim bedacht flitsertje, maar het lijkt een wat kwetsbaar onderdeel.

Op korte afstand kan de flitser ook te veel licht geven.

Geen zoeker

Er zit geen optische en ook geen digitale zoeker op de GF3. Optisch is ook niet zo handig, want dan kijk je langs de lens en weet je nooit helemaal zeker wat je in beeld neemt. Digitaal had gekund, maar het past gewoon niet in een toestel met deze compactheid. De camera komt qua formaat aardig in de buurt van een reguliere compactcamera. Tenminste, als we de lens niet meerekenen. Die wordt immers niet in de behuizing teruggetrokken en zal afhankelijk van het type lens altijd een stuk uitsteken. Panasonic heeft ervoor gekozen geen aansluiting voor een losse digitale zoeker in te bouwen. Dat is best jammer, maar je kunt je ook afvragen of de doelgroep wel hierop zit te wachten. Sowieso heeft Panasonic voldoende modellen waarbij het wel kan of al zit ingebouwd.

Aanraken mag!

Het aanraakscherm heeft een beeldverhouding van 3:2 en biedt een ongekend gebruiksgemak. Zo kun je simpelweg met je vinger op een willekeurige positie een scherpstelpunt activeren. Je tikt gewoon met een vingertop op het scherm, of schuift een al aanwezig scherpstelpunt met je vinger naar de gewenste plek toe. Ook de grootte van het scherpstelgebied kan via het scherm veranderd worden. Je kunt er ook voor kiezen het scherm als ontspanknop te gebruiken. Je tikt dan rechtstreeks op de plek waarop scherpgesteld moet worden, waarna direct na scherpstelling een opname gemaakt wordt. Het stelt je in stelt om razendsnel te werken en op onverwachte situaties te reageren. Geen gepriegel met knopjes om het scherpstelpunt eerst te positioneren, of herkadreren na het scherpstellen. Een tikje op het gewenste punt op het scherm volstaat. Ook handig bij het werken vanaf statief. Bladeren door je foto’s kan door over het scherm te vegen.

Op het scherm tikken wat scherp moet worden is erg efficiënt.

Onverwacht gedrag

Nu is de GF3 een heel kleine camera en dat scherm neemt een aanzienlijk deel van de achterzijde in beslag. Dit betekent dat je in de praktijk regelmatig onbedoeld een foto neemt, of dat het scherpstelpunt zich zomaar ineens aan de rand van het scherm bevindt. Vooral bij wie geleerd heeft de camera netjes met twee handen vast te houden tijdens het fotograferen, zal dit regelmatig gebeuren. Het aanraakscherm werkt over het geheel gezien toch goed en prettig. Wel moet je wat harder drukken dan je gewend bent te doen met een moderne smartphone of tablet. Vooral wie het bijna liefdevolle aaien van een Apple product zoals de iPad of de iPhone gewend is, zal gevoelsmatig te veel kracht zetten.

Links bovenin het scherm is de actieve camerastand te zien. Tik er met je vinger op en het ‘programmawiel’  springt te voorschijn. De camera heeft geen fysiek draaiwiel om camerastanden te kiezen, maar dus wel een virtuele. Het is ook bereikbaar via het hoofdmenu, maar dat is een iets langere route. We vinden er de gebruikelijke standen terug, zoals P, A, S en M, maar ook drie zelf instelbare gebruikersstanden (Custom) en allerlei kant-en-klare situaties waaronder kinderen, huisdieren, vuurwerk, bloemen en nachtstand. Verder is er een creatieve stand waarmee je foto’s een retro of sepia uiterlijk geeft, je het dynamisch bereik (hoge dynamiek) softwarematig verhoogt, of de grote boze wereld verandert in een lieflijk uitziend Madurodam (miniatuur effect). Dan zijn er nog de standen iA (Intelligent Auto) en iA+ (Intelligent Auto Plus) waarin de camera zelfstandig allerlei situaties probeert te herkennen en daar de diverse instellingen optimaal op afstemt. Spelen met scherptediepte kan er bijvoorbeeld door over het scherm te vegen, in plaats te worstelen met diafragmagetallen. iA en iA+ zijn vooral bedoeld voor iedereen die zich niet in de techniek wil verdiepen maar gewoon een leuke foto wil maken.

Miniatuur is een van de beschikbare effecten.

Laden vol met gereedschap

Het hoofdmenu, dat bereikbaar is via het midden van de driewegknop, bevat zes onderdelen. Naast het programmawiel zijn dat om te beginnen vijf schermpjes met de instellingen die met de opname te maken hebben. Zoals fotostijlen, beeldverhouding, fotoresolutie en fotokwaliteit, alles wat met iso te maken heeft, instellingen voor de autofocus, lichtmeetmethode en trucjes om de belichting te verbeteren. Een volgend onderdeel bevat drie schermpjes vol instellingen voor de filmmodus, zoals microfooninstellingen en windreductie. Bij het onderdeel voorkeuze heb je vijf schermen waarmee je allerlei handige functies kunt activeren, de scherm lay-out bepaalt en sommige knoppen een andere werking kunt geven. Bij set-up stel je in drie schermen datum, tijd en het geluid in, daarnaast zijn er allerlei instellingen voor hardware matige zaken zoals de usb-mode, hdmi-functie en 3D-weergave. Bij het zesde en laatste onderdeel ‘Afspelen’ zijn drie schermen met afspeelinstellingen te vinden en zijn tot slot nog een aantal eenvoudige fotobewerkingsfuncties mogelijk.

Beetje omslachtig

De werking van de camera is in sommige gevallen wel wat omslachtig. Wil je bijvoorbeeld een foto verwijderen, dan is het jammer dat daar altijd een extra actie nodig is. Je krijgt namelijk niet meteen de vraag te zien of je de foto echt wilt weggooien. Nee, eerst moet je aangeven of je één foto, een selectie, of alles wilt wissen. Daarna moet je de actie ook nog bevestigen. Dat is vooral vervelend omdat de vraag telkens weer gesteld wordt. In de praktijk is het daarom eenvoudiger om een selectie van foto’s weg te gooien, dan al bladerend door je beelden individuele exemplaren te verwijderen. Ook rommelen met de belichtingscompensatie is een beetje een gepriegel. Het balkje op het scherm is erg klein en daardoor is het lastig te zien of je nu -2/3 of bijvoorbeeld -1 instelt. Ook voor iemand met goede ogen. Dit balkje had best wat groter gemogen en ook gekund.

Met het draaiknopje zigzag je langs alle waardes. Een tik op het scherm is sneller.

De camera kan veel lastige situaties aan, maar belichtingscompensatie is vrij lastig in te stellen.

De beeldkwaliteit die de GF3 overdag of bij goed licht produceert is zeer goed. Bij mindere lichtomstandigheden heeft hij wat zwaarder. Panasonic heeft voor dezelfde sensor als de GF2 gekozen, dus de beeldkwaliteit is niet verbeterd. Sterker nog, ten opzichte van de G3 en GX1 is de beeldkwaliteit op hoge ISO’s duidelijk slechter. 

ISO 800, 1600, 3200 en 6400

In het JPEG-formaat produceert de GF3 op ISO 800 en 1600 nog best aardige resultaten. ISO 800 is redelijk schoon, vanaf ISO 1600 is wel ruis waarneembaar, maar niet zeer storend. Op ISO 3200 wordt de ruis hinderlijk zichtbaar en vanaf ISO 6400 zijn de foto’s praktisch onbruikbaar. Ook is het duidelijk dat de ingebouwde ruisreductie vanaf ISO 1600 z’n werk goed gaat doen. De foto’s worden hier zichtbaar minder scherp door.

Een egaal grijsvlak op ISO 800, 1600, 3200 en 6400

De testfoto’s zijn zowel gemaakt in het JPEG- als RAW-format. Als we beide versies op ISO 3200 met elkaar vergelijken, wordt duidelijk dat Panasonic behoorlijk veel ruisreductie toepast in de opnamen. De oorspronkelijke foto is loeischerp, maar het eindresultaat is dat niet. Door de agressieve manier van het wegwerken van ruis worden details soft, terwijl de ruispatronen nog steeds zichtbaar zijn.

De autofocus van deze camera is erg snel en gebeurt nagenoeg geruisloos. Althans met de 14 millimeter lens die was meegeleverd. In het begin heb je echt de neiging om op het scherm te kijken of het scherpstelmechanisme zijn werk wel doet. Dankzij het snelle scherpstellen kun je snel tot actie overgaan en mis je minder snel een fotokans. Ook kinderen en huisdieren zijn vaker goed op de foto te zetten. Compactcamera’s zijn hier vaak veel te traag voor. Het felrode hulplampje is gelukkig via het menu uit te schakelen, want daarmee verblind je mensen alleen maar. In situaties waarin het licht echt heel slecht is, kan het altijd nog aangezet worden om te voorkomen dat de camera niet scherpstelt. Ook tijdens het filmen kan de camera blijven scherpstellen. Het gaat dan wel beduidend langzamer. Dat is mogelijk bewust gedaan om storende bijgeluiden van het scherpstelmechanisme te onderdrukken. Wil je een film scherp beginnen, dan is het slim om eerst de gewone (foto)ontspanknop half in te drukken om alvast de juiste scherpte in het beeld te krijgen en pas daarna op de filmontspanknop te drukken.

Zelfs rijdend komt de snelle camera van pas. Een compact was hier de mist in gegaan.

Scherpstelmethoden

De camera beschikt over gezichtsdetectie en daarnaast kan het toestel een onderwerp blijven volgen terwijl het zich door het beeld verplaatst. Dus omdat het zelf beweegt, of omdat jij het beeld herkadert. Gezichten kunnen ook herkend en door de camera onthouden worden. Er zijn 23 punten waarop de camera automatisch kan scherpstellen. Ze zijn verdeeld in negen zones die je via een aanraking van het scherm zelf mag uitkiezen. Alternatief kan één scherpstelpunt gebruikt worden en die mag je vrijelijk over het hele scherm bewegen. De grootte van het gebied is ook instelbaar. Het punt waarop je scherpstelt kan sterk vergroot op het scherm getroond worden. Dat maakt scherpstellen veel makkelijker, maar dan is het wel erg lastig om de juiste kadrering vast te houden, omdat het hele beeld inzoomt en niet (bijvoorbeeld) alleen het beeldmidden.

Er zijn diverse scherpstelmethoden, zoals gezichtsdetectie en tracking AF.

Filmen in Full HD

De camera maakt prima filmpjes tot aan Full HD aan toe. Afhankelijk van het gekozen filmformaat is naar keuze AVCHD of Motion Jpeg mogelijk. Het beeld op het scherm is bij avondopnamen geen indicatie van de helderheid van je filmpje. Zodra je de opname start, dimt het scherm dan plotseling door het gebrek aan licht en wordt de film dus donkerder dan je vooraf dacht dat het zou worden. Ook heb je geen grip op de diverse instellingen voor de belichting in de filmmodus. Het geluid is helaas mono en er is geen aansluiting voor een externe microfoon op het toestel aanwezig. Kopieer je opnamen via een kaartlezer naar de computer? Let er op dat AVCHD opnamen niet in de standaard map op de geheugenkaart terecht komen! (niet in een submap onder DCIM maar diep verstopt onder PRIVATE).

Camera snelheid

De camera is na aanzetten behoorlijk snel paraat. Opmerkelijk genoeg duurt het uitschakelen juist erg lang, maar dat is minder erg dan een trage start. Het aantal beelden per seconde is ruim voldoende, maar valt snel terug indien raw samen met jpeg in de hoogste kwaliteit geselecteerd is. De camera begint in dat geval heel enthousiast met klikken, maar na een foto of drie, vier begint het apparaat plotseling te stotteren met lange tussenpozen. Nu scheelt het uiteraard welke geheugenkaart er gebruikt wordt. Wij hadden er een Sandisk Ultra II (class 4) ingestopt. Niet iedereen is bereid de snelste en duurste kaarten in dit soort camera’s te stoppen.

De camera reageert snel, al valt de snelheid flink terug bij serieopnamen in raw+jpg.

Om de set te houden klik je op een klein toestel zoals de Panasonic GF3 liefst een klein objectief. Zoals een pancake. Dat is een platte groothoeklens met een vaste brandpuntsafstand. Leuk detail is dat Panasonic ook een 3D-lens heeft uitgebracht en je de gemaakte foto’s dan meteen op een compatible 3D-televisie kunt bekijken door de GF3 hierop aan te sluiten. Wij hebben het toestel onder andere getest met de meegeleverde 14 millimeterlens, die een diafragmawaarde kent van 2.5 tot 22. Omdat het om een MFT camera gaat met een cropfactor van 2, is de beelduitsnede die van een 28 millimeter lens op kleinbeeldformaat. Uiteraard passen ook andere MFT lenzen zoals die van Olympus op dit toestel. Door de cropfactor van twee heb je tevens een stuk meer scherptediepte dan bij een camera die van een APS-C of fullframe sensor is voorzien. Dat merk je vooral als je met een groothoeklens werkt. Voor veel mensen is dat geen probleem, die willen juist een heel scherpe foto hebben. Wil je creatief met scherpte en onscherpte omgaan, dan heb je wat minder mogelijkheden. Extra inzoomen (dan wel met een zoomlens uiteraard) en dicht op je onderwerp kruipen geeft je dan wat extra speelruimte.

Het is niet moeilijk om alles scherp te krijgen.

Door te spelen met afstand en standpunt kun je de gewenste scherptediepte afdwingen.
(ga met de muis op de foto staan om het verschil te zien)

Met een draadje

Het kan wennen zijn dat scherpstellen met de lens volgens het fly-by-wire principe werkt. Je kunt aan de scherpstelring draaien tot je een ons weegt, er gebeurt niets. De scherpstelmotor wordt namelijk niet rechtstreeks via de ring aangestuurd. Dat gebeurt elektronisch. Via het menu kan overgeschakeld worden naar handmatig scherpstellen. Daarnaast is er een optie waarmee je handmatig de scherpstelling mag verbeteren zodra de auto focus zijn werk heeft gedaan. In dat geval is het belangrijk de ontspanknop half ingedrukt te houden. Doe je dit niet, dan begint de camera weer uit zichzelf scherp te stellen zodra je opnieuw aan de ontspanknop zit.

Stabilisatie

In tegenstelling tot Olympus bouwt Panasonic geen stabilisatie in zijn systeemcamera’s. Sommige objectieven van Panasonic hebben dat dan weer gelukkig wel in de vorm van Mega OIS (Optical Image Stabilization). Dit betekent wel dat alleen met de juiste lens je een gestabiliseerde set hebt. Let er daarom goed op welke lenzen je koopt en wanneer je welke lens gebruikt. Wij trapten er bijvoorbeeld geregeld in dat we in situaties met weinig licht te veel op onze vaste hand en de camera vertrouwden, gewend als wij zijn om altijd met gestabiliseerde camera’s en lenzen aan de slag te zijn.

Ook ’s avonds zijn prima opnamen mogelijk.

We hebben de Panasonic Lumix GF3 met een drietal objectieven getest. De 14mm f2.8 pancake, de 14-42 kitlens en op een later moment ook nog met de nieuwe X 14-42 kitlens. Vooral met de laatstgenoemde komt de GF3 het meest tot z’n recht. De GF3 is de meest compacte systeemcamera van dit moment – zelfs kleiner dan de Olympus E-PM1 Mini en de Nikon 1-serie met kleinere sensor. Deze compactheid komt echter niet echt uit de verf met de standaard 14-42mm kitlens. Wie echt compact op stap wil moet dan al snel naar de 14mm pancake grijpen. Maar veel consumenten zijn gewend aan de flexibiliteit en het comfort van een zoomlens. De ultieme combinatie is dan ook de GF3 met de nieuwe X 14-42mm lens.

De X 14-42mm

De Lumix G X Vario PZ 14-42 is 58% kleiner en 48% lichter dan de normale 14-42 kitlens. Het maximale diafragma is f3.5 uitgezoomd en f5.6 ingezoomd, zeer vergelijkbaar dus met de norm voor dit type lens en identiek aan het bestaande 14-42mm objectief. De lens is voorzien van Panasonic’s nieuwe Power O.I.S. beeldstabilisatie (Optical Image Stabilization) effectiever is dan MEGA OIS, met name op het vlak van compensatie van langzame bewegingen, zoals veroorzaakt door ademhaling. De Lumix G X Vario PZ 14-42mm is opgebouwd uit 9 elementen in 8 groepen, wat bijna niet voor te stellen is, als je de lens in handen hebt. Vier van de elementen zijn asferisch en er zijn twee ED-lenzen in heb objectief verwerkt. Een speciaal ‘Inner Focus’ systeem stuurt de afzonderlijke lenselementgroepen aan. De lens is voorzien van een speciaal ontwikkelde ‘nano coating’, die reflecties moet voorkomen in het hele zichtbare deel van het lichtspectrum (380-780nm). Verder is de X-versie uitgevoerd met een elektronische zoommotor. Je zoomt in- en uit door de knop aan de zijkant van de lens te bedienen. Ook handmatig scherpstellen gaat elektronisch. Deze methode is even wennen, maar bijvoorbeeld voor filmopnamen is het ideaal.

De GF3 met compacte 14-42 X en de normale kitlens er naast

Met de X 14-42mm is de Lumix GF3 de meest compacte systeemcamera van dit moment, waarbij hij alle concurrenten achter zich laat. En dat is opvallend, want de E-PM1 mini, waarmee de GF3 rechtstreeks concurreert, is ook uitermate compact. En zelfs de uiterst compacte objectieven van de Nikon 1-serie zijn niet compacter dan de X 14-42. Oftewel, de compacte GF3 zou idealiter alleen met de X 14-42 verkocht moeten worden, omdat hij dan het meest tot z’n recht komt. Er is echter een nadeel: de X-versie is een stuk duurder, vanwege de ED glaselementen en de elektronische componenten. Reken een meerprijs van circa € 150 voor deze lens. De X 14-42 komt overigens ook beschikbaar voor andere Panasonic camera’s, zoals de G3, GX1 en GH3. En hij werkt zelfs probleemloos op een Olympus PEN.

De GF3 in combinatie met de 14-42 X lens is de meest compacte systeemcamera van dit moment

Testmethodiek

FotoVideo.nu gebruikt voor camera- en lenzentests verschillende testkaarten en -opstellingen. De resultaten bekijken we met behulp van verschillende softwarepakketten. Op die manier is het bijvoorbeeld mogelijk om beelden naast elkaar te leggen en eenvoudig verschil in kwaliteit te kunnen zien. Voor complexere zaken, zoals kleurafwijkingen, die nauwelijks objectief met het blote oog zijn waar te nemen, gebruiken we professionele testsoftware die ook in de camera-industrie gangbaar is: Imatest. De uitkomsten zijn redelijk wetenschappelijk en daardoor niet voor iedereen begrijpelijk en interessant, maar voor de volledigheid publiceren we ze erbij.

De afbeelding hierboven geeft de kleurafwijking aan, gebaseerd op een door de Panasonic G3 geproduceerde foto (ISO 200) van een professionele testkaart. In het centrum van een kleurenvlak zie je de kleur zoals die officieel zou moeten zijn. Deze kleur is afgestemd op de gebruikte kleurtemperatuur van de camera, die beïnvloed wordt door omgevingslicht. In het kleine vlakje rechts in het centrum zie je de oorspronkelijke kleur zonder correctie. Onderin zie je de witbalansfouten op basis van zes grijsvakken (wit, 20, 40, 60 en 80%.grijs en zwart). De kleurverzadiging hiervan is opzettelijk aangedikt zodat je het verschil goed kunt zien. Op basis hiervan kun je zien hoe goed de handmatige witbalans werkt. Aan het deel tussen de rode haakjes is de witbalansafwijking goed af te lezen (0 = perfecte grijstint, 1 = volledige kleur). Uit de test bleek dat de Panasonic G3 een zeer goede kleurweergave heeft, met een oververzadiging van slechts 6,1%.

Kleurruimte

Als je de eerste grafiek inclusief de gekleurde vlakken vertaalt naar de afwijking in de (CIELAB) kleurruimte, dan krijg je het bovenstaande resultaat. Bij de combinatie van vierkantjes en cirkeltjes staat telkens een getal, dat overeenkomt met de 18 kleurvakken in het testpatroon. Het vierkantje geeft aan wat de kleur moet zijn in het geval van perfectie. Het cirkeltje is de kleur zoals die door de camera is geproduceerd. Oftewel: je ziet een visuele weergave van de kleurafwijking. Wat verder interessant is, is de verzadiging. Zoals gezegd passen fabrikanten vaak kleurverzadiging toe zodat kleuren er meer uitspringen. Tot op zekere hoogte is dat prima, maar op een gegeven moment wordt het onwerkelijk. In het geval van de GF3 blijkt dat de foto’s 9% oververzadigd zijn. Dat is veel, maar valt nog binnen de perken.

De Panasonic GF3 is een mooie, compacte en veelzijdige camera die makkelijk overal mee naartoe genomen kan worden. Het aanraakscherm werkt aan de ene kant erg prettig omdat scherpstellen en eventueel het maken van de foto zelf rechtstreeks is te regelen. Aan de andere kant is elke vluchtige aanraking er al snel één te veel en is het erg vervelend als je na enkele opnamen pas ontdekt dat het scherpstelpunt plotseling langs de buitenrand staat. De camera is niet uitbreidbaar. Digitale zoeker (EVF), stereomicrofoon, losse flitser, afstandsbediening, het kan er allemaal niet op. Alleen de lens is uiteraard verwisselbaar. De camera biedt verder veel mogelijkheden, maar daar moet je het dan ook wel mee doen. Voor een grote groep gebruikers zal dit ruimschoots voldoende zijn en die zitten wellicht niet te wachten op een tasje vol losse onderdelen. Ze krijgen er in ieder geval een solide, lichte en handzame camera voor die over het algemeen mooie foto’s en filmpjes aflevert. Voor wie meer wil is de Pansonic GX1 of G3 misschien een beter alternatief.

Met een gemiddelde verkoopprijs van circa € 429 in onze prijsvergelijker is de GF3 zeer betaalbaar en een mooie upgrade vanaf een compactcamera (of meer compactere camera naast een spiegelreflex). Maar de GF3 komt het best tot z’n recht met de Vario X 14-42mm. Deze kost circa € 150 meer ten opzichte van de set met de reguliere kitlens. En dat is in verhouding tot de bodyprijs best fors.

Pluspunten

  • Snelle scherpstelling
  • Compact, makkelijk mee te nemen
  • In combinatie met de X 14-42 extreem compact
  • Aanraakscherm (met name handig voor scherpstellen)
  • Filmen in Full HD
  • Veel instellingen
  • Zowel handmatig als volledig automatisch

Minpunten:

  • Onbedoelde wijzigingen (aanraakscherm)
  • Geen PASM-knop
  • Mono geluid (video)
  • Weinig instellingen tijdens filmen
  • Flitsmogelijkheden
  • Geen externe flitser, zoeker of microfoon mogelijk
  • Flinke meerprijs van de X 14-42 bovenop de normale kitlens

EINDOORDEEL:


Kees Krick is freelance schrijver en fotograaf. Hij werkt voor diverse fotografie- en computerbladen en bedrijven. Verder is hij auteur van de boeken Licht en belichting en Kinderen in de fotografiereeks van Pearson Education.

Pin It

is zelfstandig tekstschrijver en fotograaf. Hij schrijft en fotografeert voor uiteenlopende bedrijven en diverse fotografie- en computerbladen. Verder is hij auteur van de boeken Licht en belichting en Kinderen in de fotografiereeks van Pearson Education. Spannende verhalen schrijft hij ook graag en er staan inmiddels diverse publicaties op zijn naam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *