Sony Alpha SLT-A99 review

Door -

De Sony SLT-A99 heeft even op zich laten wachten als opvolger van de A900 (Sony’s eerste fullframe camera). De A900 had al vanaf het begin een aantal tekortkomingen, waaronder het gebrek aan een live view én filmmodus, het gedateerde vierkante uiterlijk en ruis op de hoge ISO’s. Het duurde erg lang voordat zijn opvolger er was, maar de A99 lijkt met de meeste minpunten af te rekenen. Het grootste verschil met zijn voorganger is nog wel dat de A99 gebaseerd is op het SLT-concept; een vaste half-doorlatende (translucent) spiegel. Dat biedt voordelen, waaronder supersnelle autofocus tijdens live view en video, maar ook nadelen (verlies van licht). Op het eerste gezicht lijkt de camera erg op de A77 die eind 2011 aangekondigd werd, maar dan een slagje groter. Het grote verschil is natuurlijk dat de A99 is uitgerust met een fullframe sensor in plaats van APS-C. De resolutie is met 24 megapixels hetzelfde gebleven als zijn voorganger – de A900 – en eveneens identiek aan het aantal pixels van de A77 (en A65). Maar door de nieuwe (fullframe) Sony sensor is de beeldkwaliteit en het dynamisch bereik aanmerkelijk beter. Hoe presteert deze camera en voor wie is hij interessant?

Belangrijkste specificaties:

  • 24,3 megapixel fullframe Exmor CMOS-sensor
  • Translucent Mirror-technologie met vaste spiegel
  • Dual AF-systeem (19 sensoren en 102 af-punten, waarvan 11 kruislings gevoelig)
  • Professionele videofuncties (HDMI output + optionele XLR kit)
  • SD + MS (twee sloten)
  • ISO 50-25600
  • 6 bps (10 bps in telezoom modus)
  • FullHD 1080p 50p video met continue autofocus
  • XGA OLED EVF
  • Weerbestendige behuizing (magnesiumlegering)
  • Quick Navi Pro-interface
  • Sluiter goed voor 200.000 foto’s
  • Ingebouwde GPS
  • 733 gram (zonder accu en objectief)

In eerste instantie lijkt de A99 een fullframe-versie van de A77. De body ziet er vergelijkbaar uit, alleen is de A99 wat groter. De OLED EVF is identiek.

Sensor

Sony heeft gekozen voor een nieuw ontworpen fullframe sensor met 24 megapixels. Sony kiest daarmee voor een behoudende koers, aangezien de 4,5 jaar oude voorloper (de A900) evenveel pixels telde. Dat is extra opvallend omdat men daardoor min of meer de concurrentie uit de weg gaat met de Nikon D800, die een Sony sensor met 36 megapixels gebruikt (en ook goed presteert). Het lijkt er op dat Sony zich nu bewust richt op minder megapixels en meer op dynamisch bereik en betere beeldkwaliteit op hoge ISO’s. Een stap die wij kunnen waarderen, maar wel één die opvallend afwijkt van het eerdere beleid. Overigens hebben Nikon en Canon ook bewust gekozen voor minder megapixels in hun topmoddelen (de D4 en 1D X).

De halfdoorlatende (translucent) spiegel – door de spiegel heen zie je de sensor zitten

Autofocus

Wat eveneens opvalt aan de A99 zijn de enorme hoeveeheid autofocuspunten (121 in totaal). Ondanks de enorme hoeveelheid af-punten valt het wel op dat ze allemaal in het midden van het beeld gepositioneerd zitten. Een vreemde keuze, want als een onderwerp uit het midden verdwijnt naar de zijkant, is de autofocus dus minder effectief. Sony maakt een onderscheid tussen twee soorten (detectors). De eerste bevat 19 punten waarvan 11 kruislingsgevoelig zijn. En de ander bevat 102 ‘assist points’, oftewel assisterende focuspunten die helpen om de focustijd tot het minimum te beperken. Die tweede categorie zijn zogenaamde Focal Plane Phase Detection sensors. Dit zijn af-diodes op de sensor, net zoals bij de NEX-5R en NEX-6 zagen. De A99 is daardoor wat lastig te classificeren; inclusief de assisterende punten biedt hij beduidend meer af-punten dan de Nikon D800 en Canon 5D Mark III, maar in feite gaat het dus om 19 selecteerbare af-punten (waarvan 11 kruislingsgevoelig).

De 11 punten zijn selecteerbaar, de 102 assisterende punten niet

Snelheid

Met 6 bps is de A99 even snel als de Canon 5D Mark III en sneller als de Nikon D800 en D600. In de telezoom-modus haalt hij zelfs 10 bps, maar daarbij wordt alleen het middelste deel van de sensor gebruikt. In de APS-C modus (1,5x) is de snelheid 7 bps. Wanneer de allernieuwste UHS-I SD-kaarten gebruikt worden kan de A99 15 foto’s achter elkaar maken voordat de buffer volloopt. In de RAW+JPEG modus zijn dat er 12. In de JPEG-modus is het afhankelijk van de gekozen kwaliteit: Extra Fine (15), Fine (24) en Standaard (25). In de telezoom-modus is de resolutie kleiner, dus ook de bestandsgrootte. In die modus haalt de A99 bij 10 bps maximaal 28 foto’s achter elkaar in standaard JPEG-kwaliteit. Wanneer een Memory Stick Pro-HG kaart gebruikt worden liggen de snelheden iets lager (RAW 13, RAW+JPEG 11).

 

Wat uiterlijk betreft lijkt de A99 als twee druppels water op de A77. Nu was dat ook wel een behoorlijk volwassen body die goed in de hand lag en veel knoppen bevatte, dus dat zit wel snor. Ook het lcd-scherm is van de A77 overgenomen, waarbij je zowel omhoog (tot boven de camera) als omlaag kunt kantelen en zo vanuit alle hoeken kunt fotograferen. Dat laatste is overigens uniek voor een camera met een fullframe-sensor. Canon en Nikon bieden dergelijke functionaliteit, met een draai- en kantelbaar lcd-scherm, alleen in hun consumentenmodellen. Het maakt het een stuk makkelijker om vanuit moeilijke hoeken (zoals laag bij de grond of boven je hoofd) te fotograferen. Het scherm kan bovendien boven de body uitsteken, want handig is in bepaalde gevallen (zoals het maken van een zelfportret of video). De body is weerbestendig en voorzien van een stevige magnesiumlegering.

De A99 body van magnesiumlegering

Video

Sony wil de A99 ook voor videofilmers interessant maken. De grote sensor en hoge ISO-standen helpen daarbij. Maar wat ook helpt is de ‘Clean HDMI’-modus, waarbij het beeldmateriaal ongecomprimeerd op een externe drager kan worden opgeslagen.Video wordt opgenomen in Full HD met 50p/25p (schakelbaar naar 60p/24p) in de AVCHD-specificaties versie 2.0. Net als bij de A77 is Full-time Continuous AF Movie-modus mogelijk. Ook biedt de camera ondersteuning voor een externe microfoon (die dankzij de universele flitsvoet nu ook van andere merken pas, zonder dat er een adapter nodig is). Daarnaast is er nog een XLR-K1M adapterkit beschikbaar voor audio. De kit biedt twee XLR-contacten waarmee de Alpha 99 kan worden verbonden met professionele microfoons en mengpanelen. De operationele flexibiliteit wordt gemaximaliseerd door een MIC/LINE-inputselectie en een afzonderlijke instelbaarheid van de twee kanaalniveaus. De adapterkit wordt geleverd met de ECM-XM1 mono richtmicrofoon maar kan ook worden gebruikt met een groot gamma professionele microfoons.

Flitsvoet

In tegenstelling tot eerdere SLT-camera’s gebruikt Sony nu een universele flitsvoet. Voor gebruikers van Sony flitsers is dat wat minder praktisch, omdat nu een koppelstuk gebruikt moet worden, maar het biedt ook voordelen. Sony was het enige merk met een fysiek afwijkende flitsvoet, waardoor sommige accessoires niet compatibel waren. Dit was een erfenis uit het Minolta-tijdperk. Nu kun je bij wijze van spreken ook een Canon of Nikon flitser gebruiken (alleen het middelste contactpunt).

GPS

Zonder er verder veel ruchtbaarheid aan te geven is de A99 ook uitgerust met een ingebouwde GPS. Heel vreemd is dit niet, want dat was bij de A65 en A77 ook al het geval. Ook dat is vrij uniek in deze klasse, want bij de concurrentie (uitgezonderd de Canon EOS 6D) moet je hiervoor losse accessoires gebruiken.

SD in plaats van CF

Sony is voor haar topmodel afgestapt van het gebruik van CompactFlash. In plaats daarvan zijn er nu twee SD-sloten. Hoewel CompactFlash-kaarten nog steeds wat sneller zijn dan SD, is dit op zich geen groot nadeel. Maar voor bezitters van de A900/A850 is dit wel wat zuur, omdat ze hun CF-kaarten van de hand moeten doen. Het voordeel van twee flashsloten is wel evident (eventueel gespreid opslaan, b.v. jpeg en raw). Een alternatieve methode was 1x SD en 1x CF (best of both worlds), maar daar heeft Sony niet voor gekozen.

De Sony SLT-A99 voelt zeer degelijk en robuust aan en ligt goed in de hand. Voor wie wel eens met met de A77 voelt de camera zeer vertrouwd aan, want het ontwerp van de body komt voor een groot deel overeen. Toch is de A99 wel een slagje groter en zwaarder. Hij voelt aan als serieus gereedschap. Hij ligt zeer goed in de hand en oogt ook stukken beter dan de vierkante A900.

EVF

Zoals eerder besproken gebruikt de A99 een elektronische zoeker in plaats van een optische. Nu kunnen we een uitgebreide discussie starten over de voor- en nadelen van een EVF, maar het feit is in ieder geval dat het even wennen is voor wie een optische zoeker gewend is. Dat is dus met name het geval voor bezitters van de Sony A900, A850 of oudere camera’s met optische zoeker (of die van een concurrerend merk). Voor wie al een SLT gewend, is de overgang naadloos. De A99 maakt gebruik van dezelfde OLED EVF als de A77 en A65 en deze is van uitmundende kwaliteit. Het is wat betreft resolutie en kleurweergave de beste EVF die momenteel te krijgen is, waardoor je soms niet eens in de gaten hebt dat je door een elektronische zoeker kunt in plaats van een optische. Het voordeel van een EVF is ook dat je allerlei digitale informatie in de zoeker kunt tonen en die ook naar hartelust kunt aanpassen (b.v. een elektronische waterpas). Ook is het mogelijk om een foto in de zoeker te bekijken (iets dat de A99 standaard doet en wat je waarschijnlijk snel uit zult zetten, omdat je de zoeker dan niet meer actief kunt gebruiken).

Toch zijn er momenten dat het gebruik van de EVF opvalt. In avondlicht versterkt de EVF het beeld. Dat is goed, want dat heb je beter zicht, maar het beeld kan wel wat ruizig en onrustig worden. Er is toch sprake van een lichte, maar merkbare vertraging als je de camera beweegt. Desondanks zouden wij wel aan het gebruik van deze EVF (in plaats van een OVF) kunnen wennen.

Accuduur

De OLED EVF heeft los van de EVF-OVF discussie nog een ander nadeel. De accuduur is namelijk niet om over naar huis te schrijven, zeker niet voor een professioneel toestel met een adviesprijs van bijna € 3000. Wij haalden gemiddeld tussen de 300 en 400 foto’s op één acculading, terwijl dat bij de concurrenten een veelvoud is. De boosdoener is de EVF, want het gebruik hiervan vreet meer stroom dan van het lcd-scherm aan de achterzijde. En dat is een belangrijk punt waar Sony nog aan moet werken. Want als gebruiker wil je niet de zoeker mijden om energie te besparen. Vooral bij bepaalde takken van sport, waarbij de zoeker veel gebruikt wordt (zoals het fotograferen van wilde dieren), is dit echt een handicap.

Sony SLT-A99 test

De Sony A99 produceert scherpe beelden

Wifi

Sony is vooruitstrevend als het om de integratie van een gps gaat in haar SLT-camera’s, maar opvallend genoeg is de A99 niet uitgerust met wifi. Dat is met name opvallend omdat de NEX-5R en NEX-6 (die tegelijkertijd aangekondigd werden) wel voorzien zijn van wifi-functionaliteit. Ook Samsung’s NX-camera’s en de Canon EOS 6D zijn standaard utigerust met wifi en Nikon heeft voor veel modellen een zeer betaalbare wifi add-on. Het daardoor een gemist dat een verder innovatieve camera als de A99 niet over wifi beschikt. Het is niet alleen een handige techniek om snel foto’s te uploaden, maar ook om een camera via een smartphone of tablet op afstand te besturen.

Het kantelbare scherm is erg flexibel en een unicum voor een fullframe camera

Flexibele lcd-scherm

Het flexibele lcd-scherm is, zoals eerder gezegd, een grote plus (te meer omdat de concurrentie dit niet heeft in dit segment). Ook in de praktijk werkt het lcd-scherm erg prettig. Dankzij de enorme flexibiliteit kun je het scherm zowel kantelen als draaien en omhoog bewegen. Dat biedt enorme vrijheid tijdens het fotograferen.

Video

Een plus ten opzichte van de A77 is dat de A99 beschikt over een multicontroller, waarmee je heel snel instellingen kunt wijzigen. Dat is vooral handig tijdens het filmen. Het is ook een plus dat de A99 standaard is voorzien van een stereo microfoon. Bij de meeste andere camera’s (uitgezonderd de Canon 6D) moet je het doen met een mono microfoon en ben je dus aangewezen op een externe microfoon. Het feit dat Sony nu een standaard flitsvoet gebruikt, is een enorm voordeel voor het gebruik van een externe microfoon (die nu zonder hulpmiddel op de flitsschoen gepositioneerd kan worden). Ook de optionele XLR-uitgang is extra pluspunt.

De translucent spiegel en de daardoor altijd bereikbare autofocussensor is een grote plus tijdens het filmen (al zullen de gevorderden alsnog kiezen voor handmatige scherpstelling). Er zijn best wat situaties waarbij dat goed van pas komt. Desondanks heeft de camera nog wel eens moeite met het volgen van een onderwerp en kan het gebeuren dat er scherpgesteld wordt op een verkeerd deel.

Sony SLT-A99 test

De onderstaande foto’s zijn gemaakt door Pieter van Roijen, tijdens een uitje van de FotoVideo.nu crew, in combinatie met de Carl Zeiss Vario-Sonnar T* 24-70mm F2.8 ZA SSM en de Carl Zeiss Planar T* 85mm f/1.4.

Sony SLT-A99 test Sony SLT-A99 test

Sony SLT-A99 test  
Sony SLT-A99 testSony SLT-A99 test Sony SLT-A99 test  Sony SLT-A99 test 
Bij de A77 zagen we relatief veel beeldruis op de hoge lichtgevoeligheden. Dit werd veroorzaakt door een combinatie van een hoge pixeldichtheid (evenveel pixels als de A900/A99, maar dan op een APS-C sensor) en de translucent spiegel waarbij circa 30% licht verloren gaat. We waren daarom extra benieuwd naar de prestaties van de A99 op dit vlak, vooral in vergelijking met bijvoorbeelde de D600 (die een vergelijkbare Sony sensor gebruikt). Uit de testresultaten blijkt dat de D600 het op lagere ISO’s het wat beter doet dan de A99, maar dat de laatstgenoemde vanaf ISO 3200 in het voordeel is. De scores van de A99 maken wat gekke sprongen, maar het is duidelijk dat Sony de beeldkwaliteit op de hogere lichtgevoeligheden goed onder controle heeft. Wel blijft de Canon EOS 5D Mark III de A99 de op meeste ISO-standen de baas.


chart (28)

chart (29)

Foto’s op ISO 3200-25.600

Onze testfoto’s bevestigen het beeld van onze testsoftware die de ruisniveau’s meet (Imatest). Op ISO 3200 is er wel duidelijk wat ruis te zien (op het egale grijsvlak hieronder), maar het is niet echt storend. Ook ISO 6400 kan er nog goed mee door. Zelfs ISO 12.800 en 25.600 zijn in bepaalde gevallen nog goed bruikbaar, al hangt dit erg van de opname en de belichting af. Al met al een zeer goede prestatie.

Een egaal grijsvlak op ISO 3200, 6400, 12.800 en 25.600

Ook in de praktijkfoto’s zien we terug dat de A99 goed bruikbaar is op hoge lichtgevoeligheden.

Een uitsnede van een kleurenfoto op ISO 3200, 6400, 12.800 en 25.600

Vergeleken met…

Als we de fotoresultaten vergelijken met die van de concurrentie, dan komt de Sony A99 er ook goed uit. Alleen de Canon 5D Mark III doet het een fractie beter op ISO 25.600.

ISO 25.600 met de 5D Mark III, Sony A99, Nikon D600 en Nikon D800 (in deze volgorde)

Sony SLT-A99 test

Op ISO 6400 is wel ruis te zien, maar het is niet zeer storend. Let op, dit is een 50% uitsnede van het origineel.

(klik op de foto voor een vergroting)

Conclusie

De Sony A99 is een uitstekende camera. De body voelt solide, de elektronische zoeker is de beste in zijn soort (al blijft het even wennen) en beeldkwaliteit is zeer goed – ook op de hoge ISO’s. Unieke punten waarmee Sony zich duidelijk van de concurrentie onderscheidt zijn het kantelbare scherm en de geïntegreerde gps module. Dat zien we niet op andere fullframe spiegelreflexcamera’s (uitgezonderd de Canon 6D die ook over een gps beschikt). Het is wel jammer dat wifi ontbreekt, dat zou de camera helemaal compleet maken. Met de A99 heeft Sony bewezen dat haar translucent technologie ook te gebruiken is in een fullframe camera en dat heeft bepaalde voordelen (6 tot 10 bps, snelle scherpstelling tijdens live view en video). Het is een meer dan waardige opvolger van de A900, waarbij Sony met praktisch alle minpunten heeft afgerekend.

Nadelen zijn er ook, zoals de bepekte accuduur, maar ze zijn te overzien. Het grootste nadeel is nog wel de prijs. De A99 werd vlak na de zomer aangekondigd, toen het fullframe segment nog gedomineerd werd door de Nikon D800 en de Canon 5D Mark III. Vergeleken met die camera’s heeft de A99 een prima prijs-prestatieverhouding (al hebben de D800 en 5D III een beter autofocussysteem). Maar enkele weken na de aankondiging kwamen de betaalbare Nikon D600 en Canon 6D uit, waardoor het prijsniveau van de A99 onder druk staat. Mede daardoor is de A99 met name interessant voor huidige bezitters van een Sony spiegelreflex. Met name voor A900/A850 bezitters is de upgrade overtuigend. Ook voor bezitters van andere SLT-camera’s van Sony is de A99 interessant, al moet daarvoor wel flink geïnvesteerd worden in nieuwe fullframe objectieven (en vergt dal alles dus een flinke investering).

Mede door de prijsstelling is de A99 minder interessant voor bezitters van Nikon en Canon fullframe camera’s. Daar is immers voldoende aanbod van met verschillende modellen en beduidend lagere prijzen. Tenzij de unieke eigenschappen van deze camera, zoals de OLED EVF en het kantelbare scherm, voldoende motivatie is voor een overstap.

Pluspunten:

  • Zeer goede beeldkwaliteit
  • Prettige en solide body
  • Weerbestending
  • Ingebouwde gps
  • Kantelbaar scherm in praktisch alle richtingen
  • Snelle autofocus
  • Ook fasedetectie-AF tijdens video
  • Beste elektronische zoeker (EVF) die we ooit gezien hebben
  • Snel (6 bps, 10 bps in telemodus)
  • 1080p50 hd-video
  • Compatibel met snelle UHS-I kaarten (45-95MB/s)
  • Standaard flitsvoet
  • Microfoonaansluiting
  • Twee SD-sloten
  • Connector voor studioflitser

Minpunten:

  • Matige accuduur
  • Autofocuspunten in het midden geconcentreert
  • Geen wifi
  • Beperkter fullframe objectieven-aanbod dan Canon en Nikon
  • Prijs

 

EXTRA TESTFOTO’S

Sony SLT-A99 test  Sony SLT-A99 testSony SLT-A99 testSony SLT-A99 test

 

Pin It
SCORE
  • Beeldkwaliteit90%
  • Prestaties90%
  • Specs en mogelijkheden85%
  • Bediening85%
  • Prijs-prestatie75%
EINDCONCLUSIE85%

De Sony A99 is een uitstekende camera. De body voelt solide, de elektronische zoeker is de beste in zijn soort (al blijft het even wennen) en beeldkwaliteit is zeer goed - ook op de hoge ISO's. Unieke punten waarmee Sony zich duidelijk van de concurrentie onderscheidt zijn het kantelbare scherm en de geïntegreerde gps module. Dat zien we niet op andere fullframe spiegelreflexcamera's (uitgezonderd de Canon 6D die ook over een gps beschikt). Het is wel jammer dat wifi ontbreekt. Nadelen zijn de bepekte accuduur en de prijs.

Jeroen

is mede-oprichter van FotoVideo.nu, schrijver van diverse (foto)boeken en auteur voor verschillende tijdschriften. Hij fotografeert sinds 1994 met een spiegelreflexcamera en geeft ook af en toe presentaties en workshops over fotografie. Volg Jeroen ook op Twitter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *