Review: Panasonic Lumix DMC-GX1

Door -

De Panasonic GX1 is inmiddels al wat langer verkrijgbaar, maar we hebben hem een tijdje terug tegelijkertijd getest met de GF5, waardoor we ze mooi kunnen vergelijken. De zestien megapixel GX1 is een camera die meer dan de andere systeemcamera’s van Panasonic voor de gevorderde gebruiker bedoeld is. Er lopen inmiddels al heel wat beroepsfotografen rond die naast een professionele spiegelreflex ook nog een GX1 om de nek hebben hangen. Niet alleen om in de vrije tijd wat kiekjes van hoge (technische) kwaliteit te maken, maar juist ook om bepaalde productieklussen mee te doen. Het is duidelijk de systeemcamera (in het algemeen) behoorlijk volwassen beginnen te worden. Het kan ook haast niet anders, daar het een afgeleide is van de spiegelreflex. Op de GX1 zit net als bij de GF5 aan de voorzijde een handgreep en aan de achterzijde een kleine verdikking waartegen de duim geplaatst kan worden. De voorste handgreep steekt ver uit, maar voelt toch wat onhandig aan. Die van de Panasonic GF5 is anders vormgegeven en voelt prettiger aan. Voor de duimgreep geldt juist het tegenovergestelde. Die stelt op de GF5 weinig voor en is bij de GX1 juist weer beter wat betreft vorm en grip. Al met al is het vooral een kwestie van wennen hoe je een van deze camera’s het beste vasthoudt.

Algemeen
 
Merk Panasonic
Productnaam Lumix DMC-GX1 Black + 14-42mm kit
Productcode DMC-GX1XEB-K
Details Productinfo
Specificaties
Automatisch scherpstellen
Geïntegreerde GPS
Beeldscherm / zoeker
Beeldschermdiagonaal 3 inch
Aansluitingen
WiFi verbinding
Fysieke eigenschappen
Afmetingen – Hoogte 6.78 cm
Afmetingen – Breedte 11.63 cm
Afmetingen – Diepte 3.94 cm
Gewicht 318 gram
Opslag
Secure Digital

De flitser zit netjes verzonken 

Aan de bovenzijde van de GX1 zit op de hoek een netjes in de behuizing verzonken flitser. Met een druk op een knop aan de achterzijde klapt de flitser omhoog. De flitser is niet groot, maar komt wel redelijk hoog te staan. Op een afstand van zo’n zes centimeter gemeten vanaf het middelpunt van de lensvatting. Midden op het toestel vinden we de flitsschoen. Hierop kan uiteraard een externe flitser geplaatst worden, of een digitale zoeker die dan netjes contact maakt met de accessoirepoort aan de achterzijde. Vlak voor de flitsschoen zitten de stereomicrofoons. Dit keer geen minuscule gaatjes in de behuizing zoals op veel camera’s, maar ruimere perforaties. De camera lijkt geen luidsprekertje te hebben, maar dat blijkt uiteindelijk toch laag aan de zijkant verstopt te zitten.

 

Die filmknop kan handiger vinden wij

Voorbij de flitsschoen volgt het programmawiel met in de rechter onderhoek een aan/uitknop weggewerkt, de ontspanknop en een filmknop. Tot slot is er nog een knopje om de intelligente modus (iA) in te schakelen, die licht dan blauw op. Net als op de door ons geteste Panasonic GF5 is de filmopnameknop verzonken is de behuizing. Hij is op de GX1 gelukkig wel groter, zodat je beter voelt of je een opname start of stopt. Op de GF5 mis je de feedback dat je de knop voldoende hard indrukt, omdat je met je vinger eigenlijk alleen tegen de omringende behuizing aandrukt. Bij de GX1 is dit beter gedaan, al is er nog steeds een duidelijk verschil met het indrukken van de ‘echte’ ontspanknop. Liever zagen we een ruimere filmknop waarbij je duidelijk voelt dat je hem indrukt. Kortom, analoog aan de ontspanknop en dan bedoelen we eigenlijk ook inclusief de pre-focus (half indrukken).

Boven het aanraakscherm vinden we de al genoemde flitserknop en accessoirepoort. Verder is er de afspeelknop te vinden waarmee je de gemaakte opnamen bekijkt en ernaast een knop om de belichting en de scherpstelling te vergrendelen (AF/AE Lock). Deze laatste knop kan via een menu-instelling worden omgetoverd in een functietoets (Fn2). In de rechterhoek zit een draaiwiel. Hiermee kan afhankelijk van de gekozen stand een instelling gewijzigd worden, zoals diafragma of sluitertijd, of belichtingscompensatie toegepast worden. Ook in menu’s en bij het bekijken van foto’s heeft de knop een functie. Handig om te weten is dat je het wiel ook kunt indrukken om van functie te wisselen. In de A-stand bijvoorbeeld schakel je zo tussen het aanpassen van het diafragma en de belichtingscompensatie, of in de M-stand tussen diafragma en sluitertijd.

Genoeg knoppen voor de meeste gebruikte functies

Nadeel van de draaiknop is dat we hem behoorlijk vaak ongemerkt indrukten. Denk je het diafragma aan te passen, zijn plotseling al je foto’s veel te donker of juist sterk overbelicht. Tijdens het draaien is dan per ongeluk net iets te veel druk uitgeoefend en zijn we dus bij belichtingscompensatie aanbeland. Je moet best wat kracht zetten om het wiel in beweging te krijgen en daarbij voel je niet dat je de knop dan soms per abuis indrukt. Dit is echt iets om op te letten. Het lijkt ook te komen door de manier waarop het draaiknopje in het afgeronde duimgreepje verzonken zit. Daardoor druk je het knopje al meteen wat naar binnen.

Naast het scherm vinden we een functieknop (Fn1), de display-knop om scherminformatie aan- en weer uit te zetten, een knop om het snelmenu (Quick Menu) tevoorschijn te halen (dat tevens dienst doet als prullenbak en waarmee je een stapje terug doet bij een menu of een instelling). Tot slot is er nog een knopje om te schakelen tussen automatisch en handmatig scherpstellen. Er is geen draai/kantelwiel zoals op de GF5, maar er zijn vier losse ‘cursortoetsen’ met in het midden de gecombineerde menu/set-knop, dus om keuzes te bevestigen of het menu op te roepen. Met de toets omhoog pas je de iso-waarde aan, naar links is voor de scherpstelmethode (gezichtsdetectie, tracking AF, 23-zone, 1-zone, spot) en rechts is om de witbalans aan te passen. Kies je de omlaag-knop, dan kun je kiezen uit enkelbeeld, meerdere opnamen achter elkaar, auto bracketing en de zelfontspanner.

Het aanraakscherm is helaas niet zo mooi als het exemplaar dat we op de nieuwe GF5 aantreffen. Het is drie inch groot, maar met slechts 460.000 punten in plaats van de 920.000 op de GF5 en dat merk je best wel. Het is een stuk minder gedetailleerd en dat valt vooral in de menu’s op. Die op de GF5 zijn grafisch mooi vormgegeven, maar de letters en cijfers in de GX1-menu’s zijn gewoon ronduit lelijk. Vergelijk het met de mooie, soepele letters van een Mac- of Windows-programma, tegen die van zo’n ouderwets DOS-scherm. Je kunt op de GX1 gewoon letterlijk de blokjes tellen. Vloeiende schuine lijnen zijn er niet, dat zijn gewoon trappetjes. Daarmee zien de menu’s van de GX1 er meteen erg gedateerd uit. Het zal ook best een kwestie van wennen zijn. Zie je nooit een GF5 (met een GX1 ernaast), dan weet je misschien niet beter en let je er verder niet op.

Het menu ziet er vergeleken met de GF5 nogal verouderd uit (mouse-over voor de GF5)

De functionaliteit van het aanraakscherm is verder wel zo’n beetje gelijk aan wat we van de GF3 of GF5 kennen. Zo kun je razendsnel scherpstellen, simpelweg door met je vingertop op de gewenste plek op het scherm te tikken. Dat werkt veel makkelijker en sneller dan via het herhaald indrukken van ‘cursortoetsen’ (wat ook nog steeds kan). Naar keuze kun je een groepje aangrenzende scherpstelpunten gebruiken, of exact één scherpstelpunt. Dit onderscheid geef je aan via de scherpstelmethode. Kies je voor één punt, dan is via een virtuele schuifregelaar op het scherm de grootte van het punt en daarmee de trefkans instelbaar. Met een groter scherpstelpunt is de kans groter dat de camera iets vindt om op scherp te stellen. Is er echter iets anders te zien rondom de plek waarop je wilt scherpstellen, dan kan dit beter met een kleiner scherpstelpunt gebeuren. Dit werkt bijvoorbeeld perfect om tussen de tralies van een hok door te fotograferen.

Het scherm kan ook gebruikt worden om af te drukken. Je tikt op de plek waarop moet worden scherpgesteld en aansluitend maakt de camera een opname. Erg handig als je weinig reactietijd hebt. Leuk detail is dat het histogram vrij op het scherm is te plaatsen. Je pakt het met je vinger op en sleept het naar een andere plek toe waar het niet in de weg staat. We zagen dit ook bij de GF5 en z’n voorganger. Rechts op het scherm is een tab zichtbaar. Hiermee is een zijpaneel  met een aantal extra knoppen oproepbaar. We komen hier nog op terug. Het paneel kan overigens ook worden uitgeschakeld via een menu-instelling.

De GX1 beschikt ook nog over een handig waterpas. Er verschijnt een soort kunstmatige horizon waarmee je heel snel en trefzeker de camera exact kunt uitlijnen, zowel horizontaal als vertikaal. Het werkt helaas niet als je de camera recht omlaag (of omhoog) richt. Jammer toch, want je hebt er nu niets aan als je de camera bijvoorbeeld als een scanner wilt gebruiken en volledig recht op een plat vlak wilt richten. De waterpas van een camera als de Olympus OM-D is minder mooi en werkt minder intuïtief, maar kan dit dan weer wel.

Het waterpas werkt erg eenvoudig en is een grote hulp (mouse-over)

Het menu ziet er zoals gezegd nogal gedateerd uit. Met grote en nogal rafelige karakters. De instellingen zijn verdeeld over de groepen Opname, Bewegend beeld, Voorkeuze, Set-up en Afspelen.  Een opnamestand (modus) kiezen doe je via het draaiwiel aan de bovenzijde en niet via het menu zoals bij de GF5. Je komt er wel nagenoeg dezelfde standen op tegen: P, A, S en M, Scene Mode (allerlei scènes; dit heet ‘Opname stand’ op de GF5), creatieve opties (filters) en tot slot twee C-standen (Custom , oftewel Voorkeuze) om setjes met eigen instellingen onder te bewaren zodat je ze snel weer kunt oproepen.

De instellingen zijn over enkele groepen verdeeld

Quickmenu

Behalve het ‘gewone’ menu is er ook nog het Quick-menu. Het is via een aparte knop oproepbaar en maakt een aantal instellingen zoals film- en fotokwaliteit, beeldverhouding, flitsstanden, lichtmeetmethoden, richtlijnen en  het histogram sneller toegankelijk. Het Quickmenu is aanpasbaar, dus je mag zelf bepalen welke functies erin te zien zijn. Zo heb je altijd je meest gebruikte instellingen direct onder handbereik.

Aanraak tab

Aan de rechterkant van het aanraakscherm is een tab te zien. Door het aan te raken is een zijpaneel  met een viertal knoppen op te roepen. Allereerst een knop waarmee je de aanraaksluiter aan- of uitzet. Dus afdrukken door ergens op het scherm te tikken. Verder zijn er nog twee extra functieknoppen (Fn3 en Fn4), waaraan je via het menu een functie naar keuze kunt toekennen. In totaal zijn er dus maar liefst vier functieknoppen op de GX1. Twee echte (als je de knop ‘AF/AE Lock’ opoffert) en twee virtuele. Het zijmenu en het bijbehorende tabje is uitschakelbaar mocht het naar je idee alleen maar in de weg staan. Het kan zijn dat je als vierde knop nog een virtuele zoomknop ziet. Die zal alleen bij bepaalde lenzen in beeld verschijnen, namelijk lenzen die elektronisch kunnen in- en uitzoomen. Je kunt dan behalve met de lens zelf (met een kantelknop bijvoorbeeld) ook zoomen met een schuif op het aanraakscherm.

Op de Panasonic GX1 kun je een externe flitser aansluiten. Of een digitale zoeker (EVF, de DMW-LVF2), dat mag natuurlijk ook. Beide zal helaas niet lukken. Je kunt dus ook niet je studioflitsers met triggers aansturen en tegelijkertijd met de EVF werken. Met de mogelijkheid van een EVF zijn wij blij. Fotograferen en terugkijken van beelden via het scherm is namelijk, hoe jammer dat ook is, vaak geen pretje. Fel zonlicht zorgt zelfs bij de modernste schermen nog voor teveel problemen. Ze zijn gewoon niet optimaal af te lezen, zodat je maar moet gokken of belichting, scherpte en compositie in orde zijn.

Een EVF is los te koop. Best prijzig en de camera ziet er ineens wat apart uit (mouse-over)

Bij de GX1 heb je dat probleem niet, mits je de optionele digitale zoeker aanschaft. Dat is nog best een duur dingetje, zo rond de 259 euro, dus dat maakt de camera (549 euro) grofweg de helft duurder. Ook krijgt de camera een flinke bult zodra je de EVF plaatst, het ziet er minder elegant uit. Een ingebouwde EVF zou mooier zijn, al beseffen we dat de behuizing dan plaatselijk flink groter (hoger) was geworden. Voordeel van dit opsteek zoekertje is wel weer dat het kantelbaar is. Je kunt hem rechtop of desnoods schuin zetten. Zo kun je makkelijker vanuit allerlei houdingen fotograferen, zoals vanaf laag bij de grond. Omdat er geen kantelbaar scherm op deze camera zit, is dat een niet te onderschatten pluspunt.

De EVF kan plat, rechtop, maar ook onder een hoek geplaatst worden (mouse-over)

De dioptrie is instelbaar, wat erg goed nieuws is voor wie op de korte afstand wat minder scherp ziet (je kijkt immers naar een klein ingebouwd scherm op korte afstand, en niet naar dat mooie zonovergoten landschap in de verte), of wie geen zin heeft de ‘bril voor verder weg’ af te zetten. Schakelen tussen EVF en scherm doe je met een klein knopje op de zoeker. Er is geen oogsensor die dit automatisch laat gebeuren zoals bij de Olympus OM-D.

De losse EVF van de GX1

Beeldkwaliteit EVF

Het beeld in de digitale zoeker is goed te bekijken. Honderd procent beeld en groot genoeg, ook met bril op is het prima te zien. Bij weinig licht treedt lichtversterking in werking. Aan de ene kant fijn: je ziet precies wat je aan het doen bent. Nadelen zijn er ook. Allereerst is dan niet meer in te schatten hoe je opname wordt (reken maar op veel donkerder). Daarnaast wordt de EVF nogal traag. Beweeg je de camera, dan hapert en stottert het beeld enorm. Bijna om zeeziek van te worden. Actiefotografie bij weinig licht (zo deze camera daar al voor bedoeld is) kan zo nog een hele uitdaging worden. Kijken we naar de EVF van de Olympus OM-D, dan heeft die dit probleem nagenoeg niet. De EVF reageert vele malen sneller en dat is veel beter werkbaar. Overigens is daar de zoeker wel donkerder. Deze lagere lichtversterking kan een reden zijn, maar hoeft niet.

We hebben de Panasonic GX1 getest in combinatie met de gloednieuwe Panasonic 12-35 HD. Een lekker lichtsterke lens van maar liefst f/2.8 over het hele bereik. Dat is best uniek, want lenzen van systeemcamera zijn doorgaans niet zo heel lichtsterk en al zeker niet constant over het hele zoombereik. De lens heeft daardoor wel een behoorlijke diameter en ziet er in het begin wat lomp uit op zo’n compact GX1 kastje, maar dat is erg snel gewend. De camera helt een ietsje naar voren als je hem om de nek / aan de schouder draagt, maar het mag geen naam hebben. Het gewicht van de combinatie is namelijk laag, dus je hebt er geen last van. Een mooi compact en comfortabel setje om overal mee naartoe te nemen dus. Behalve de lensdop wordt ook een zonnekap meegeleverd, zodat de frontlens ook meteen netjes beschermd is tegen stoten en vingerafdrukken. Een stabilisatiesysteem in de vorm van Power O.I.S. zit ingebouwd en is met een schakelaar op de lensbehuizing in en uit te schakelen.

De zonnekap is gewoon meegeleverd (mouse-over)

Zoomen moet en scherpstellen mag met de hand gebeuren via een draairing. Er zit geen focus-schakelaar op de lens. Geen probleem, want die zit al op de GX1 behuizing zelf, ietwat verstopt in de rechter onderhoek aan de achterzijde. Die waren wij dus mooi ‘kwijt’, net toen we hem hard nodig hadden. Eigen schuld, onvoorbereid in het donker foto’s willen maken is niet slim. Althans, alles hadden we tot in de puntjes voorbereid, tot we naar handmatig scherpstellen wilden overschakelen. Met de knop op de body is dat dus razendsnel gepiept, zodra je weet dat die erop zit 😉

Automatisch scherpstellen echt gaat razendsnel. Zolang er voldoende licht is. Bij weinig licht heeft de camera wel wat meer moeite om de scherpte op te zoeken. Ook met de gloednieuwe en lichtsterke 12-35 f/2.8 erop. Vooral bij avond/nachtfotografie moet je echt per beeld goed kijken en flink inzoomen omdat er veel onscherpe platen tussen kunnen zitten. De OM-D van Olympus doet het op dit vlak stukken beter. Daarmee hadden wij vrijwel geen missers, met nota bene de lichtarmere Olympus m.Zuiko 12-50 f/3.5-6.3 erop.

Tijdens het zoomen zie je geen aanduiding van de brandpuntsafstand op het scherm. Er is wel een schaalverdeling op de lens zelf aanwezig, maar die is vrij grof (12, 14, 18, 25, 35). Gebruik je de 14-42 Power Zoom die wij met de GF5 getest hebben, dan is er wel een aanduiding op het scherm te zien. Bij het terugkijken van foto’s zie je trouwens ook niet met hoeveel millimeter een foto gemaakt is. Erg jammer. Net als diafragma sluitertijd en iso-waarde is dit erg nuttige informatie om al in het veld terug te zien. Het komt trouwens vaker voor dat de millimeters niet op het camerascherm zijn te zien, ook bij spiegelreflexen.

De lichtsterke 12-35 schuift niet in of uit, en is flink groter dan de 14-42 (mouse-over)

Aan de zijkant zitten drie aansluitingen netjes maar wel onder een nogal slap afdekklepje weggestopt. Een mini-HDMI poort, aansluiting om de camera via USB met een computer te verbinden en nog een mogelijkheid om een afstandsbediening aan te sluiten. De accu en het geheugenkaartje zitten achter een klepje aan de onderzijde verstopt. Staat de camera op statief, dan kun je daar helaas niet bij. Even tussentijds je opnamen naar de pc overzetten of een accu wisselen kan dus niet zonder de camera van statief te halen en eventueel de grondplaat te verwijderen. Tijdens het testen van de Panasonic GF5 viel ons op dat het toestel niet op de grondplaat van ons statief vastgeschroefd kon worden zodra de 12-35 lens erop zit. De diameter is net een fractie te groot bij deze kleine camera. Bij de GX1 treedt dit probleem gelukkig niet op. De behuizing is net – maar dan ook net – hoog genoeg. Er is trouwens geen aansluiting voor een externe microfoon aanwezig.

De GF5 en GX1 naast elkaar

Net zoals de GF5 maakt de GX1 uitstekende foto’s bij daglicht. Ook foto’s met lange sluitertijd op lage lichtgevoeligheden (ISO 400) zien er uitstekend uit. Hieronder enkele voorbeelden, gevolgd door een aantal grafieken.

Panasonic GX1 test

Panasonic GX1 test Panasonic GX1 test

De GX1 op ISO 400

Hieronder zie je de resultaten van Imatest van de Panasonic Lumix GX1 ten opzichte van de G5, GF5, Sony NEX-5R en Olympus E-P3.

{GRAPH|9142|127032-blue,158436-blue,156069-blue,144170-red,154591-blue,160997-blue}

{GRAPH|9100|127032-blue,158436-blue,156069-blue,144170-red,154591-blue,160997-blue}

Lensvervorming

{GRAPH|9134|127032-blue,158436-blue,156069-blue,144170-red,154591-blue,160997-blue}

{GRAPH|9137|127032-blue,158436-blue,156069-blue,144170-red,154591-blue,160997-blue}

{GRAPH|9131|127032-blue,158436-blue,156069-blue,144170-red,154591-blue,160997-blue}

Op de hoge lichtgevoeligheden is zoals altijd meer te zien. Op ISO 400 en 800 zijn de foto’s erg schoon. Vanaf ISO 1600 wordt ruis zichtbaar, maar dan eigenlijk alleen in egale donkere delen. Ook ISO 3200 ziet er nog goed uit, Op ISO 6400 is het effect van ruis in de gehele afbeelding te zien. Afhankelijk van de belichting en het licht kunnen foto’s op deze stand nog wel bruikbaar zijn. ISO 12.800 is een no-go wat ons betreft.

De Panasonic Lumix GX1 op ISO 1600, 3200, 6400 en 12.800

De GX1 op ISO 1600, 3200, 6400 en 12.800

Vanaf ISO 6400 wordt de ruis zichtbaar (close-up)

{GRAPH|8838|127032-blue,158436-blue,144170-red,154591-blue,160997-blue}

{GRAPH|8839|127032-blue,158436-blue,144170-red,154591-blue,160997-blue}

{GRAPH|8840|127032-blue,158436-blue,144170-red,154591-blue,160997-blue}

{GRAPH|8841|127032-blue,158436-blue,144170-red,154591-blue,160997-blue}

{LINEGRAPH|8838,8839,8840,8841|154591-green,160997-blue,144170-red}

De Panasonic GX1 is een snelle en veelzijdige systeemcamera. De prijs is aantrekkelijk, tenminste zolang je niet de optionele zoeker aanschaft. Die is eigenlijk wel hard nodig, om ook in lichtrijke situaties goed te kunnen werken. De camera reageert erg snel, ook tijdens de bediening zijn er geen merkbare vertragingen. In de continustand zijn er meer dan genoeg beelden per seconde te maken. Minder dan vergelijkbare systeemcamera’s, maar vier à vijf beelden per seconde is voor veel doeleinden echt meer dan genoeg (toegegeven, tien beelden per seconde geeft wel een stoer geluid; alleen het uitzoeken van de stapels foto’s erna is zo’n rotklus 😉 De enige vertragingen die we ondervonden hebben, lagen aan onze te langzame geheugenkaarten. Want schiet je vlak na elkaar veel beelden, dan kun je heel even niet je foto’s terugkijken. De buffer moet eerst worden weggeschreven naar de geheugenkaart. Maar dat is dan ook het enige, want instellingen veranderen of verder fotograferen zolang de buffer nog ruimte heeft, is dan geen enkel probleem. De camera stelt bij voldoende licht supersnel scherp, maar gaat in het donker helaas behoorlijk vaak de mist in. Bij avond/nachtfotografie kun je dan ook beter overschakelen op handmatig scherpstellen, wat overigens bijna altijd nauwkeuriger werk in dit soort donkere omstandigheden.

{AWARD-FV-SILVER}
Panasonic Lumix GX1

Pluspunten

  • Snelle camera (algehele werking)
  • Compact en veelzijdig
  • Uitgebreide functionaliteiten
  • Snelle scherpstelling bij voldoende licht
  • Stereogeluid (filmen)
  • Stevige en degelijke behuizing
  • Mogelijkheid voor EVF, flitser, afstandsbediening

Minpunten

  • Foto’s tikje donker (verhelpen met belichtingscompensatie)
  • Batterij/kaartklep onbereikbaar als op statief
  • Geen camerastabilisatie camera (wel O.I.S. in aantal lenzen)
  • EVF is eigenlijk noodzakelijk maar erg duur
  • Filmknopje kan beter
  • Menu’s ogen gedateerd
  • Standaard geleverd met relatief grote 14-42mm kitlens
  • EVF schokkerig bij weinig licht

Hieronder zie je een aantal foto’s die met de Panasonic Lumix GX1 gemaakt zijn:

Panasonic GX1 testPanasonic GX1 test  Panasonic GX1 test Panasonic GX1 test Panasonic GX1 test Panasonic GX1 test Panasonic GX1 test

Pin It

is zelfstandig tekstschrijver en fotograaf. Hij schrijft en fotografeert voor uiteenlopende bedrijven en diverse fotografie- en computerbladen. Verder is hij auteur van de boeken Licht en belichting en Kinderen in de fotografiereeks van Pearson Education. Spannende verhalen schrijft hij ook graag en er staan inmiddels diverse publicaties op zijn naam.

1 reactie naar Review: Panasonic Lumix DMC-GX1

  1. Patrick Ruyters

    Bijna vijf jaar na het uitkomen van de Panasonic DMC-GX1, is het nog steeds een interessant toestel om aan te schaffen. De camera reageert vlot, ligt goed in de hand en is voorzien van allerlei snufjes (hoeveel heb je nodig?). Ook de beeldkwaliteit is naar huidige maatstaven nog uitstekend. Veel vooruitgang is er niet geboekt wat dat betreft. Wat wel veranderd is, is de aanschafprijs. Vandaag de dag koop je een goede gebruikte Panasonic GX1 voor ongeveer 125,00 of minder! Het overwegen waard.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *